Tibetan
་འདས་ལ་དད་སྐྱེས་ནས། །གསེར་གྱི་རླུང་ཡབ་དག་ཐོགས་ཏེ། །གཡས་གཡོན་དུ་ནི་འཁོར་པ་དང་། །བདུད་ཀྱི་བུ་ནི་ལྔ་བརྒྱ་ཡིས །ལྷ་ཡི་མེ་ཏོག་ཡིད་འོང་བས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ལ་མངོན་གཏོར་ནས། །བླ་མེད་ཡེ་ཤེས་ཚོལ་ལ་ལྟོས། །འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ནི། །བསྔགས་པ་བརྗོད་ཅིང་མཆོད་པས་ན། །དེང་ནི་བཅོམ་ལྡན་ཕྲད་གྱུར་ནས། །སོ་སོར་དགའ་བར་གྱུར་པ་ཡིན། །སྤོབས་པ་དག་ནི་ཚད་མེད་ཀྱིས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་བདུད་ཀྱི་བུ། །སྲེད་པ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ། །ཐོག་མར་བཅོམ་ལྡན་བསྔགས་བརྗོད་ནས། ། མིག་ཟད་མཐའ་ནི་ཤེས་པར་གྱུར། །མིག་གི་སྐྱེ་མཐའ་ཤེས་པ་ནས། །རབ་ཞི་མཚན་ཉིད་བར་དུ་རྟོགས། །གཞན་ཡང་མིག་ཟད་ལ་སོགས་པའི། །མིག་དོན་དག་ནི་དཔག་མེད་རྟོགས། །དེས་ན་ཚིག་མཁས་དག་གིས་ནི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་དག་བསྟན། །མིང་དག་དོན་རྣམས་ལ་ཡང་ནི། །ཞེན་དང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པས་ན། །འགྲོ་འོད་མེད་པར་རབ་རྟོགས་ཤིང། །བླང་དོར་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར། །རང་བཞིན་དག་ནི་སྟོང་དབེན་པས། །ཡི་གེ་རྣམས་ནི་སྤངས་པ་དང་། །ལེན་དང་འཛིན་དང་ཀློག་པ་དང། །ཁ་ཏོན་འདོན་ཅིང་བསྒྲུབ་མེད་རྟོགས། །འདས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། །སྔོན་ཡང་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན། །བཏགས་པའི་མིང་ཙམ་ཡིན་པས་ན། །ཡང་དག་བརྗོད་དུ་ཅི་ཡང་མེད། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་དེ་དག་ནི། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་འདས། །བརྫུན་པ་མེད་ཅིང་བདེན་པའང་མེད། །གནས་དང་གནས་པ་ཡོད་པ་མིན། །ཚིགས་གིས་སྨྲ་པའི་ལམ་ཆད་ཅི། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའང་རབ་ཏུ་ཞི། །སྐྱེ་བོའི་མཚན་མ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། །བཅོམ་ལྡན་གྲོང་ཁྱེར་གཤེགས་པར་མཐོང། །བཅོམ་ལྡན་མཚན་མ་ཡོངས་སྤངས་ཀྱང། །བྱིས་པ་ཡང་དག་མ་ཡིན་རྟོག། །བཅོམ་ལྡན་གྲོང་ཁྱེར་གཤེགས་པའི་ཚེ། །གང་ཞིག་དགའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་པ། །དེ་ཡི་མཚན་མར་རྟོག་པ་སྟེ། །མྱ་ངན་གདུད་དང་བཅས་པར་འགྱུར། །གང་གིས་མཚན་མའི་རྟོག་སྤངས་པ། །གྲོང་ཁྱེར་གཤེགས་པ་མཐོང་མི་འགྱུར། །གཤེགས་ཤིང་བསྐྱོད་པའི་མཚན་མ་ལ། ། རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཤེས་རབ་འཐོབ། །གང་གིས་མཚན་མར་སངས་རྒྱས་མཐོང། །དེས་ནི་གྲོང་ཁྱེར་གཤེགས་པ་མཐོང། །སྐྱེ་ཞིང་འཁོར་བའི་ཆོས་དག་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད། །གང་གིས་སངས་རྒྱས་མཚན་མར་མཐོང། །དགའ་བ་དག་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ལ་གནས། །བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་སྣང་བ་ཡིན། །གང་གིས་མཚན་མར་སངས་རྒྱས་མཐོང་། །དེ་ནི་
Chinese
对逝者生起信心后，手持金色的风幡，在左右旋转，五百个魔子用令人喜爱的天花，向如来显供，为了寻求无上智慧而观看。对过去的诸佛，赞颂并供养，如今与世尊相遇，各自感到欢喜。以无量的勇气，赞颂如来。那时，魔子名为断欲者，首先赞颂世尊，了知眼尽之边际。从了知眼的生灭边际，到完全寂静的体性之间证悟。此外，眼尽等等的，眼之意义不可估量地证悟。因此，善于言辞者们，对众生如实开示。对名和义，没有执着和怀疑，无碍地彻底了悟，成为无取舍者。自性本为空寂，文字等已舍弃，取和执持以及读诵等，念诵和修持皆无实证悟。过去的如来们，以前也曾详细开示过。因为只是假立的名，所以无可如实言说。自性空性之彼等，蕴、界和处已超越。没有虚假也没有真实，没有处所也没有住处。言语的道路已断绝，心的活动也完全寂静。因为执着于众生的相，所以看见世尊前往城市。世尊已完全舍弃相，但凡夫却不能如实了悟。世尊前往城市之时，谁若生起欢喜，那是对相的执着，将会伴随着忧伤和痛苦。谁若舍弃对相的执着，就不会看见前往城市。对于逝去和行走的相，无分别念则能获得智慧。谁若以相见佛，他就会看见前往城市。对于生起和轮回的法，会产生分别念。谁若以相见佛，会生起欢喜，那便是安住在魔的行境中。魔的行境是显现。谁若以相见佛，那便是
