Tibetan
་ཏེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཡང་བལྟ་བར་ནུས་སོ། །བུ་ཁྱོད་རབ་ཏུ་བྱུང་བའམ་མ་བྱུང་ཡང། ང་སྲས་པོ་བལྟའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེས་ལྷ་ལེགས་སོ་ཞེས་རྒྱལ་པོའི་གསུང་བླངས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་སོང་སྟེ། སྟོན་པ་ཆོས་སྟོན་པའི་དུས་སུ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་མཐར་འཁོད་དེ་ཆོས་ཐོས་ནས་འཁོར་དང་བཅས་པ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏེ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་སོ་སོར་གནས་སོ། །སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས་དང་པོའི་ལོ་ལ་དྲང་སྲོང་ལྷུང་བའི་གནས་སུ་དབྱར་བཞུགས་ཏེ། དགག་དབྱེ་བྱས་ནས་ལྟེང་རྒྱས་སུ་གཤེགས་ཤིང་དེར་ཟླ་བ་གསུམ་བཞུགས་ཏེ། རལ་པ་ཅན་སྤུན་རྣམས་བཏུལ་ནས་དགེ་སློང་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་གི་འཁོར་དང་བཅས་པ་དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཉ་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་གཤེགས་ནས་ཟླ་བ་གཉིས་བཞུགས་སོ། །དེ་རྣམས་ནི་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ནས་འོངས་པའི་བར་ཏེ། ཟླ་བ་ལྔ་སོང་ཞིང་དགུན་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་འདས་སོ། །གནས་བརྟན་འཆར་ཀ་འོངས་ནས་ཞག་བདུན་དང་བརྒྱད་སོང་ངོ། །དེས་དཔྱིད་ཟླ་ར་བའི་ཉ་ལ་བསམས་པ། དགུན་གྱི་དུས་འདས་ནས་དཔྱིད་ཀའི་དུས་སུ་སླེབ་པ་དང། མི་རྣམས་ཀྱིས་འབྲུ་རྣམས་བླངས་ཏེ། ཕྱོགས་ཕྱོགས་ནས་ལམ་དུ་བྱུང་བས་རྩྭ་རྣམས་ལྗང་གུར་གྱུར་ཏོ། །ས་གཞི་དང་ནགས་ཚལ་གྱི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མེ་ཏོག་ཤིན་ཏུ་མང་བ་ཁ་བྱེ་བ་ནི་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་དུས་སོ། །སྟོབས་བཅུ་པའི་ཉེ་དུ་དང་ཕྲད་པར་བྱེད་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་དུས་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དྲུང་དུ་ཉེ་བར་སོང་ནས། བཙུན་པ་ལྗོན་ཤིང་དེ་ནི་ལྗང་གུར་གྱུར། །ཤིང་གི་ལོ་མ་ས་ལ་དུད་པ་དང། །དེ་རྣམས་བར་ནས་འོད་ཟེར་འགྱེད་པ་ཡིན། །དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་གཉེན་གནས་གཤེགས་པའི་དུས། །ཧ་ཅང་མི་དྲོ་མི་གྲང་ཞིང། །མུ་གེ་དང་ནི་བཀྲེས་པ་མེད། །ས་སྟེང་ཤིང་རྣམས་ལྗང་གུར་གྱུར། །ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་དུས་འདིར་གྱུར། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་ཅུ་ཙམ་གྱིས་སྟོབས་བཅུ་པ་ལ་རིགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ གཤེགས་པའི་ཕྱིར་བསྔགས་པར་འོས་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ནས་སྟོན་པ་ལ་འཆར་ཀས་དབྱངས་སྙན་པོས་གཤེགས་པའི་བསྔགས་པར་འོས་པའི་བསྔགས་པ་གསུངས་སོ། །བཙུན་པ་ཁྱེད་ཀྱི་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཟས་གཙང་བལྟ་བར་འདོད་པས་ཉེ་དུ་རྣམས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་ཞུ། ལེགས་སོ་འཆར་ཀ་ཉེ་དུ་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བགྱིའོ། །ཞེས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་སྨྲོས་ཤིག། །གཤེགས་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱི་དོར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྨྲོས་ཤིག །བཙུན་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་གནས་བརྟན་སོང་ནས་སྨྲས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡུལ་ཨོཾ་གྷ་དང་མ་ག་དྷཱ་ན་གནས་པའི་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་དང་བཅས་པ་གྲོང་ཁྱེར་སེར་སྐྱའི་གཞི་ན་གནས་པའི་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་ཟག་པ་ཟད་པའི་དགེ་སློང་འཁོར་དུ་བྱས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་འཐོན་ཏེ། ཉི་མ་རེ་རེ་ལ་དཔག་ཚད་རེ་རེ་བགྲོད་ཅིང་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ནས་དཔག་ཚད་དྲུག་ཅུའི་གྲོང་ཁྱེར་སེར་སྐྱའི་གཞིར་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱིས་སླེབ་པར་དགོངས་ཤིང་བུལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་མྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་པར་འབྲིང་པོར་གཤེགས་སོ། །གནས་བརྟན་གྱིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱོན་ནོ་ཞེས་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་སྨྲའོ་ཞེས་བསམས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་སོང་སྟེ་རྒྱལ་པོའི་གནས་སུ་སླེབ་པར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་གནས་བརྟན་གཟིགས་ནས་ཐུགས་ཚིམ་པར་གྱུར་ཏེ། གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སུ་བཅུག་གོ། །རང་ལ་བྱེད་པ་བཞིན་བཅོས་ནས་རོ་སྣ་ཚོགས་པའི་བཟའ་བས་ལྷུང་བཟེད་བཀང་ནས་ཕུལ་ལོ། །གནས་བརྟན་ལངས་ནས་འགྲོ་བར་བསམས་པ་དང། བུ་བཞུགས་ལ་གསོལ་ཅིག །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྟོན་པ་དང་ཉེ་བར་སོང་སྟེ་བཟའོ། །སླར་ཡང་བུ་སྟོན་པ་ག་ན་ཡོད། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུའི་དགེ་སློང་འཁོར་དུ་བྱས་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཉིད་བལྟ་བའི་ཕྱིར་བྱོན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་ཐུགས་ཚིམ་པར་གྱུར་ནས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་འདི་གསོལ་ལ་བདག་གི་སྲས་གྲོང་ཁྱེར་འདིར་མ་བྱོན་གྱི་བར་ལ་འདི་ཉིད་ནས་ལྷུང་བཟེད་དུ་བཟའ་བ་ཁྱེར་ལ་སོང་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །གནས་བརྟན་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་གསུང་མཉན་ཏེ་རྒྱལ་པོས་གནས་བརྟན་གྱི་བཟའ་བ་གསོལ་ཟིན་པ་དང་ལྷུང་བཟེད་བཀྲུས་ནས། དྲི་བཟང་པོའི་ཕྱེ་མས་བྱུགས་ཏེ་བཟའ་བ་མཆོག་ གིས་གང་བར་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཕུལ་ཅིག་ཞེས་སྨྲས་ནས་གནས་བརྟན་གྱི་ལག་པར་བྱིན་ནོ། །གནས་བརྟན་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་བ་དང་ལྷུང་བཟེད་ནམ་མཁའ་ལ་འཕངས་སོ། །རང་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་ནས་བཟའ་བའི་ལྷུང་བཟེད་བཟུང་སྟེ། སྟོན་པའི་ཕྱག་ཏུ་ཕུལ་ནས་སྟོན་པས་ཀྱང་དེར་བཟའ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། །གནས་བརྟན་ཐབས་འདིའི་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་བཟའ་བ་ཕུལ་ལོ། །སྟོན་པས་ཀྱང་ལམ་གྱི་བར་དུ་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱི་གདུགས་ཚོད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། །གནས་བརྟན་གྱིས་ཀྱང་གདུགས་ཚོད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཐར་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་དེ་རིང་འདི་ཙམ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱོན་ནོ། །དེ་རིང་འདི་ཙམ་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱོན་ཞེས་པ་དང། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཉིད་བ
