Tibetan
་པར་བྱ། །རྟག་ཏུ་གྲོང་དང་ཡུལ་འཁོར་གྲོང་རྡལ་གནས་བྱེད་ཅིང་། །སེམས་ཅན་སྨིན་བྱེད་བྱང་ཆུབ་བརྩོན་པ་མ་གཏོགས་པར། །དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་རང་རྒྱལ་འདོད་པ་གཞན་མི་སྐྱེ། །འདི་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་ཀྱི་སྲས་ཀྱིས་དབེན་པར་གསུངས། །གང་ཞིག་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པའི་རི་ཡི་སུལ། །སྦྲུལ་གྱིས་གང་བར་ལོ་མང་བྱེ་བར་གནས་བྱེད་ཀྱང་། །དབེན་པ་འདི་མི་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ། །ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་རྙེད་ནས་འདྲེ་བར་གནས་པ་ཡིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བའི་དོན་བརྩོན་བསམ་གཏན་དང་། །སྟོབས་དང་དབང་པོ་རྣམ་ཐར་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་དེ་ལ། །འདི་ནི་དགོན་དབེན་སྤྱོད་པ་མིན་ སྙམ་བརྙས་བྱེད་པ། དེ་ནི་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གནས་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །གང་ཞིག་གྲོང་ངམ་འོན་ཏེ་དགོན་པར་གནས་ཀྱང་རུང་། །ཐེག་པ་གཉིས་ཀྱི་སེམས་བྲལ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ངེས་ན། །འདི་ནི་འགྲོ་དོན་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབེན་པ་སྟེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲོད་སྙམ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཉམས། །དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་ཚོལ་བ་ཡིས། །བསམ་པ་དྲག་ལྡན་མཁས་པས་ང་རྒྱལ་ངེས་བཅོམ་སྟེ། །ནད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གསོ་ཕྱིར་སྨན་པ་བསྟེན་པ་ལྟར། །གཡེལ་བ་མེད་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པར་བྱ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཞུགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་བཅས་ཏེ་དགེ་བའི་བཤེས་སུ་བསྟེན། །དེ་དག་རྗེས་སུ་སྟོན་བྱེད་འདི་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ས། །རྒྱུ་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མྱུར་དུ་རྟོགས། །རྒྱལ་བ་འདས་དང་མ་བྱོན་ཕྱོགས་བཅུར་གང་བཞུགས་པ། །ཀུན་ལམ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འདི་ཡིན་གཞན་མ་ཡིན། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་འདི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་ཞུགས་རྣམས་ཀྱི། །གསལ་དང་སྒྲོན་དང་སྣང་དང་སྟོན་མཆོག་ཡིན་ཞེས་བཤད། །ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་མཚན་ཉིད་སྟོང་། །ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་དེ་དང་འདྲར་ཤེས་ཤིང་། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་ཞིང་མཚན་མ་མེད་པར་རབ་ཤེས་ན། །དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་བདེ་གཤེགས་ཤེས་རབ་སྤྱོད་པ་ཡིན། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཟས་ལ་འདོད་བྱེད་ཅིང་། །འཁོར་བར་ཆགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་རྣམས་རྟག་ཏུ་འཁོར། །བདག་དང་བདག་གི་ཆོས་གཉིས་ཡང་དག་མིན་སྟོང་སྟེ། །བྱིས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཁའ་ལ་མདུད་པ་བོར། །དཔེར་ན་དོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དུག་བསླང་བ། །དུག་དེ་ཁོང་དུ་སོང་བ་མེད་ཀྱང་བརྒྱལ་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་བྱིས་པ་བདག་དང་བདག་གིར་ཁས་ལེན་པ། །བདག་དེར་འདུ་ཤེས་ཡང་དག་མི་རྟག་སྐྱེ
Chinese
