Tibetan
་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པར་བྱས་ཏེ་དཀའ་བ་ཆེན་པོ་སྤྱོད་དོ། །དེ་ཡང་ཀཽཎྜི་ནྱ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལྔ་གྲོང་དང་གྲོང་རྡལ་དང་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་རྣམས་སུ་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་དེར་འོངས་སོ། །དེ་ནས་ལོ་དྲུག་ཏུ་དཀའ་བ་ཆེན་པོ་སྤྱད་དོ། །ད་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ད་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཞུས་པའི་གནས་ལ་བྱི་དོར་ལ་སོགས་པ་བྱེད་ཅིང་སྐུ་ལ་རིམ་གྲོ་བྱེད་པར་གྱུར་ཏེ་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཕྱི་མའི་མཐར་ཐུག་པར་དཀའ་བ་སྤྱད་པར་བསམས་སོ། །ཏིལ་གཅིག་དང་འབྲས་ཀྱི་ཉག་མ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཉི་མ་འདའ་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཁ་ཟས་ཐམས་ཅད་སྤངས་སོ། །ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བ་སྤུའི་བུ་ག་རེ་རེ་ནས་མདངས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་ཁ་ཟས་མེད་པར་སྐུ་རིད་པར་གྱུར་ཏེ། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་སྐུ་ཡང་ནག་པོར་གྱུར་ཏོ། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱང་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཉི་མ་གཞན་ལ་ཡང་རླུང་དལ་བུས་བསམ་གཏན་བྱེད་ཅིང་སྐུ་ལ་ཟུག་གཟེར་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས་འདུ་ཤེས་མེད་པར་གྱུར་ཏེ་འཆག་པའི་གནས་སུ་འགྱེལ་ལོ། །དེ་ནས་ལྷ་གཅིག་གིས་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་དུས་ལས་འདས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཅིག་གིས་འགྱེལ་བ་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེར་གང་ཞིག་གིས་དུས་ལས་འདས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་དེ་སོང་སྟེ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཟས་གཙང་ལ་སྨྲས་པ་ཁྱེད་ཀྱི་སྲས་དུས་ལས་འདས་སོ། །བདག་གི་སྲས་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་པར་དུས་ལས་འདས་སམ། ཐོབ་ནས་དུས་ལས་འདས་ཞེས་དྲིས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་མ་ནུས་སོ། །དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་གནས་སུ་འགྱེལ་ནས་དུས་ལས་འདས་སོ། །འདི་ཐོས་ནས་རྒྱལ་པོ་ཡིད་མ་ཆེས་པར་གྱུར་ཏོ། །བདག་གི་སྲས་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་པར་དུས་ལས་འདའ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བཀག་གོ། །གང་གི་ཕྱིར་སླར་ཡང་རྒྱལ་པོ་ཡིད་མ་ཆེས་ནས་དཀའ་ཐུབ་པ་ནག་པོ་ལྷ་ལེན་གྱིས་ཕྱག་བྱེད་པའི་དུས་དང་འཛམ་བུའི་ཤིང་གི་དྲུང་ཉིད་དུ་ཆོ་འཕྲུལ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདུ་ཤེས་ཐོབ་ནས་བཞེངས་སོ། །ལྷ་དེ་སོང་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་སྲས་པོ་དེ་ནད་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྲས་པོ་མི་ན་བར་བདག་གིས་ཤེས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལོ་དྲུག་ཏུ་དཀའ་བ་བྱེད་ཅིང་འདི་ལྟ་བུའི་སེམས་སུ་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་སྤྱོད་
Chinese
心想：‘一定是这样’，便立即亲近侍奉，行持极大的苦行。还有，憍陈如等五位出家人，在城市、市镇和国王的宫殿中乞食，来到了菩萨所在的地方。之后六年里，行持极大的苦行。他们做着打扫等事，并服侍菩萨的身体，亲近侍奉，心想：‘现在就要成佛了，现在就要成佛了。’菩萨也心想：‘要行持最后最极端的苦行。’每天只吃一粒芝麻、一粒米等，完全断绝了一切食物。诸天也从每个毛孔中显现光芒。之后，由于没有食物，身体变得消瘦，金色的身体也变成了黑色。三十二大丈夫相也变得不明显了。在另一天，他以微风做着禅定，身体上生起了巨大的疼痛，变得没有知觉，倒在了经行的地方。之后，一位天人说道：‘沙门乔达摩已经去世了。’一位说：‘倒下时获得了阿罗汉果。’在那里，说了去世的那位天人，去了之后对净饭大王说：‘您的儿子去世了。’（国王问道：）‘我的儿子是没有获得佛果就去世了，还是获得了佛果后去世的？’（天人答道：）‘没有能够获得佛果，在行持苦行的地方倒下后去世了。’听到这些，国王没有相信。说道：‘我的儿子没有获得佛果是不会去世的。’阻止了他们。因为国王再次没有相信，是因为以前黑苦行者拉里塔礼拜之时，以及在阎浮树下亲眼见到神变的缘故。之后，菩萨再次恢复了知觉，站了起来。那位天人去了之后对净饭大王说：‘您的儿子没有生病了。’国王说：‘我知道我的儿子没有生病。’大菩萨六年里行持苦行，心中生起了这样的想法：要行持这样的苦行。
English