Chinese
即使已经出家，也能探望。孩子，你无论出家与否，我都会探望我的儿子。”他这样说了。他回答说：“好的，神。”接受了国王的命令后，他去了王宫。在导师讲法的时候，他坐在听众的末尾，听闻佛法后，与眷属一起获得了阿罗汉的果位，各自安住在比丘的身份中。导师成佛后的第一年，在仙人堕处（鹿野苑）安度夏日，结束结夏后前往楞伽山，在那里住了三个月。调伏了发髻兄弟后，带着一千比丘的眷属，在冬季中月的十五日前往王舍城，住了两个月。这些是从波罗奈城来的路程，已经过了五个月，整个冬天都过去了。尊者迦留陀夷来了，已经过了七八天。他在春季首月的十五日想到：冬日已过，春季来临，人们已经收割了谷物，从四面八方来到路上，草都变绿了。大地和森林的树木等等，盛开着非常多的花朵，正是行路的时候。这是与十力者的亲属相遇的行路之时。然后，他靠近世尊，说道：尊者，树木都变绿了，树叶垂向地面，它们之间散发着光芒。伟大的英雄，是前往亲属之地的时刻。不太冷也不太热，没有饥荒和饥饿。地上的树木都变绿了，伟大的能仁，现在正是时候。用大约六十颂赞颂了十力者前往种姓之城，这是值得赞颂的赞颂。然后，迦留陀夷用美妙的声音对导师说了这值得赞颂的赞颂。尊者，您的父亲伟大的净饭王想要探望您，请您接纳亲属们。好的，迦留陀夷，我会接纳亲属们的。请告诉比丘僧团，请打扫所有前往的地方。尊者，好的。
English
Even if ordained, one can visit. "Child, whether you are ordained or not, I will visit my son," he said. He replied, "Good, O god." Having received the king's command, he went to the royal palace. When the teacher was teaching the Dharma, he sat at the end of the assembly, and having heard the Dharma, he and his retinue attained the fruit of Arhatship, and each abided in the state of a monk. In the first year after the teacher became enlightened, he spent the summer retreat at the place where the hermits fell (Deer Park). After the summer retreat, he went to Lengya Mountain and stayed there for three months. Having subdued the braided-hair brothers, he went to Rajagriha with a retinue of one thousand monks on the fifteenth day of the middle winter month and stayed for two months. These were the journeys from the city of Varanasi, and five months had passed, and the entire winter had passed. Venerable Kalodayin came, and seven or eight days had passed. On the fifteenth day of the first spring month, he thought: Winter has passed and spring has arrived, and people have harvested the grains, and coming from all directions on the road, the grasses have turned green. The earth and the trees of the forest, etc., with very many flowers blooming, it is time to travel. It is time to travel to meet the relatives of the Ten-Powered One. Then, he approached the Blessed One and said: Venerable, the trees have turned green, the leaves of the trees droop to the ground, and rays of light are emitted from between them. Great hero, it is time to go to the place of relatives. It is neither too hot nor too cold, and there is no famine or hunger. The trees on the earth have turned green, great Sage, this is the time. With about sixty verses, he praised the Ten-Powered One for going to the city of his lineage, this is the praise worthy of praise. Then, Kalodayin spoke this praise worthy of praise for going to the teacher with a melodious voice. Venerable, your father, the great King Shuddhodana, wishes to see you, please accept the relatives. Good, Kalodayin, I will accept the relatives. Please tell the monastic community of monks, please clean all the places to go. Venerable, good.
