Tibetan
་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བའམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པའམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པའམ་མ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་མྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བའམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པ་འམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པའམ་མ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བའམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ ལ་སྤྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པའམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པའམ་མ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་འདུས་བྱས་སྟོང་
Chinese
那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对广大的空性使用“我”这个词，或者“无我”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对广大的空性使用“苦”这个词，或者“非苦”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。那是什么原因呢？因为凡是常或者非常，乐或者痛苦，我或者无我，美或者非美的事物，都不存在那样的广大的空性。如果不对胜义空性使用，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对胜义空性使用“常”这个词，或者“无常”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对胜义空性使用“乐”这个词，或者“痛苦”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对胜义空性使用“我”这个词，或者“无我”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对胜义空性使用“苦”这个词，或者“非苦”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。那是什么原因呢？因为凡是常或者非常，乐或者痛苦，我或者无我，美或者非美的事物，都不存在那样的胜义空性。如果不对有为法空性使用，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对有为法空性使用“常”这个词，或者“无常”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对有为法空性使用“乐”这个词，或者“痛苦”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对有为法空性使用“我”这个词，或者“无我”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。如果不对有为法空性使用“苦”这个词，或者“非苦”这个词，那么就应用于般若波罗蜜多。那是什么原因呢？因为凡是常或者非常，乐或者痛苦，我或者无我，美或者非美的事物，都不存在那样的有为法空
English
Then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "self" or "non-self" is not used for the great emptiness, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "suffering" or "non-suffering" is not used for the great emptiness, then it is applied to the Prajnaparamita. Why is that? Because there is no such great emptiness that is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, beautiful or not beautiful. If it is not used for the ultimate emptiness, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "permanent" or "impermanent" is not used for the ultimate emptiness, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "happiness" or "suffering" is not used for the ultimate emptiness, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "self" or "non-self" is not used for the ultimate emptiness, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "suffering" or "non-suffering" is not used for the ultimate emptiness, then it is applied to the Prajnaparamita. Why is that? Because there is no such ultimate emptiness that is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, beautiful or not beautiful. If it is not used for the emptiness of conditioned phenomena, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "permanent" or "impermanent" is not used for the emptiness of conditioned phenomena, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "happiness" or "suffering" is not used for the emptiness of conditioned phenomena, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "self" or "non-self" is not used for the emptiness of conditioned phenomena, then it is applied to the Prajnaparamita. If the term "suffering" or "non-suffering" is not used for the emptiness of conditioned phenomena, then it is applied to the Prajnaparamita. Why is that? Because there is no such emptiness of conditioned phenomena that is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, beautiful or not beautiful.
Tibetan
པ་ཉིད་མྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་འམ། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བའམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པ་འམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པའམ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་མྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བའམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་ སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པ་འམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པའམ་མ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ
Chinese
不存在的。如果对于非造作空性不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于非造作空性是常或者非常不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于非造作空性是乐或者苦不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于非造作空性是我或者无我不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于非造作空性是净或者不净不运用，那么就运用般若波罗蜜多。那是什么原因呢？凡是常或者非常，乐或者苦，我或者无我，净或者不净，变成那样的非造作空性是不存在的。如果对于超越边际空性不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于超越边际空性是常或者非常不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于超越边际空性是乐或者苦不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于超越边际空性是我或者无我不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于超越边际 空性是净或者不净不运用，那么就运用般若波罗蜜多。那是什么原因呢？凡是常或者非常，乐或者苦，我或者无我，净或者不净，变成那样的超越边际空性是不存在的。如果对于无始无终空性不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于无始无终空性是常或者非常不运用，那么就运用般若波罗蜜多。如果对于无始无终空性是乐或者苦不运用，那么就运用无始无终
English