应作。 恒常于城镇乡村城市中居住， 除了成熟有情、精进菩提之外， 彼不生阿罗汉、独觉之欲。 此乃善逝之子所说之寂静处。 任何于五百由旬之山崖， 蛇充满处经多年百千俱胝安住， 彼不识此寂静之菩提萨埵， 获得增上慢而住于魔处。 菩提萨埵勤奋利益有情之禅定， 力量与根、解脱、三摩地获得者， 此非寂静修行，如是轻蔑者， 彼乃魔之行境安住，如是胜者所说。 任何于城镇或于寂静处安住皆可， 若离二乘之心而定胜菩提， 此乃趣入利生者之寂静处， 菩提萨埵自诩温暖，彼即自损。 是故寻求殊胜菩提者， 具强烈意乐之智者，应断除我慢， 如为医治病者之众而依止医师般， 无有散乱而应依止善知识。 诸佛趣入殊胜菩提之菩提萨埵， 连同波罗蜜多而依止善知识。 彼等随后示现，此乃修行之处， 以二种因快速证得佛陀菩提。 过去佛与未来佛，以及充满十方之佛， 皆是此波罗蜜多之路，而非其他。 此波罗蜜多乃趣入殊胜菩提者之， 光明与灯、显现与胜妙导师，如是说。 如何般若波罗蜜多自性空， 所有诸法知晓与彼自性相同， 诸法空性且无相，若能善知晓， 如是行持乃善逝之般若行持。 有情完全执着于食物之欲求， 恒常流转于具有贪执轮回之心者。 我与我所之法二者皆非真实为空性， 孩童以自性于虚空结绳。 譬如以疑惑之想而生起毒， 毒虽未入腹中然亦昏厥， 如是孩童执着我与我所， 于彼我之想生起非真实无常。
English
should be done. Always residing in towns, villages, and cities, Except for maturing sentient beings and striving for Bodhi, He does not generate the desire for Arhatship or Pratyekabuddhahood. This is said to be the solitary place by the sons of the Sugata. Anyone who dwells for many hundreds of thousands of years in a mountain gorge of five hundred yojanas, filled with snakes, That Bodhisattva who does not know this solitude, Having gained excessive pride, dwells in a demonic place. The Bodhisattva who strives for the benefit of beings, with meditation, And who has obtained strength, faculties, liberation, and Samadhi, If he scorns, thinking, "This is not solitary practice," The Victorious One said that he dwells in the realm of demons. Whether one dwells in a town or in a solitary place, If one is free from the mind of the two vehicles and is certain of supreme Bodhi, This is the solitude for those who engage in benefiting beings, The Bodhisattva who thinks he is warm is self-destructive. Therefore, those who seek the supreme Bodhi, Wise ones with strong intention, should definitely subdue pride, Just as one relies on a doctor to heal a gathering of patients, Without distraction, one should rely on a virtuous friend. Buddhas who have entered the supreme Bodhi, Bodhisattvas, Together with the Paramitas, rely on a virtuous friend. Those who show the way afterward, this is the place of practice, With two causes, one quickly realizes Buddhahood and Bodhi. The Victorious Ones, past and future, and those who dwell in all ten directions, All have this Paramita path, and no other. This Paramita is the light, lamp, manifestation, and supreme guide for those who enter supreme Bodhi, it is said. How the Prajnaparamita is empty of characteristics, Knowing all these Dharmas to be the same in nature, If one knows well that all Dharmas are empty and without characteristics, Such practice is the Sugata's practice of Prajna. Sentient beings are completely attached to the desire for food, Those with minds attached to Samsara constantly wander. The two, self and the Dharmas of self, are not truly empty, Children tie knots in the sky with self-nature. For example, generating poison with a doubtful thought, Although the poison has not entered the stomach, one faints, Likewise, children grasping at self and what belongs to self, In that self, the thought arises of what is not truly impermanent.
