Tibetan
ཁོད་ཀུན་དགྲ་བཅོམ་ཉིད་བཏུལ་བས། །གང་གིས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་འདི་ཡིག་བྲིས་ཏེ། །སེམས་ཅན་མཆོག་ལ་གླེགས་བྱིན་བསོད་ནམས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྨྲ་མཆོག་དེ་དག་འདིར་བསླབས་ནས། །ཆོས་རྣམས་མཐའ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདིར་སྟོན་བྱེད། །དེ་ཐོས་ཉན་ཐོས་མྱུར་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ་ལ་རེག །རང་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་དང་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རེག །མྱུ་གུ་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་སྡོང་འབྱུང་ཡོང་མེད་ན། །དེ་ལ་ཡལ་འདབ་མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་ག་ལ་འབྱུང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་མེད་རྒྱལ་འབྱུང་འཇིག་ རྟེན་ཡོང་མེད་ན། །འབྲས་བུ་བརྒྱ་བྱིན་ཚངས་པ་ཉན་ཐོས་ག་ལ་འབྱུང་། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཚེ་འོད་ཀྱི་དྲ་བ་འགྱེད། །དེ་ཚེ་སེམས་ཅན་ལས་བྱེད་བརྩོན་པ་དེ་བཞིན་དུ། །མཁས་པ་ཤེས་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་བྱུང་ན། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་ཡོན་ཏན་ཆོས་དང་ལྡན། །དཔེར་ན་མ་དྲོས་མཚོ་ལ་ཀླུ་བདག་མེད་གྱུར་ན། །འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་ཆུ་ཀླུང་འབབ་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཆུ་ཀླུང་མེད་ན་མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །རྒྱ་མཚོ་ལ་ཡང་རིན་ཆེན་གཟུགས་མང་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་མེད་བདེ་གཤེགས་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཀུན་དུ་ག་ལ་འབྱུང་། །ཡེ་ཤེས་མེད་ན་ཡོན་ཏན་འཕེལ་མེད་བྱང་ཆུབ་མེད། །རྒྱ་མཚོ་འདྲ་བའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་སྣང་བྱེད་སྲོག་ཆགས་ཇི་སྙེད་པ། །ཀུན་གྱིས་སྣང་བར་བྱ་ཕྱིར་འོད་རྣམས་ཕྱུང་བ་བས། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་ཟེར་གཅིག་ཕྱུང་ཆེས་མཆོག་སྟེ། །སྣང་བྱེད་ཚོགས་ཀྱི་འོད་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཆར་མི་ཕོད། །ཉན་ཐོས་ཚོགས་རྣམས་ཇི་སྙེད་སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །བསྒོམ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་ཚོགས་བསྐྱེད་པའང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སེམས་གཅིག་ལ། །ཉན་ཐོས་ཚོགས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཕུང་པོས་ཆར་མི་ཕོད། །འདས་དུས་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་གང་། །ཞིང་མང་མཐའ་ཡས་བྱེ་སྟོང་དག་ན་གང་བཞུགས་དང་། །གང་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པ་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རྣམས། །སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་བྱ་ཕྱིར་རིན་ཆེན་ཆོས་སྟོན་པ། །དང་པོ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་བསྐྱེད་པ་ནས། །རྣམ་པར་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཆོས་ཟད་ཀྱི་དུས། །དེ་བར་རྒྱལ་བ་དེ་དག་བསོད་ནམས་གང་ཡིན་པ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་ལྡན་དང་སངས་རྒྱས་ཆོས་གང་དང་། །གང་ཡང་སངས་རྒྱས་སྲས་རྣམས་དང་ནི་ཉན་ཐོས་དང་། །སློབ་དང་མི་སློབ་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་པ། །བསྡུས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཞིང་། །འགྲོ་བའི་དོན་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར་ནི་ཐམས་ཅད་བསྔོ། །ཡོངས་བསྔོ་གལ་ཏེ་སེམས་སུ་འདུ་ཤེས་འབྱུང་ འགྱུར་ཞིང་། །བྱང་ཆུབ་འདུ་ཤེས་ཡོངས་བསྔོ་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་ན། །འདུ་ཤེས་ཕྱིར་ན་ལྟ་གནས་སེམས་ནི་གསུམ་ལ་ཆགས། །དམིགས་པ་ཡོད་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཆུད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཆོས་འདི་འགགས་ཤིང་ཟད་པ་དང་། །གང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དེ་ཡང་ཟད་པ་དང་། །ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་ལ་ནམ་ཡང་མི་བསྔོ་ཤེས་གྱུར་ན། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མཚན་མར་བྱེད་ན་དེ་ནི་བསྔོ་མ་ཡིན། །ཇི་སྟེ་མཚན་མ་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་བསྔོ་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་དུག་དང་འདྲེས་པའི་ཁ་ཟས་བཟང་ཟ་བ། །དཀར་པོའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའང་དེ་འདྲར་རྒྱལ་བས་གསུངས། །དེ་ལྟས་འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བསླབ་བྱ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་བ་དེ་དག་དགེ་བ་དེ་མཁྱེན་པའི། །རྣམ་པ་གང་ཡིན་འབྱུང་གང་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་ལ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ། །དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བྱེད་ན། །དུག་མེད་སངས་རྒྱས་མི་སྤོང་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་སྨྲ། །དེ་ལྟར་ཡོངས་བསྔོ་དཔའ་བོ་འཇིག་རྟེན་དམིགས་ཅན་གྱི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །དམུས་ལོང་དམིགས་བུ་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རྣམས། །ལམ་ཡང་མི་ཤེས་གྲོང་ཁྱེར་འཇུག་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཤེས་རབ་མེད་ན་མིག་མེད་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་འདི། །དམིགས་བུ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་རེག་པར་ནུས་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་ཟིན་གྱུར་ན། །དེ་ཚེ་མིག་རྙེད་གྱུར་ཅིང་འདི་ཡི་མིང་ཐོབ་བོ། །དཔེར་ན་རི་མོའི་ལས་ནི་ཡོངས་ཟིན་མིག་མེད་པ། །ཇི་སྲིད་མིག་མ་བྲིས་པས་རྔན་པ་མི་ཐོབ་བཞིན། །གང་ཚེ་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་དང་དཀར་ནག་ཆོས། །ཤེས་རབ་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་རྡུལ་ཙམ་མི་དམིགས་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གྲངས་འགྲོ། །ནམ་མཁའ་གང་ལའང་ཅུང་ཟད་མི་གནས་དེ་དང་འདྲ། །གལ་ཏེ་བདག་ནི་རྒྱལ་བའི་ཤེས་རབ་སྤྱད་བྱ་ཞིང་། །སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་རེག་པ་ཁྲག་ཁྲིག་མང་དགྲོལ་སེམས། །སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་ཡོངས་རྟོག་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་སྟེ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་མ་ཡིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་སྔོན་ཆད་སྤྱོད་པའི་ཚེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་འདིར་སྤྱོད་པ་མཁས་པ་སོམ་ཉི་མེད། །ཐོས་མ
Chinese
摧伏一切怨敌者，谁以文字书写此般若波罗蜜多，给予有情众生经函，其福德尤为殊胜。何故如是？因诸殊胜语者于此学修后，于此宣说一切法皆为空性。闻此，声闻速证解脱。亦证自得菩提与佛陀菩提。若无苗芽，世间树木便无从生起，又何来枝叶、花朵、果实？若无菩提心，世间便无从生起，又何来帝释、梵天、声闻等果实？何时太阳轮放出光网，彼时有情众生如是精勤劳作。贤者为知晓世间生起菩提心，以智慧使有情具足功德与法。譬如，若无龙王于玛垂湖，瞻部洲又怎会有江河流淌？无有江河，花朵果实便无法生起。大海亦将失去众多珍宝。如是，若无菩提心，善逝之智慧又怎能在世间生起？无有智慧，功德便无法增长，亦无菩提。犹如大海般的佛法亦将不复存在。此世间有多少能照亮万物的众生，为了照亮一切而取出光明，不如取出太阳轮的一道光芒更为殊胜，因为照亮群体的光明无法与太阳的光芒相比。有多少声闻众，以布施、持戒、禅定等功德聚积福德，然对菩萨生起随喜心，一声闻众的福德聚也无法比拟。过去无量俱胝佛陀，于无边无际的众多刹土中安住，以及所有已入涅槃的世间怙主，为使痛苦止息而宣说珍贵之法。从最初发起殊胜菩提心，直至引导者们之正法灭尽之时，此间诸佛之所有福德，与般若波罗蜜多相应，以及所有佛法，所有佛子与声闻，
English
Having subdued all enemies, whoever writes this Prajñāpāramitā in words, and gives the scripture to sentient beings, their merit is especially supreme. Why is that? Because those supreme speakers, having trained here, declare all dharmas to be emptiness here. Hearing this, the Śrāvakas quickly attain liberation. They also attain self-realized Bodhi and Buddha Bodhi. If there is no sprout, the trees of the world cannot arise, so how can there be branches, flowers, and fruits? If there is no Bodhicitta, the world cannot arise, so how can there be fruits like Indra, Brahma, and Śrāvakas? When the sun's disc emits a net of light, at that time sentient beings diligently work. When Bodhicitta arises in the world for the wise to know, wisdom endows sentient beings with qualities and dharma. For example, if there is no Nāga king in Lake Anavatapta, how can rivers flow in Jambudvipa? Without rivers, flowers and fruits cannot arise. The ocean will also lose many precious forms. Likewise, without Bodhicitta, how can the wisdom of the Sugatas arise in all these worlds? Without wisdom, merit cannot increase, and there is no Bodhi. The Buddha's Dharma, like an ocean, will also cease to exist. In this world, how many beings illuminate all things? To illuminate everything by extracting light, it is better to extract one ray of the sun, because the light of the illuminating