Thinking, 'It must be so,' they immediately attended and served him, practicing great austerities. Also, the five ascetics, including Kauṇḍinya, wandered for alms in cities, towns, and royal palaces, and came to the place where the Bodhisattva was. Then, for six years, they practiced great austerities. They did things like sweeping and served the Bodhisattva's body, attending closely, thinking, 'Now he will become a Buddha, now he will become a Buddha.' The Bodhisattva also thought, 'I will practice the final and most extreme austerity.' Days passed with only eating one sesame seed, one grain of rice, etc., completely abstaining from all food. Even the gods showed radiance from each pore of his skin. Then, because of the lack of food, his body became emaciated, and his golden body turned black. The thirty-two major marks of a great being also became indistinct. On another day, he meditated with a gentle breeze, and great pains arose in his body, becoming unconscious, and he fell in the place of walking. Then, one of the gods said, 'The ascetic Gautama has passed away.' One said, 'He attained Arhatship when he fell.' There, the god who said he had passed away, went and said to King Śuddhodana, 'Your son has passed away.' (The king asked:) 'Did my son pass away without attaining Buddhahood, or did he pass away after attaining Buddhahood?' (The god replied:) 'He was not able to attain Buddhahood, and he passed away after falling in the place of practicing austerities.' Hearing this, the king did not believe it. He said, 'My son will not pass away without attaining Buddhahood.' He stopped them. Because the king did not believe again, it was because of the time when the black ascetic Kaladeva paid homage, and because he had personally seen the miracles under the Jambu tree. Then, the Bodhisattva regained consciousness and stood up. That god went and said to King Śuddhodana, 'Your son is not sick.' The king said, 'I know that my son is not sick.' The great being practiced austerities for six years, and such a thought arose in his mind: to practice such austerities.
Tibetan
པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་ནས་ཁ་ཟས་ཅུང་ཟད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་ཅིང་གྲོང་དང་གྲོང་རྡལ་རྣམས་སུ་བསོད་སྙོམས་ལ་རྒྱུ་བས་བསོད་སྙོམས་སྤྱོད་དོ། །དེ་ནས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་གསལ་བར་གྱུར་ཏོ། །སྐུ་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་ལྔ་སྡེ་ན་རེ་འདིས་ལོ་དྲུག་ཏུ་དཀའ་བ་སྤྱད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་ཏོ། །ད་ནི་གྲོང་ལ་སོགས་པར་བསོད་སྙོམས་སྤྱོད་ཅིང་ཁ་ཟས་བསླངས་ནས་ཟ་སྟེ། རོ་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་ན་ཅི་ནུས་འདིས་དཀའ་བ་སྤྱད་པར་འཁྲུལ་ལོ། །ལུས་ལ་ཁྲུས་བྱེད་པར་འདོད་པས་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུ་རེ་རེའི་སྒོར་ཆུ་ཞུགས་ནས་འདོད་པའི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པ་དང་མཚུངས་སོ། །བདག་ཅག་དེའི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་གནས་སུ་འདུག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་སྤངས་ཤིང་རང་རང་གི་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་དཔག་ཚད་བཅྭ་བརྒྱད་ཀྱི་ལམ་དུ་སོང་སྟེ་དྲང་སྲོང་ལྷུང་བའི་ཚལ་དུ་གནས་སོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་སུ་ལྟེང་རྒྱས་ན་སྡེ་ཅན་གྱི་གྲོང་རྡལ་བ་ཞིང་པའི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་པའི་ལེགས་སྐྱེས་མ་ཞེས་བྱ་བའི་བུ་མོ་ན་ཚོད་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཤིང་གཅིག་དོན་དུ་གཉེར་ཏོ། །གལ་ཏེ་བདག་དང་མཉམ་པར་སྐྱེས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་དང་པོར་མངལ་ཆགས་ཏེ། བུ་རྙེད་ན་དེ་ལ་ལོ་སོ་སོར་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་རི་བའི་གཏོར་མའི་ལས་བྱའོ། །དེའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་འགྲུབ་བོ། །དེས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལོ་ དྲུག་གི་མཐར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་ཉ་ལ་གཏོར་མའི་ལས་བྱེད་པར་སེམས་སོ། །དེའི་སྔུན་ཉིད་དུ་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་གི་བ་བཞོན་མ་ཤིང་མངར་གྱི་ནགས་སུ་ཤིང་མངར་ཟ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འོ་མ་བཞོས་ནས་བཞོན་མའི་བ་ལྔ་བརྒྱ་ལ་བྱིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་འོ་མ་བཞོས་ནས་བ་བཞོན་མ་ཕྱེད་དང་སུམ་བརྒྱ་ལ་བྱིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བ་བཞོན་མ་བཅུ་དྲུག་གི་འོ་མ་བཞོས་ནས་བ་བཞོན་མ་བརྒྱད་ལ་བྱིན་ནོ། །དེ་སྲིད་ཀྱི་འོ་མ་བསྐ་མོ་དང་མངར་བ་དང་མདངས་དང་མདོག་དང་ལྡན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་ཅིང་འོ་མ་བསྐོལ་ལོ། །དེས་དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་ཉའི་ཉིན་མོའི་སྔ་དྲོ་གཏོར་མའི་ལས་བྱེད་པར་སེམས་ཤིང་མཚན་མོའི་ནམ་ལངས་ཀའི་དུས་སུ་བ་འཇོ་མཁན་ལངས་ནས་བ་བཞོན་མ་བརྒྱད་པོ་འཇོ་རུ་སོང་བ། བེའུ་བའི་ནུ་མ་ལ་ཉེ་བར་མ་གྱུར་པར་ཡང། བའི་ནུ་མའི་གམ་དུ་སྣོད་སར་པ་ཉེ
Chinese
想到“这并非是菩提之路”，于是（佛陀）便少量地食用食物，并在各个村庄和城镇中乞食，以此来维持生活。之后，伟丈夫的三十二相明显地显现出来，身体变得像黄金的颜色一样。五比丘心想：这个人苦修了六年，也没有获得一切智智。现在却在村庄等地乞食，靠乞讨食物来吃，如果贪恋味道，又能怎么样呢？他苦修是错误的。想要洗身体，就像水进入身体的每一个毛孔，变成了欲望的精液一样。我们处在对他的欲望进行分别念的境地，又能做什么呢？舍弃了伟丈夫，各自拿着自己的法衣和钵，走了十八由旬的路程，住在仙人堕落的园林中。那时，在那时节，名叫乐施女的女子，出生在勒登伽那（梵文：Laṭṭhivanā，意为“丛林”）的村庄里一个农民的家中，她已经到了适婚年龄，为了一个榕树（梵文：Nyagrodha）而努力。如果我嫁到与我同等出身的家族，并且首先怀孕，生下儿子，那么每年都要为他做价值一百万的食子供养。为了这个目的而努力，一定会成功的。她认为大菩萨在六年之后完成了苦行，打算在春季最后一个月的满月日做食子供养。在那之前，她挤了一千头在甜树林里吃甜树的母牛的奶，给了五百头产奶的母牛。又挤了那些母牛的奶，给了三百五十头产奶的母牛。同样地，挤了十六头产奶的母牛的奶，给了八头产奶的母牛。她想要得到浓稠、香甜、有光泽和颜色的牛奶，于是就开始熬煮牛奶。她心想在春季最后一个月的满月日的早晨做食子供养，于是在黎明时分，挤奶人起身去挤那八头产奶的母牛。即使小牛没有靠近母牛的乳房，也把容器靠近母牛的乳房。
English
Thinking, "This is not the path to enlightenment," (the Buddha) then consumed food in small amounts and wandered for alms in various villages and towns, thus sustaining himself. Thereafter, the thirty-two marks of a great man became clearly manifest, and his body became like the color of gold. The five monks thought: "This person has practiced austerities for six years, but has not attained the wisdom of omniscience. Now he begs for alms in villages and eats by begging for food. If he becomes attached to flavors, what can he do? His practice of austerities is mistaken. Wanting to wash the body is like water entering every pore of the body and becoming the semen of desire. We are in a state of conceptualizing his desires, so what can we do?" Abandoning the great man, each taking their own Dharma robes and begging bowls, they traveled a distance of eighteen yojanas and resided in the grove of the fallen ascetics. At that time, in that season, a girl named Legskye Ma (Tibetan: ལེགས་སྐྱེས་མ་, meaning "well-born mother"), born into a farmer's family in the village of Lteng Gye Na (Skt. Laṭṭhivanā, meaning "Jungle"), had reached marriageable age and was striving for a single Nyagrodha (Banyan) tree. "If I marry into a family of equal birth to mine and become pregnant first, and if I have a son, then each year I will perform a food offering worth one hundred thousand. Striving for this purpose will surely succeed." She thought that the great bodhisattva would complete his practice of austerities after six years and intended to make a food offering on the full moon day of the last month of spring. Before that, she milked one thousand milk cows that were eating sweet trees in the sweet tree forest and gave the milk to five hundred milk-producing cows. She milked the milk from those cows and gave it to three hundred and fifty milk-producing cows. Similarly, she milked the milk from sixteen milk-producing cows and gave it to eight milk-producing cows. Desiring to obtain milk that was thick, sweet, lustrous, and colorful, she began to boil the milk. She thought to make the food offering on the morning of the full moon day of the last month of spring, and at dawn, the milkmaid arose and went to milk the eight milk-producing cows. Even though the calves did not approach the udders of the cows, she brought the containers close to the udders of the cows.