Tibetan
་ཞིང་འཆི། །ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་བསྟན། །བདག་དང་བདག་གིར་མི་དམིགས་རྣམ་པར་བྱང་བར་གསུངས། །འདི་ལ་གང་ཡང་ཉོན་མོངས་རྣམ་དག་འགྱུར་མེད་པར། །བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་རྟོགས། །འཛམ་བུའི་གླིང་ན་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་མ་ལུས་པ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །ལོ་སྟོང་བྱེ་བ་མང་པོར་སྦྱིན་པ་བྱིན་བྱས་ལ། །ཀུན་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་རྒྱུར་བསྔོ་ཡང་། །གང་ཞིག་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་མངོན་བརྩོན་པ། །ཐ་ན་ཉི་མ་གཅིག་ཅིག་རྗེས་སུ་འཐུན་བྱེད་ན། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕུང་པོས་བསོད་ནམས་ཆར་མི་ཕོད། །དེ་ཕྱིར་གཡེལ་མེད་རྟག་ཏུ་ཤེས་རབ་འཇུག་པར་བྱ། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་མེད། །དེ་ཚེ་མཁས་པ་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་སྦྱིན་གནས་འགྱུར། །རྟག་ཏུ་ཡུལ་འཁོར་བསོད་སྙོམས་དོན་ཡོད་ཡོངས་སུ་སྤྱོད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་འདིར་ཡུན་རིང་འབྲེལ་བ་ཡི། །ལྷ་མི་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། །ལམ་ཡངས་ཕ་རོལ་སེམས་ཅན་ཁམས་ལ་སྟོན་འདོད་པས། །ཉིན་མཚན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་བརྩོན་པར་བྱ། །མི་ཞིག་སྔོན་ཆད་མ་རྙེད་པ་ཡི་རིན་ཆེན་མཆོག ། དུས་གཞན་ཞིག་ན་རྙེད་པར་གྱུར་ཏེ་དགའ་བ་ལས། །རྙེད་མ་ཐག་ཏུ་བག་མེད་གྱུར་ཏེ་སྟོར་ན་ནི། །སྟོར་བས་རིན་ཆེན་མངོན་འདོད་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཞུགས་རིན་ཆེན་ལྟ་བུ་ཡི། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་རྣལ་འབྱོར་དོར་མི་བྱ། །རིན་ཆེན་རྙེད་ནས་བླངས་ཏེ་རབ་ཏུ་བརྩོན་དཀྲིས་ནས། །མྱུར་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་ཞི་བར་འགྱུར་བ་བཞིན། །ཉི་མ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བའི་འོད་ཟེར་དྲ་བ་ཅན། །མུན་ནག་ཐིབས་པོ་མུན་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་འཆར་བ། །སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་སྲོག་ཆགས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། །སྐར་མའི་ཚོགས་དང་ཟླ་བའི་འོད་ཀུན་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མཆོག་སྤྱོད་སྟོང་པ་དང་ནི་མཚན་མ་མེད་སྤྱོད་པ། །མཁས་པས་ལྟ་བའི་ཐིབས་པོ་བཅོམ་ནས་འགྲོ་ཀུན་དང་། །དགྲ་བཅོམ་རང་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མང་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་བུ་ཞིག་ནོར་གཏོང་དོན་འདོད་པ། །ཀུན་གྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་ཏེ་མངོན་པར་འགྲོ་བྱ་ འོས། །འདི་ནི་ད་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་ཅན་མང་དགའ་བྱེད། །ཐབས་ཐོབ་གྱུར་ཏེ་རྒྱལ་སྲིད་གནས་ནས་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ
Chinese
亦将死亡。 如何执持亦如是，示现一切烦恼相。 不执著我及我所，宣说清净之体性。 于此任何烦恼皆，清净不变无动摇。 菩萨以智慧到彼岸，彻悟真谛之所在。 赡部洲中所有诸有情，无一遗漏尽皆包括。 彼等一切发菩提胜妙心，于无数百千年中行布施。 亦将一切善根为利有情，回向菩提之因缘资粮。 何人若对殊胜般若波罗蜜，精进不懈而努力修行。 乃至一日亦能随顺而行持，布施之功德聚亦难比。 是故无有懈怠当恒常，精进修持般若波罗蜜。 修持殊胜般若波罗蜜之瑜伽士，虽生起广大之慈悲心，然亦无有众生之执念。 彼时智者即成一切有情之布施处，恒常游方乞食，所行皆具真实义。 若有菩萨与此般若波罗蜜，长久结下甚深之因缘。 为了解脱天人及恶趣三界之有情，欲为有情众生开示广大解脱道。 故当昼夜精勤修持般若波罗蜜。 譬如有人昔未曾得之珍宝，于他时获得而心生欢喜。 然甫得珍宝即放逸而失之，因失珍宝之故恒常受痛苦。 如是已入殊胜菩提道，如珍宝般之般若波罗蜜，瑜伽行者不应舍弃之。 如获珍宝后善加守护，并以极大之精勤缠裹之。 如是速疾趋入寂灭涅槃道，犹如迅速抵达安乐之境地。 犹如日光远离云翳，放射无量光芒之网。 摧灭一切稠密之黑暗，光明照耀而显现。 萤火虫及一切有情众生，星宿之光芒与月亮之光辉，皆被日光所遮蔽而黯然失色。 如是菩萨修持般若波罗蜜，殊胜行持空性及无相之法。 智者摧毁邪见之稠林，胜伏一切有情众生，以及阿罗汉、独觉与众多菩萨。 譬如国王之子欲求财富，成为一切众生之首领，理应如是行。 此菩萨现今亦令众多有情心生欢喜，若能获得方便之门，安住于王位之上，更何须赘言其功德。