English
Having generated faith in the departed, holding golden wind banners, circling to the left and right, five hundred sons of demons with delightful divine flowers, manifestly offering to the Tathagata, look to seek the unsurpassed wisdom. To the Buddhas of the past, praising and making offerings, now having met the Bhagavan, each feels joyful. With immeasurable courage, praise the Tathagata. At that time, the son of the demon named 'Abandoning Desire,' first praised the Bhagavan, and came to know the limit of the exhaustion of the eye. From knowing the limit of the arising and ceasing of the eye, one realizes up to the nature of complete quiescence. Furthermore, the meanings of the eye, such as the exhaustion of the eye, are immeasurably realized. Therefore, those skilled in speech, truly show to sentient beings. Regarding names and meanings, without attachment or doubt, they thoroughly realize without obstruction, and become those without acceptance or rejection. Since the nature is empty and solitary, letters and the like have been abandoned, and taking, holding, reading, reciting, and practicing are realized as without substance. The Tathagatas of the past, have also previously shown in detail. Because it is only a nominal designation, there is nothing that can be truly spoken. Those empty natures, aggregates, realms, and sources have passed beyond. There is neither falsehood nor truth, there is neither place nor dwelling. The path of speaking with verses is cut off, and the activity of the mind is also completely pacified. Because of attachment to the characteristics of beings, the Bhagavan is seen to go to the city. Although the Bhagavan has completely abandoned characteristics, foolish people do not truly realize it. At the time when the Bhagavan goes to the city, whoever generates joy, that is attachment to characteristics, and will be accompanied by sorrow and suffering. Whoever abandons the attachment to characteristics, will not see going to the city. On the characteristics of going and moving, without conceptual thought, one obtains wisdom. Whoever sees the Buddha in characteristics, he sees going to the city. On the phenomena of arising and samsara, one generates conceptual thought. Whoever sees the Buddha in characteristics, joy will arise, that is abiding in the realm of the demon. The realm of the demon is appearance. Whoever sees the Buddha in characteristics, that is
Tibetan