groups cannot compare to the light of the sun. How many Śrāvaka assemblies, accumulating merit with generosity, discipline, meditation, and so on, even generating a mind of rejoicing after the Bodhisattva, the accumulation of merit of the Śrāvaka assembly cannot compare. Countless billions of Buddhas of the past, dwelling in countless and boundless pure lands, and all the protectors of the world who have passed into Nirvana, teaching the precious Dharma to end suffering. From the initial generation of supreme Bodhicitta until the time when the Dharma of the guides is exhausted, all the merit of those Buddhas, corresponding to the Pāramitās, and all the Buddha's Dharma, all the Buddha's sons and Śrāvakas,
Chinese
学习与不学习有漏无漏的善根，总集之后随喜菩萨，为利有情故，为菩提故，一切回向。如果回向时心中生起执着，菩提的执着，回向的执着，有情的执着，因为执着之故，心依于三处而执着。因为有对境，所以回向就不是完全的回向。如果这样，此法灭尽，回向之处也灭尽，若知法不回向于法，如是善知即是回向。如果执着于相，则不是回向，如果无相，则是菩提回向。犹如掺杂毒药的美食，执着于白法，佛陀也如是说。因此，应该如此学习回向，如诸佛了知彼等善根的，任何形相、任何生处、任何体性，随喜并如是回向。如是福德回向菩提，则说不舍离无毒的佛陀。如是回向，勇士胜伏世间有相之菩萨。盲人无有目标，百千俱胝，既不知路，又如何能入城市？若无智慧，此无眼之五度，以无目标故，不能触及菩提。何时以智慧善加摄持，彼时即得眼，并获得此名。譬如绘画之事业已完成，但无眼睛，如未画眼睛则不得报酬。何时于有为、无为及黑白法，以智慧分析，乃至不见一丝一毫之时，世间则称智慧波罗蜜多，犹如虚空无丝毫安住。如果我应行持胜者的智慧，救脱众多有情痛苦，百千俱胝，于有情生起执着，完全分别菩提心，则此非为行持殊胜的智慧波罗蜜多。任何菩萨于往昔行持之时，于此波罗蜜多行持，智者无疑。未闻
English
The virtues, both with and without outflows, whether learned or unlearned, are gathered together, and the Bodhisattvas are rejoiced after. For the sake of benefiting beings, for the sake of enlightenment, everything is dedicated. If, when dedicating, attachment arises in the mind, attachment to enlightenment, attachment to dedication, attachment to sentient beings, then because of attachment, the mind clings to three places. Because there is an object, the dedication is not complete. If it is like this, this dharma ceases and is exhausted, and the place of dedication also ceases and is exhausted. If one knows that dharma does not dedicate to dharma, then knowing this well is dedication. If one clings to characteristics, then it is not dedication. If there are no characteristics, then it is dedication to enlightenment. Just as eating good food mixed with poison, the Victorious Ones also speak of clinging to white dharma in the same way. Therefore, one should learn dedication in this way. Just as the Victorious Ones know those virtues, whatever form, whatever origin, whatever nature, rejoice and dedicate in the same way. If one dedicates merit to enlightenment in this way, then it is said that one does not abandon the Buddha who is without poison. Thus, dedicating in this way, the heroes subdue all the Bodhisattvas of the world who have characteristics. The blind, without a target, hundreds of thousands of millions, do not even know the way, how could they enter the city? Without wisdom, these five perfections without eyes, because they have no target, cannot touch enlightenment. When wisdom has completely taken hold, then one finds the eye and obtains this name. For example, the work of painting is completed, but there are no eyes. Just as one does not receive a reward until the eyes are painted. When, with regard to conditioned and unconditioned things, and black and white dharmas, one analyzes with wisdom, and does not see even a particle, then in the world, it is called the perfection of wisdom, like the sky, which does not abide in anything at all. If I should practice the wisdom of the Victorious Ones, and liberate many sentient beings from suffering, hundreds of thousands of millions, and attachment arises towards sentient beings, and completely distinguish the mind of enlightenment, then this is not practicing the supreme perfection of wisdom. Whatever Bodhisattva practiced in the past, practiced in this perfection, the wise have no doubt. Unheard