English
And will die. As it is held, it shows all kinds of afflictions. Not focusing on self and what belongs to self, it is said to be completely purified. In this, any affliction is pure, unchanging, and unwavering. Bodhisattvas understand the perfection of wisdom, realizing the essence of truth. As many sentient beings as there are in Jambudvipa, all of them are included without exception. All of them generate the supreme mind of enlightenment, and give charity for many millions of years. Also, dedicate all virtues for the benefit of sentient beings, dedicating to the cause of enlightenment. Whoever diligently strives for the supreme perfection of wisdom, even if they follow it for just one day, the accumulation of charity cannot compare to its merit. Therefore, without negligence, one should always engage in wisdom. The yogi who practices the supreme perfection of wisdom, although generating great compassion, has no attachment to sentient beings. At that time, the wise one becomes the place of giving for all beings, constantly wandering for alms, and all actions are truly meaningful. If a Bodhisattva has a long-standing connection with this perfection of wisdom, in order to liberate sentient beings in the three realms of gods, humans, and evil destinies, desiring to show sentient beings the vast path of liberation. Therefore, one should diligently practice the perfection of wisdom day and night. For example, if someone finds a precious gem that they had never found before, they rejoice at finding it at another time. But if they become careless and lose it as soon as they find it, they will always suffer from the desire for the lost gem. Likewise, having entered the supreme path of enlightenment, one should not abandon the practice of the perfection of wisdom, which is like a precious gem. Just as one carefully protects a precious gem after finding it, and wraps it with great diligence, one quickly enters the path of peaceful Nirvana, just like quickly reaching a state of bliss. Just as the sun, free from clouds, radiates a net of countless rays, destroying all dense darkness, and shining brightly, the fireflies and all sentient beings, the light of the stars and the light of the moon, are all overshadowed by the sunlight. Likewise, Bodhisattvas practice the perfection of wisdom, supremely practicing emptiness and signlessness, the wise ones destroy the dense forest of wrong views, and subdue all sentient beings, as well as Arhats, Pratyekabuddhas, and many Bodhisattvas. For example, a prince who desires wealth, becoming the leader of all beings, should act accordingly. This Bodhisattva also makes many sentient beings happy now, and if they can obtain the means and abide in the royal position, what need is there to mention their merits?