འགྱུར་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་ནི་མྱ་ངན་གདུངས་བཅས་པས། །མཁས་པས་སྙིང་བརྩེར་བྱ་བ་ཡིན། །ཆོས་ལ་ཐོབ་པར་གང་ལྟ་བ། །དེ་ལ་ཆོས་སྟོར་མྱ་ངན་ཡོད། །སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ལ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད། །བསྐལ་པ་མང་པོ་གང་བསྒོམས་པས། །མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་ན། །གྲོང་ཁྱེར་གཤེགས་པར་མི་རྟོག་ཅིང། །མྱ་ངན་འདའ་བའི་འདུ་ཤེས་མེད །སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོང་རྟོགས་པ། །སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ལ་གནས་པས་ན། །གྲོང་ཁྱེར་གཤེགས་པར་མི་རྟོག་ཅིང། །མྱ་ངན་འདས་པའི་འདུ་ཤེས་མེད། །གང་གིས་དེ་ལྟར་རབ་ཤེས་པ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མཐོང་འགྱུར་ཞིང། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་རྟོགས་པ། །མཐར་ནི་སྐྱེ་འགག་ཅི་ཡང་མེད། །བཅོམ་ལྡན་བསྐལ་པ་དཔག་མེད་ནས། །དཀའ་བ་རྣམས་ནི་རབ་སྤྱད་ནས། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྟོང་མཁྱེན་ན། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀྱིས་མི་རྟོགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་གྲོང་ཁྱེར་གཤེགས་པའི་ཚེ། །འཁོར་ནི་བརྒྱ་སྟོང་མང་གིས་བསྐོར། །མི་དང་མི་མ་ཡིན་ལ་སོགས། །དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བས། །གང་གིས་སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་ནི། །མིག་ཟད་མཐའ་ནི་རབ་སེམས་ཤིང། །མཚན་མ་རྣམས་ནི་སྟོང་རྟོགས་ན། །འདི་ཡི་བསོད་ནམས་དེ་བས་འཕགས། །བགྲང་བ་དང་ནི་གྲངས་ཀྱི་ཆ། །རྒྱུ་ཙམ་དུ་ཡང་མི་བཟོད་དོ། །དེ་བཞིན་མིག་གི་སྐྱེ་མཐའ་དང་། །མིག་གི་མཐའ་དང་འཇུག་པ་ནས། །རབ་ཏུ་ཞི་བའི་བར་དུ་ཡང་། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་རིག་པར་བྱ། །རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས་དང་ཡིད། །གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ནས། །སྒྲ་དང་མིང་གི་བར་དུ་ཡང་། །ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་སྦྱར་བར་བྱ། །དེ་ནས་དེ་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས། །གྲོང་ཁྱེར་དུ་ནི་གཤེགས་པའི་ཚེ། ། ཞབས་ནི་ས་ལ་རེག་ཙམ་གྱིས། །ས་ནི་ཀུན་ཏུ་རབ་ཏུ་གཡོས། །རི་རྣམས་གང་ཡིན་དེ་དག་ཀྱང། །ཐམས་ཅད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱོགས། ། ལྷ་དང་མི་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་འོངས་ནས་གུས་མཆོད་བྱས། །དེ་ནས་དེ་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས། །གྲོང་ཁྱེར་དུ་ནི་གཤེགས་པའི་ཚེ། །ལྷ་ཡི་དབང་པོ་མི་ཡི་རྒྱལ། །ལྷ་མ་ཡིན་ནི་མང་པོ་དང། །གནོད་སྦྱིན་དག་ནི་མང་པོ་རྣམས། །རང་གི་གྲོང་ཁྱེར་སྤངས་ནས་ནི། །བཅོམ་ལྡན་སྤྱན་སྔར་འདུས་གྱུར་ཏེ། །རབ་ཏུ་དགའ་བས་མཆོད་པ་བྱས། །དེ་ནས་དེ་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས། །གྲོང་ཁྱེར་དུ་ནི་གཤེགས་པའི་ཚེ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི། །བྱ་ཡི་ཆོགས་ནི་ཚད་མེད་པ། །ནེ་ཙོ་དང་ནི་རྨ་བྱ་དང། །ཀ་ལ་བིང་ཀ་བྱ་ཡི་རྣམས། །བཅོམ་ལྡན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡི། །ཡོན་ཏན་མཆོག་ནི
Chinese