Chinese
哦，如此这般，具寿前往说道。世尊带领着居住在翁嘎（藏文：ཨོཾ་གྷ་，推测为古地名，梵文待考，汉语字面意思：翁嘎）和摩揭陀（梵文天城体：मगध，梵文罗马拟音：Magadha，汉语字面意思：摩揭陀）地方的种姓之子们一万多人，以及居住在迦毗罗卫城（梵文天城体：कपिलवस्तु，梵文罗马拟音：Kapilavastu，汉语字面意思：迦毗罗卫城）的一万多人，全部都成为漏尽的比丘眷属，从王舍城（梵文天城体：राजगृह，梵文罗马拟音：Rājagṛha，汉语字面意思：王舍城）出发。每天行走一由旬，心想两个月后就能从王舍城（梵文天城体：राजगृह，梵文罗马拟音：Rājagṛha，汉语字面意思：王舍城）到达六十由旬远的迦毗罗卫城（梵文天城体：कपिलवस्तु，梵文罗马拟音：Kapilavastu，汉语字面意思：迦毗罗卫城），既不慢也不快，以中等速度行进。具寿心想：我应该去国王那里禀报世尊已经来了。于是腾空而起，到达了国王的住所。国王见到具寿，心中非常高兴，请他坐在铺设好的座位上。像对待自己一样款待他，用各种美味佳肴装满钵盂供养他。具寿起身想要离开时，国王说：请您稍作停留享用。大国王，世尊快到了，请享用吧。又问：世尊在哪里？他带领着两万比丘的眷属，为了拜见大国王您而来。国王心中非常高兴，说道：请您享用这些食物，在我儿子到达这座城市之前，请您每天从这里带走钵盂中的食物。具寿听了国王的话，国王给具寿供养完食物后，洗净钵盂，用香粉涂抹，装满上等食物，说道：请将这些供养给如来。然后交到了具寿的手中。具寿在所有人面前，将钵盂抛向天空。自己也升到空中，拿着装满食物的钵盂，供养给导师，导师也享用了那些食物。具寿用这种方法每天都供养食物。导师也在路途中享用国王的伞盖。具寿也享用伞盖，最终每天都说：今天世尊从这里来了，今天世尊到这里了。并且，佛陀的功德是真实圆满的
English
Oh, thus spoke the Venerable after going. The Blessed One, along with ten thousand sons of noble families residing in the land of Omgha and Magadha, and all ten thousand residing in the foundation of Kapilavastu city, having made them all into a Sangha of monks who have exhausted their defilements, departed from Rajagriha. Contemplating that they would travel one yojana each day and arrive at the foundation of Kapilavastu city, sixty yojanas from Rajagriha, in two months, they proceeded at a moderate pace, neither slow nor fast. The Venerable also thought, 'I should go and tell the king that the Blessed One has arrived.' So he went into the sky and arrived at the king's residence. The king, seeing the Venerable, was very pleased and had him sit on a prepared seat. He treated him as he would himself, filled his alms bowl with various delicious foods, and offered it. As the Venerable rose to leave, the king said, 'Please stay and partake.' 'Great king, the Teacher is near, please partake.' Again he asked, 'Where is the Teacher?' 'He is coming with a Sangha of twenty thousand monks to see you, great king.' The king was very pleased and said, 'Please partake of this, and until my son arrives in this city, please take food in your alms bowl from here and go.' The Venerable listened to the king's words, and after the king had offered food to the Venerable, he washed the alms bowl, smeared it with fragrant powder, filled it with excellent food, and said, 'Please offer this to the Tathagata.' Then he gave it into the Venerable's hand. The Venerable, in sight of all the people, threw the alms bowl into the sky. He himself also ascended into the sky, holding the alms bowl filled with food, and offered it to the Teacher, and the Teacher also enjoyed that food there. The Venerable offered food in this way every day. The Teacher also enjoyed the king's umbrella along the way. The Venerable also enjoyed the umbrella, and eventually, every day, he would say, 'Today the Blessed One has come from here, today the Blessed One has come to here.' And indeed, the qualities of the Buddha are truly complete.