does not exist. If one does not apply to the unconditioned emptiness, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the unconditioned emptiness as being permanent or impermanent, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the unconditioned emptiness as being happiness or suffering, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the unconditioned emptiness as being self or non-self, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the unconditioned emptiness as being pure or impure, then one applies to the perfection of wisdom. Why is that? Whatever is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, pure or impure, such an unconditioned emptiness does not exist. If one does not apply to the emptiness that transcends limits, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the emptiness that transcends limits as being permanent or impermanent, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the emptiness that transcends limits as being happiness or suffering, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the emptiness that transcends limits as being self or non-self, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the emptiness that transcends limits as being pure or impure, then one applies to the perfection of wisdom. Why is that? Whatever is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, pure or impure, such an emptiness that transcends limits does not exist. If one does not apply to the emptiness that has no beginning and no end, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the emptiness that has no beginning and no end as being permanent or impermanent, then one applies to the perfection of wisdom. If one does not apply to the emptiness that has no beginning and no end as being happiness or suffering, then one applies to the emptiness that has no beginning and no end
Tibetan
་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བའམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པའམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པའམ་མ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་ བར་མྱི་སྦྱོད་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པའམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པའམ་མ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་མྱི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བའམ། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའམ། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་མྱི་སྦྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་རྟག་པའམ་མ་མྱི་རྟག་པའམ། བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བའམ། བདག་གམ་བདག་མྱེད་པའམ། སྡུག་པ་འམ་མ་མྱི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ
Chinese
如果将无有始末的空性称为我，或者称为无我，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。如果将无有始末的空性称为乐，或者称为非乐，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。这是为什么呢？凡是常或者非常，乐或者苦，我或者无我，美或者非美的事物，对于这样的无有始末的空性是没有的。如果将不可舍弃的空性不使用，就用于般若波罗蜜多。如果将不可舍弃的空性称为常，或者称为无常，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。如果将不可舍弃的空性称为乐，或者称为苦，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。如果将不可舍弃的空性称为我，或者称为无我， 不这样使用，就用于般若波罗蜜多。如果将不可舍弃的空性称为乐，或者称为非乐，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。这是为什么呢？凡是常或者非常，乐或者苦，我或者无我，美或者非美的事物，对于这样的不可舍弃的空性是没有的。如果将自性空性不使用，就用于般若波罗蜜多。如果将自性空性称为常，或者称为无常，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。如果将自性空性称为乐，或者称为苦，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。如果将自性空性称为我，或者称为无我，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。如果将自性空性称为乐，或者称为非乐，不这样使用，就用于般若波罗蜜多。这是为什么呢？凡是常或者非常，乐或者苦，我或者无我，美或者非美的事物，对于这样的自性空
English
If one does not use emptiness without beginning and end by calling it self, or calling it non-self, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use emptiness without beginning and end by calling it happiness, or calling it unhappiness, then it is used for the Perfection of Wisdom. Why is that? Whatever is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, beautiful or not beautiful, such emptiness without beginning and end does not exist. If one does not use emptiness that cannot be abandoned, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use emptiness that cannot be abandoned by calling it permanent, or calling it impermanent, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use emptiness that cannot be abandoned by calling it happiness, or calling it suffering, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use emptiness that cannot be abandoned by calling it self, or calling it non-self, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use emptiness that cannot be abandoned by calling it happiness, or calling it unhappiness, then it is used for the Perfection of Wisdom. Why is that? Whatever is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, beautiful or not beautiful, such emptiness that cannot be abandoned does not exist. If one does not use self-nature emptiness, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use self-nature emptiness by calling it permanent, or calling it impermanent, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use self-nature emptiness by calling it happiness, or calling it suffering, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use self-nature emptiness by calling it self, or calling it non-self, then it is used for the Perfection of Wisdom. If one does not use self-nature emptiness by calling it happiness, or calling it unhappiness, then it is used for the Perfection of Wisdom. Why is that? Whatever is permanent or impermanent, happiness or suffering, self or non-self, beautiful or not beautiful, such self-nature empty