Tibetan
བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ་པའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོར་བ་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་ ཞེ་ན། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་དེ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་དེ་སྙམ་དུ་སེམས་དེ། དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཚོར་བ་ཤིན་དུ་རྟོགས་པས་བདེ་བར་ཚོར་བ་ཚོར་བར་བྱེད་མོད་ཀྱི། འདོད་ཆགས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་ཡང་བག་ལ་ཉལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚོར་བས་རིག་ནས་ཀྱང་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་ཅིང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་བག་ལ་ཉལ་བ་ཡང་བག་ལ་ཉལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བས་རེག་ཀྱང་མ་རིག་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཡང་བག་ལ་ཉལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་སོང་བའི་དྲན་པས་བདེ་བ་འམ། སྡུག་བསྔལ་བ་འམ། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་གང་ཚོར་བ་དེ་དག་ལས་འབྱུང་བར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོར་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཤིང་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཡང་འཇུག་སྟེ། སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཚོར་བ་ལས་འབྱུང་བར་མི་ཤེས་པས་དེ་དག་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ལ་དགའ་བར་བྱེད། སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚོར་བ་ལ་ཞེ་སྡང་བར་བྱེད། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ལ་རྨོངས་པར་བྱེད་ཀྱི། བདག་ནི་ཤེས་རབ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་སྦྱངས་པ་དང་། ཐབས་མཁས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་རྩོམ་པས་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་པར་བྱའོ། ཅིའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རྟོག་པའི་ཚོར་བ་ནི་བདེ་བར་འགྱུར་རོ། །མ་རྟོགས་པའི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པའི་ཚོར་བ་གང་ཞེ་ན། །འདི་ལ་བདག་གམ། སེམས་ཅན་ནམ། སྲོག་གམ། གང་ཟག་གང་ཡང་ཚོར་བར་བྱེད་པ་མེད་དེ། ཆགས་པ་ནི་ཚོར་བའོ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཚོར་བའོ། ལེན་པ་ནི་ཚོར་བའོ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ཚོར་བའོ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཚོར་བའོ། ལྟ་བའི་བག་ལ་ཉལ་ནི་ཚོར་བའོ། མིག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་ཚོར་བ་ཡིན་པ་ནས་ཡིད་ཀྱི་བར་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་ཚོར་བའོ། །གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་ཚོར་བ་ཡིན་པ་ནས་ཆོས་སུ་འདུ་ཤེས་ པའི་བར་དུ་ནི་ཚོར་བའོ། །གང་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་ལ
Chinese
菩萨于身观身念住修习。又菩萨如何于受观受念住修习耶？ 谓菩萨无论感受何者，皆作是念：一切皆是苦。彼以智慧了知，以胜慧了知，以胜慧了知之受极为了知，虽受乐受，然不使贪欲随眠生起。以苦受知，亦于一切生于恶趣者生大悲，亦不使嗔恚随眠生起。以非乐非苦受触，亦不使无明随眠生起。彼以随逐于受之念，观乐受、苦受、或非乐非苦受，皆从此等生起。又为了知一切有情之受而趣入寂灭，此等有情不了知受生起之理，故于乐受生喜，于苦受生嗔，于非乐非苦受生痴。我当以智慧及胜慧随逐了知一切受，以善巧方便及大悲摄持之精进，为断彼等有情一切受之相续而宣说正法。何以故名为受耶？谓缘虑之受则转为乐，不缘虑之受则转为苦。彼缘虑之受为何耶？谓此中无我，无有情，无命，无人能感受，然贪着是受，执取是受，取是受，颠倒是受，分别念是受，见之随眠是受，眼之了别是受，乃至意之了别是受。色之了别是受，乃至法之了别是受。由眼之和合所生之触为缘
English
A Bodhisattva cultivates mindfulness, closely observing the body in the body. Furthermore, how does a Bodhisattva cultivate mindfulness, closely observing feelings in feelings? That is, whatever a Bodhisattva feels, he thinks, "All of this is suffering." He understands this with wisdom, understands with superior wisdom, and because he thoroughly understands the feeling understood by superior wisdom, although he experiences pleasant feelings, he does not allow the latent tendency of attachment to arise. Having recognized painful feelings, he generates great compassion for all those born in the lower realms, and he also does not allow the latent