Tibetan
སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྣ་མྱི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྣ་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྣ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་བུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ཇོ་ལ་ཏུ་ཀྱིན་པ་སྟོང་ཐག་བརྒྱ་པ། ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྣ་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ
Chinese
于空性之名而作意，以所缘之方式，亦缘自性空性，且以空性而生骄慢。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之作意，于不缘之境，作意于空性之名，以所缘之方式，亦缘不缘之空性，且以空性而生骄慢。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之作意，于无事物空性之名而作意，以所缘之方式，亦缘无事物空性，且以空性而生骄慢。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之作意，于自性空性之名而作意，以所缘之方式，亦缘自性空性，且以空性而生骄慢。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之作意，于无事物自性空性之名而作意，以所缘之方式，亦缘无事物自性空性，且以空性而生骄慢。饶益，复次菩萨摩诃萨彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之作意，于内空性之名而作意，以所缘之方式，亦缘内空性，且以空性而生骄慢。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之作意，于外空性之名而作意，以所缘之方式，亦缘外空性，且以空性而生骄慢。彼于般若波罗蜜多行持之时，一切
English
One contemplates on what is called emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of one's own nature, and one also becomes arrogant with emptiness. When one practices the Perfection of Wisdom, without the contemplation of possessing all aspects of omniscience, one contemplates on what is called the emptiness of non-perception. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of non-perception, and one also becomes arrogant with emptiness. When one practices the Perfection of Wisdom, without the contemplation of possessing all aspects of omniscience, one contemplates on what is called the emptiness of the absence of things. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the absence of things, and one also becomes arrogant with emptiness. When one practices the Perfection of Wisdom, without the contemplation of possessing all aspects of omniscience, one contemplates on what is called the emptiness of inherent existence. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of inherent existence, and one also becomes arrogant with emptiness. When one practices the Perfection of Wisdom, without the contemplation of possessing all aspects of omniscience, one contemplates on what is called the emptiness of the inherent existence of the absence of things. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the inherent existence of the absence of things, and one also becomes arrogant with emptiness. Furthermore, Subhuti, when that Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, without the contemplation of possessing all aspects of omniscience, one contemplates on what is called inner emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on inner emptiness, and one also becomes arrogant with emptiness. When one practices the Perfection of Wisdom, without the contemplation of possessing all aspects of omniscience, one contemplates on what is called outer emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on outer emptiness, and one also becomes arrogant with emptiness. When one practices the Perfection of Wisdom, all
Tibetan
་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེ་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕི་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐོ
Chinese
不做任何事情，心中想着舌头内外空，以目标的方式也观内外空性，也以空性而生起我慢。当他修持般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来行事，心中想着舌头空性为空性，以目标的方式也观空性为空性，也以空性而生起我慢。当他修持般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来行事，心中想着舌头大空，以目标的方式也观大空性，也以空性而生起我慢。当他修持般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来行事，心中想着舌头胜义空，以目标的方式也观胜义空性，也以空性而生起我慢。当他修持般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来行事，心中想着舌头有为法空，以目标的方式也观有为法空性，也以空性而生起我慢。当他修持般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来行事，心中想着舌头无为法空，以目标的方式也观无为法空性，也以空性而生起我慢。当他修持般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心 来行事，心中想着舌头超越边际空，以目标的方式也观超越边际空性，也以空性而生起我慢。当他修持般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来行事，心中想着舌头无始无终空，以目标的方式也
English
Without doing anything, one thinks of the tongue as empty inside and out, and in a targeted manner, one also contemplates the emptiness of inside and out, and also generates pride through emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without acting with a mind endowed with all-knowingness, he thinks of the tongue's emptiness as emptiness, and in a targeted manner, he also contemplates emptiness as emptiness, and also generates pride through emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without acting with a mind endowed with all-knowingness, he thinks of the tongue as great emptiness, and in a targeted manner, he also contemplates the emptiness of greatness, and also generates pride through emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without acting with a mind endowed with all-knowingness, he thinks of the tongue as ultimate emptiness, and in a targeted manner, he also contemplates the emptiness of ultimate truth, and also generates pride through emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without acting with a mind endowed with all-knowingness, he thinks of the tongue as conditioned emptiness, and in a targeted manner, he also contemplates the emptiness of conditioned phenomena, and also generates pride through emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without acting with a mind endowed with all-knowingness, he thinks of the tongue as unconditioned emptiness, and in a targeted manner, he also contemplates the emptiness of unconditioned phenomena, and also generates pride through emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without acting with a mind endowed with all-knowingness, he thinks of the tongue as emptiness beyond limits, and in a targeted manner, he also contemplates the emptiness beyond limits, and also generates pride through emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without acting with a mind endowed with all-knowingness, he thinks of the tongue as emptiness without beginning or end, and in a targeted manner, he also
Tibetan
ག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེ་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་
Chinese
既无始也无终的空性也缘，以空性也生起我慢。彼于般若波罗蜜多行持时，于具足一切相智之无作意中，于名为无舍弃空性作意，以缘之方式，无舍弃空性也缘，以空性也生起我慢。彼于般若波罗蜜多行持时，于具足一切相智之无作意中，于名为自性空性作意，以缘之方式，自性空性也缘，以空性也生起我慢。彼于般若波罗蜜多行持时，于具足一切相智之无作意中，于名为诸法皆空作意，以缘之方式，诸法皆空性也缘，以空性也生起我慢。彼于般若波罗蜜多行持时，于具足一切相智之无作意中，于名为自相空性作意，以缘之方式，自相空性也缘，以空性也生起我慢。彼于般若波罗蜜多 行持时，于具足一切相智之无作意中，于名为不可得空性作意，以缘之方式，不可得空性也缘，以空性也生起我慢。彼于般若波罗蜜多行持时，于具足一切相智之无作意中，于名为无事物空性作意，以缘之方式，无事物空性也缘，以空性也生起我慢。彼于般若波罗蜜多行持时，于具足一切相智之无作意中，于名为自性空性作意，以缘之方式，自性空性也缘，以空性也生起我慢。
English
Emptiness, which has neither beginning nor end, is also an object of focus, and pride arises from emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, in the absence of mental activity endowed with all aspects of knowledge, one focuses on what is called the emptiness of non-abandonment. By way of focusing, one also focuses on the emptiness of non-abandonment, and pride arises from emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, in the absence of mental activity endowed with all aspects of knowledge, one focuses on what is called the emptiness of inherent existence. By way of focusing, one also focuses on the emptiness of inherent existence, and pride arises from emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, in the absence of mental activity endowed with all aspects of knowledge, one focuses on what is called the emptiness of all phenomena. By way of focusing, one also focuses on the emptiness of all phenomena, and pride arises from emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, in the absence of mental activity endowed with all aspects of knowledge, one focuses on what is called the emptiness of self-characteristic. By way of focusing, one also focuses on the emptiness of self-characteristic, and pride arises from emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, in the absence of mental activity endowed with all aspects of knowledge, one focuses on what is called the emptiness of non-apprehension. By way of focusing, one also focuses on the emptiness of non-apprehension, and pride arises from emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, in the absence of mental activity endowed with all aspects of knowledge, one focuses on what is called the emptiness of no-thingness. By way of focusing, one also focuses on the emptiness of no-thingness, and pride arises from emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, in the absence of mental activity endowed with all aspects of knowledge, one focuses on what is called the emptiness of own-being. By way of focusing, one also focuses on the emptiness of own-being, and