见证了变化。 那是因为怀有悲伤的痛苦， 智者应当心怀慈悲。 凡是认为在佛法中有所得的， 那人便有失去佛法的悲伤。 对于见到佛陀诞生的人来说， 有涅槃的痛苦。 由于长久修习， 通达了一切相， 便不会认为进入城市， 也没有涅槃的观念。 通达了心的自性是空性， 安住于佛陀的行境， 便不会认为进入城市， 也没有涅槃的观念。 谁能如此彻底地了解， 就能见到诸佛， 并且通达自性是空性， 最终便没有任何生灭。 世尊从无数劫以来， 精勤地修持各种苦行， 如果通达了自性是空性， 那么孩童们是不会了解的。 世尊进入城市的时候， 被成百上千的眷属围绕， 人与非人等， 以欢喜的心供养。 谁能在瞬间， 彻底地思维眼睛的灭尽之边， 并且通达诸相是空性， 此人的福德更为殊胜。 计数和数量的部分， 甚至连少许也无法忍受。 同样，眼睛的生起之边和， 眼睛的边和进入， 直到完全寂静为止， 也应当如此理解。 耳朵、鼻子、舌头、身体和意， 从色、声、香、味、触开始， 直到声音和名称之间， 一切都应当如此结合。 然后，那时世尊， 进入城市的时候， 脚仅仅触碰到地面， 大地便普遍剧烈震动。 所有山脉， 全都朝向世尊。 天人和人为了佛法， 全都前来恭敬供养。 然后，那时世尊， 进入城市的时候， 天界的统治者、人间的君王， 还有众多的阿修罗， 以及众多的夜叉， 舍弃了自己的城市， 聚集在世尊面前， 以极大的欢喜供养。 然后，那时世尊， 进入城市的时候， 还有其他各种各样的， 无数的鸟群， 鹦鹉和孔雀， 以及迦陵频伽鸟等， 世尊如来， 最胜的功德
English
Changes are seen. That is because of the suffering with sorrow, Wise people should have compassion. Whoever sees attainment in Dharma, That one has the sorrow of losing Dharma. For those who see the birth of the Buddha, There is the suffering of passing into Nirvana. Because of meditating for many eons, Because of realizing all the signs, They do not think of entering the city, And there is no concept of passing into Nirvana. Realizing the nature of the mind as emptiness, Because of abiding in the conduct of the Buddha, They do not think of entering the city, And there is no concept of passing into Nirvana. Whoever knows that thoroughly, Will see all the Buddhas, And also realize the essence as emptiness, In the end, there is no birth or death whatsoever. The Bhagavan, from immeasurable eons, Having thoroughly practiced all the hardships, If they know the essence as emptiness, Then children will not understand. When the Bhagavan enters the city, Surrounded by many hundreds and thousands of retinue, Humans and non-humans, etc., Offered with joyful minds. Whoever, in an instant, Thoroughly contemplates the end of the exhaustion of the eye, And realizes all signs as emptiness, This one's merit is even more superior. The enumeration and the part of numbers, Even a little bit is unbearable. Likewise, the edge of the arising of the eye, and From the edge and entering of the eye, Even up to complete pacification, Likewise, it should be understood. The ear, nose, tongue, body, and mind, From form, sound, smell, taste, touch, Even between sound and name, Everything should be applied likewise. Then, at that time, the Bhagavan, When entering the city, With the feet just touching the ground, The earth shook violently everywhere. Whatever mountains there were, All turned towards the Bhagavan. Gods and humans, for the sake of Dharma, All came and offered with reverence. Then, at that time, the Bhagavan, When entering the city, The lord of the gods, the king of humans, And many Asuras, And many Yakshas, Having abandoned their own cities, Gathered before the Bhagavan, Offered with great joy. Then, at that time, the Bhagavan, When entering the city, Also other various kinds of, Limitless flocks of birds, Parrots and peacocks, And Kalavinka birds, etc., The Tathagata Bhagavan, The supreme qualities