tendency of anger to arise. When touched by feelings that are neither pleasant nor painful, he also does not allow the latent tendency of ignorance to arise. With mindfulness that follows feelings, he observes that whatever feeling is felt, whether it is pleasant, painful, or neither pleasant nor painful, arises from those conditions. Furthermore, in order to fully understand the feelings of all sentient beings and to pacify them, he engages, knowing that these sentient beings do not understand that feelings arise from conditions, so they rejoice in pleasant feelings, are hostile to painful feelings, and are deluded by feelings that are neither pleasant nor painful. I shall teach the Dharma in order to sever the continuum of all the feelings of those sentient beings, with diligence sustained by skillful means and great compassion, having separately purified all feelings understood by wisdom and superior wisdom. Why is it called feeling? Because feeling that is contemplated turns into happiness, and feeling that is not contemplated turns into suffering. What is that feeling that is contemplated? It is that in this, there is no self, no sentient being, no life, no person who feels, but attachment is feeling, grasping is feeling, taking is feeling, inversion is feeling, conceptual thought is feeling, the latent tendency of views is feeling, the consciousness in the eye is feeling, and so on up to the consciousness in the mind is feeling. The consciousness of form is feeling, and so on up to the consciousness of dharmas is feeling. Whatever arises from the condition of contact through the union of the eye
Tibetan
ས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་འམ། སྡུག་བསྔལ་བ་འམ། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བར་དུ་དེ་ནི་ཚོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །གོང་མ་བཞིན་དུ་ནང་དང་ཕྱིའི་ཆོས་རྣམས་སྦྱར་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་བར་དུ་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་འམ། སྡུག་བསྔལ་བ་འམ། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བར་དུ་དེ་ནི་ཚོར་བ་ཞེས་བྱའོ། གཞན་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཚོར་བ་གཅིག་སྟེ། དེ་ནི་སེམས་གཅིག་པུས་རྣམ་པར་རིག་པའོ། ཚོར་བ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་གིའོ། །ཚོར་བ་གསུམ་སྟེ། འདས་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་དང་། མ་འོངས་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །ཚོར་བ་བཞི་སྟེ། དེ་ནི་ཁམས་བཞི་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །ཚོར་བ་ལྔ་སྟེ། དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཚོར་བ་དྲུག་སྟེ། དེ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའོ། །ཚོར་བ་བདུན་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་པ་བདུན་ནོ། ཚོར་བ་བརྒྱད་དེ་། དེ་ནི་ལོག་པར་ངེས་པའི་སྦྱོར་བ་བརྒྱད་དོ། །ཚོར་བ་དགུ་སྟེ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཀྱི་གནས་དགུའོ། །ཚོར་བ་བཅུ་སྟེ། དེ་ནི་དགེ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མོ། །གོང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚོར་བ་སྟེ། དམིགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཚོར་བ་བྱ་བའོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པའི་ཚོར་བ་ཚད་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོར་བ་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོར་བ་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དང་། གནས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། གང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བའི་ཚོར་བར་ཤེས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོར་བ་ལ་ཚོར་བའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གང་ཞེ་ན། གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་མི་བརྗེད་པ་དང་། སྦ་བ་དང་། ཀུན་སྲུང་བ་དང་། མི་གཡེང་བའོ། །དེ་འདི་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་སྟེ། སེམས་ནི་སྐྱེས་ནས་འཇིག་ཅིང་ཞུ་སྟེ་མི་གནས་པས་ནང་ན་ཡང་མི་གནས། ཕྱི་རོལ་ དུ་ཡང་མི་འཕོ་སྟེ། གང་བདག་གིས་ཐོག་མར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཡང་ཟད། རྣམ་པར་གྱུར་ཏེ། ཡུལ་ན་མི་གནས། ཕྱོགས་ན་མི་གནས་པས་དེ་རྙེད་པར་མི་ནུས་ཏེ་སེམས་གང་གིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྒྲུབས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཟད། མེད། རྣམ་པར་གྱུར། ཡུལ་ན་མི་གནས། ཕྱོགས་ན་མི་གནས་སོ། །གང་ཡང་བྱང་ཆུབ་དུ་བསྔོས་
Chinese
由地产生的感受是快乐，或是痛苦，或是非快乐非痛苦之间的，那被称为感受。如同前面一样，将内部和外部的法结合起来，在意识之间聚集，由接触的缘故产生的感受是快乐，或是痛苦，或是非快乐，非痛苦之间的，那被称为感受。另外，以种类来说，感受有一种，那就是唯独由心来识别。感受有两种，即外部和内部的。感受有三种，即识别过去、识别未来和识别现在。感受有四种，那就是识别四界。感受有五种，那就是作意五蕴。感受有六种，那就是完全了知六处。感受有七种，那就是七识住。感受有八种，那就是八种邪定。感受有九种，那就是九有情居。感受有十种，那就是十善业道。如同前面一样结合起来，一切都是感受，目标有多少，作意有多少，那些全部都是感受的作用。因此，无量众生的感受被称为无量。因此，菩萨安住于对感受的随观，应当对一切众生的感受生起、灭亡和住留生起智慧，即知晓一切众生的善与非善的感受，那就是菩萨对感受的随观的念住。其中，什么是菩萨对心的随观的念住呢？即菩萨的不忘失、隐藏、完全守护和不散乱。如此这般分别思择，心生起后灭亡、消融而不停留，因此不在内部停留，也不向外部移动，我最初生起的心也已耗尽，已经转变，不在处所停留，不在方位停留，因此无法找到它，以任何心所修的善根也已耗尽，消失，已经转变，不在处所停留，不在方位停留。凡是回向菩提的
English
The feeling arising from earth is either happiness, or suffering, or neither happiness nor suffering, that is called feeling. As before, combining the internal and external dharmas, gathering between consciousness, the feeling arising from the cause of contact is either happiness, or suffering, or neither happiness nor suffering, that is called feeling. Furthermore, in terms of categories, there is one feeling, that is, it is distinguished solely by the mind. There are two feelings, namely external and internal. There are three feelings, namely distinguishing the past, distinguishing the future, and distinguishing the present. There are four feelings, namely distinguishing the four elements. There are five feelings, namely attending to the five aggregates. There are six feelings, namely completely understanding the six sense bases. There are seven feelings, namely the seven abodes of consciousness. There are eight feelings, namely the eight wrong determinations. There are nine feelings, namely the nine abodes of sentient beings. There are ten feelings, namely the ten paths of virtuous actions. Combining as before, everything is feeling, however many objects there are, however many intentions there are, all those are the function of feeling. Therefore, the feelings of immeasurable beings are called immeasurable. Therefore, a Bodhisattva abiding in the contemplation of feeling, should generate wisdom regarding the arising, ceasing, and abiding of the feelings of all sentient beings, that is, knowing the virtuous and non-virtuous feelings of all sentient beings, that is the mindfulness of the contemplation of feeling by a Bodhisattva. Among them, what is the mindfulness of the contemplation of mind by a Bodhisattva? That is, the Bodhisattva's non-forgetfulness, concealment, complete protection, and non-distraction. Discriminating and contemplating in this way, the mind arises, then ceases, dissolves, and does not remain, therefore it does not remain internally, nor does it move externally, the mind that I initially generated has also been exhausted, has transformed, does not remain in a place, does not remain in a direction, therefore it cannot be found, whatever roots of virtue have been cultivated by any mind have also been exhausted, disappeared, have transformed, do not remain in a place, do not remain in a direction. Whatever is dedicated to enlightenment