Tibetan
བ་མྱེད་པར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་ བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་བྱ་༽ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པ
Chinese
不以彼等为念，应如是作意：识为不可舍弃之空性。以所缘之方式，亦缘不可舍弃之空性，且以空性而生起我慢。当彼等行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之作意，应如是作意：识为自性空。以所缘之方式，亦缘自性空性，且以空性而生起我慢。当彼等行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之作意，应如是作意：识为诸法皆空。以所缘之方式，亦缘诸法皆空之空性，且以空性而生起我慢。当彼等行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之作意，应如是作意：识为自相空。以所缘之方式，亦缘自相空性，且以空性而生起我慢。当彼等行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之作意，应如是作意：识为不可得空。以所缘之方式，亦缘不可得之空性，且以空性而生起我慢。当彼等行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之作意，应如是作意：识为无事物空。以所缘之方式，亦缘无事物之空性，且以空性而生起我慢。当彼等行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之作意，应如是作意：识为自性空。以所缘之方式，亦缘自性空性，且以空性而生起我慢。当彼等行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智
English
Without considering them, one should contemplate thus: consciousness is the emptiness of the unabandoned. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the unabandoned, and also generates pride through emptiness. When they engage in the Prajñāpāramitā, without considering the mind that possesses all aspects of omniscience, one should contemplate thus: consciousness is emptiness of inherent nature. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of inherent nature, and also generates pride through emptiness. When they engage in the Prajñāpāramitā, without considering the mind that possesses all aspects of omniscience, one should contemplate thus: consciousness is the emptiness of all dharmas. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of all dharmas, and also generates pride through emptiness. When they engage in the Prajñāpāramitā, without considering the mind that possesses all aspects of omniscience, one should contemplate thus: consciousness is the emptiness of self-characteristic. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of self-characteristic, and also generates pride through emptiness. When they engage in the Prajñāpāramitā, without considering the mind that possesses all aspects of omniscience, one should contemplate thus: consciousness is the emptiness of the unobservable. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of the unobservable, and also generates pride through emptiness. When they engage in the Prajñāpāramitā, without considering the mind that possesses all aspects of omniscience, one should contemplate thus: consciousness is the emptiness of no-thingness. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of no-thingness, and also generates pride through emptiness. When they engage in the Prajñāpāramitā, without considering the mind that possesses all aspects of omniscience, one should contemplate thus: consciousness is the emptiness of own-being. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of own-being, and also generates pride through emptiness. When they engage in the Prajñāpāramitā, without considering the mind that possesses all aspects of omniscience
Tibetan
འི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མྱིག་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མྱིག་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མྱིག་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མྱིག་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མྱིག་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མྱིག་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མྱིག
Chinese
的，不作意，作意于名为识无实事之自性空性。以所缘之相亦缘无实事之自性空性，亦以空性而起增上慢。 善现，复次菩萨摩诃萨于般若波罗蜜多行时，与一切种智相应不作意，作意于名为眼内空。以所缘之相亦缘内空性，亦以空性而起增上慢。 彼于般若波罗蜜多行时，与一切种智相应不作意，作意于名为眼外空。以所缘之相亦缘外空性，亦以空性而起增上慢。 彼于般若波罗蜜多行时，与一切种智相应不作意，作意于名为内外空。以所缘之相亦缘内外空性，亦以空性而起增上慢。 彼于般若波罗蜜多行时，与一切种智相应不作意，作意于名为眼空性空。以所缘之相 亦缘空性空性，亦以空性而起增上慢。 彼于般若波罗蜜多行时，与一切种智相应不作意，作意于名为眼大空。以所缘之相亦缘大空性，亦以空性而起增上慢。 彼于般若波罗蜜多行时，与一切种智相应不作意，作意于名为眼胜义空。以所缘之相亦缘胜义空性，亦以空性而起增上慢。 彼于般若波罗蜜多行时，与一切种智相应不作意，眼
English
, without paying attention, he pays attention to what is called the emptiness of the nature of consciousness without substance. In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the nature of non-substance, and also becomes arrogant with emptiness. