Tibetan
་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། གཟུགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། གཟུགས་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། གཟུགས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། གཟུགས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། གཟུགས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ
Chinese
时。 具有一切相智之意而不作意，作意于色自性空，以所缘之方式亦缘自性空性，亦以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，具有一切相智之意而不作意，作意于色不可缘空，以所缘之方式亦缘不可缘空性，亦以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，具有一切相智之意而不作意，作意于色无事物空，以所缘之方式亦缘无事物空性，亦以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，具有一切相智之意而不作意，作意于色自性空，以所缘之方式亦缘自性空性，亦以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多 时。 具有一切相智之意而不作意，作意于色无事物之自性空，以所缘之方式亦缘无事物之自性空性，亦以空性而生慢心。 善现，复次菩萨摩诃萨，彼行般若波罗蜜多时，具有一切相智之意而不作意，作意于声内空，以所缘之方式亦缘内空性，亦以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，具有一切相智之意而不作意，作意于声外空，以所缘之方式亦缘外空性，亦以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，
English
time. Without focusing on the mind that possesses all aspects of knowledge, one focuses on the emptiness of the nature of form, and in the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of its own nature, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without focusing on the mind that possesses all aspects of knowledge, one focuses on the emptiness of form as unobservable, and in the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the unobservable, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without focusing on the mind that possesses all aspects of knowledge, one focuses on the emptiness of form as non-entity, and in the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of non-entity, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without focusing on the mind that possesses all aspects of knowledge, one focuses on the emptiness of form as intrinsic nature, and in the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of intrinsic nature, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, time. Without focusing on the mind that possesses all aspects of knowledge, one focuses on the emptiness of the intrinsic nature of form as non-entity, and in the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the intrinsic nature of non-entity, and also generates pride through emptiness. Subhuti, furthermore, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, without focusing on the mind that possesses all aspects of knowledge, one focuses on the emptiness of sound as inner emptiness, and in the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of inner emptiness, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without focusing on the mind that possesses all aspects of knowledge, one focuses on the emptiness of sound as outer emptiness, and in the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of outer emptiness, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom,
Tibetan
་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་ སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེ
Chinese
不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为内外空之声，以所缘之方式亦缘内外空性，且以空性亦起慢心。彼于般若波罗蜜多行持时，不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为空性空之声，以所缘之方式亦缘空性空性，且以空性亦起慢心。彼于般若波罗蜜多行持时，不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为大空之声，以所缘之方式亦缘大空性，且以空性亦起慢心。 彼于般若波罗蜜多行持时，不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为胜义空之声，以所缘之方式亦缘胜义空性，且以空性亦起慢心。彼于般若波罗蜜多行持时，不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为有为法空之声，以所缘之方式亦缘有为法空性，且以空性亦起慢心。彼于般若波罗蜜多行持时，不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为无为法空之声，以所缘之方式亦缘无为法空性，且以空性亦起慢心。彼于般若波罗蜜多行持时，不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为超胜边际空之声，以所缘之方式亦缘超胜边际空性，且以空性亦起慢心。彼于般若波罗蜜多行持时，不作意于具足一切遍智之性，而作意于名为无始无终空之声，
English
Without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called emptiness of inner and outer. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of inner and outer, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called emptiness of emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of emptiness, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called great emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of great emptiness, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called ultimate emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of ultimate emptiness, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called emptiness of conditioned phenomena. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of conditioned phenomena, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called emptiness of unconditioned phenomena. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of unconditioned phenomena, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called emptiness beyond extremes. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness beyond extremes, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the nature of possessing all omniscience, one attends to the sound called emptiness without beginning or end.
Tibetan
ད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་ པར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྒྲ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྒྲ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྒྲ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྒྲ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང
Chinese
然后，以缘想的方式，即使是无始无终的空性也缘想，并且以空性也生起我慢。当修持般若波罗蜜多时，不以具有一切相智的作意，而以“无舍弃空性”之声作意。然后，以缘想的方式，即使是无舍弃的空性也缘想，并且以空性也生起我慢。当修持般若波罗蜜多时，不以具有一切相智的作意，而以“自性空”之声作意。然后，以缘想的方式，即使是自性空性也缘想，并且以空性也生起我慢。当修持般若波罗蜜多时，不以具有一切相智的作意，而以“诸法皆空”之声作意。然后，以缘想的方式，即使是诸法皆空性也缘想，并且以空性也生起我慢。当修持般若波罗蜜多时，不以具有一切相智的作意，而以“自相空”之声作意。然后，以缘想的方式，即使是自相空性也缘想，并且以空性也生起我慢。当修持般若波罗蜜多时，不以具有一切相智的作意，而以“不可缘空”之声作意。然后，以缘想的方式，即使是不可缘的空性也缘想，并且以空性也生起我慢。当修持般若波罗蜜多时，不以具有一切相智的作意，而以“无事物空”之声作意。然后，以缘想的方式，即使是无事物的空性也缘想，并且以空性也生起我慢。当修持般若波罗蜜多时，不以具有一切相智的作意，而以“本体空”之声作意。然后，以缘想的方式，即使是本体空性也缘想，并且
English
Then, by way of focusing, even emptiness, which is without beginning or end, is focused upon, and pride arises even from emptiness. When practicing the Prajnaparamita, without the thought of possessing all-knowingness, one should focus on the sound of "unabandoned emptiness." Then, by way of focusing, even unabandoned emptiness is focused upon, and pride arises even from emptiness. When practicing the Prajnaparamita, without the thought of possessing all-knowingness, one should focus on the sound of "emptiness of inherent existence." Then, by way of focusing, even emptiness of inherent existence is focused upon, and pride arises even from emptiness. When practicing the Prajnaparamita, without the thought of possessing all-knowingness, one should focus on the sound of "all phenomena are empty." Then, by way of focusing, even the emptiness of all phenomena is focused upon, and pride arises even from emptiness. When practicing the Prajnaparamita, without the thought of possessing all-knowingness, one should focus on the sound of "emptiness of self-character." Then, by way of focusing, even the emptiness of self-character is focused upon, and pride arises even from emptiness. When practicing the Prajnaparamita, without the thought of possessing all-knowingness, one should focus on the sound of "unobservable emptiness." Then, by way of focusing, even unobservable emptiness is focused upon, and pride arises even from emptiness. When practicing the Prajnaparamita, without the thought of possessing all-knowingness, one should focus on the sound of "emptiness of no thing." Then, by way of focusing, even the emptiness of no thing is focused upon, and pride arises even from emptiness. When practicing the Prajnaparamita, without the thought of possessing all-knowingness, one should focus on the sound of "emptiness of essence." Then, by way of focusing, even the emptiness of essence is focused upon, and