Tibetan
་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་ བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས། བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ
Chinese
也因此而生起骄慢。当他修习般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来作意，而是以耳不舍弃空性来作意，以所缘的方式也缘不舍弃空性，也因空性而生起骄慢。当他修习般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来作意，而是以耳自性空来作意，以所缘的方式也缘自性空性，也因空性而生起骄慢。当他修习般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来作意，而是以耳诸法皆空来作意，以所缘的方式也缘诸法皆空性，也因空性而生起骄慢。当他修习般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来作意，而是以耳自相空来作意，以所缘的方式也缘自相空性，也因空性而生起骄慢。当他修习般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来作意，而是以耳不可得空来作意，以所缘的方式也缘不可得空性，也因空性而生起骄慢。当他修习般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来作意，而是以耳无事物空来作意，以所缘的方式也缘无事物空性，也因空性而生起骄慢。当他修习般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心来作意，而是以耳自性空来作意，以所缘的方式也缘自性空性，也因空性而生起骄慢。当他修习般若波
English
also becomes conceited. When he practices the Perfection of Wisdom, he does not contemplate with a mind endowed with all aspects of knowledge, but contemplates the ear as not abandoning emptiness, and also focuses on the emptiness of not abandoning as an object of focus, and also becomes conceited because of emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, he does not contemplate with a mind endowed with all aspects of knowledge, but contemplates the ear as emptiness of inherent nature, and also focuses on the emptiness of inherent nature as an object of focus, and also becomes conceited because of emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, he does not contemplate with a mind endowed with all aspects of knowledge, but contemplates the ear as all dharmas being empty, and also focuses on the emptiness of all dharmas as an object of focus, and also becomes conceited because of emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, he does not contemplate with a mind endowed with all aspects of knowledge, but contemplates the ear as emptiness of its own characteristics, and also focuses on the emptiness of its own characteristics as an object of focus, and also becomes conceited because of emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, he does not contemplate with a mind endowed with all aspects of knowledge, but contemplates the ear as emptiness of non-apprehension, and also focuses on the emptiness of non-apprehension as an object of focus, and also becomes conceited because of emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, he does not contemplate with a mind endowed with all aspects of knowledge, but contemplates the ear as emptiness of no thing, and also focuses on the emptiness of no thing as an object of focus, and also becomes conceited because of emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, he does not contemplate with a mind endowed with all aspects of knowledge, but contemplates the ear as emptiness of essence, and also focuses on the emptiness of essence as an object of focus, and also becomes conceited because of emptiness. When he practices the Perfection of
Tibetan
་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣ་བ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྣ་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྣ་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་ཨེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་
Chinese
当行般若波罗蜜多时，不以具一切相智之心作意，而作意于名为无事物自性空。以所缘之方式，亦缘无事物自性空性，且以空性而生慢心。 善现，又，彼菩萨摩诃萨行般若波罗蜜多时，不以具一切相智之心作意，而作意于名为内空。以所缘之方式，亦缘内空性，且以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，不以具一切相智之心作意，而作意于名为外空。以所缘之方式，亦缘外空性，且以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，不以具一切相智之心 作意，而作意于名为内外空。以所缘之方式，亦缘内外空性，且以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，不以具一切相智之心作意，而作意于名为空性空。以所缘之方式，亦缘空性空性，且以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，不以具一切相智之心作意，而作意于名为大空。以所缘之方式，亦缘大空性，且以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，不以具一切相智之心作意，而作意于名为胜义空。以所缘之方式，亦缘胜义空性，且以空性而生慢心。 彼行般若波罗蜜多时，一切
English
When practicing the Perfection of Wisdom, without applying the mind with the knowledge of all aspects, one applies the mind to what is called emptiness of the nature of non-things. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the nature of non-things, and also becomes arrogant with emptiness. Furthermore, Subhuti, when that Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, without applying the mind with the knowledge of all aspects, one applies the mind to what is called inner emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on inner emptiness, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without applying the mind with the knowledge of all aspects, one applies the mind to what is called outer emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on outer emptiness, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without applying the mind with the knowledge of all aspects, applies the mind to what is called emptiness of inner and outer. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of inner and outer, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without applying the mind with the knowledge of all aspects, one applies the mind to what is called emptiness of emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of emptiness, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without applying the mind with the knowledge of all aspects, one applies the mind to what is called great emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on great emptiness, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without applying the mind with the knowledge of all aspects, one applies the mind to what is called ultimate emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on ultimate emptiness, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, all
Tibetan
མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར་སྣ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། སྣ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣ་རང་གི་མཚན་ཉིད་
Chinese
不具足遍知之心，心中作意于名为有为之空性，以所缘之方式，亦缘有为之空性，且以空性而生起慢心。彼于修持般若波罗蜜多之时，不具足遍知之心，心中作意于名为无为之空性，以所缘之方式，亦缘无为之空性，且以空性而生起慢心。彼于修持般若波罗蜜多之时，不具足遍知之心，心中作意于名为超越边际之空性，以所缘之方式，亦缘超越边际之空性，且以空性而生起慢心。彼于修持般若波罗蜜多之时，不具足遍知之心，心中作意于名为无始无终之空性，以所缘之方式，亦缘无始无终之空性，且以空性而生起慢心。彼于修持般若波罗蜜多之时，不具足遍知之心，心中作意于名为无舍弃之空性，以所缘之方式，亦缘无舍弃之空性，且以空性而生起慢心。彼于修持般若波罗蜜多之时，不具足遍知之心，心中作意于名为自性空性，以所缘之方式，亦缘自性空性，且以空性而生起慢心。彼于修持般若波罗蜜多之时，不具足遍知之心，心中作意于名为诸法皆空性，以所缘之方式，亦缘诸法皆空性，且以空性而生起慢心。彼于修持般若波罗蜜多之时，不具足遍知之心，心中作意于名为自相
English
Without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called the emptiness of the conditioned. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the conditioned, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called the emptiness of the unconditioned. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the unconditioned, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called the emptiness that transcends limits. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness that transcends limits, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called the emptiness without beginning or end. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness without beginning or end, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called the emptiness without abandonment. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness without abandonment, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called the emptiness of inherent existence. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of inherent existence, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called the emptiness of all phenomena. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of all phenomena, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without possessing the mind of omniscience, one focuses on what is called self-character.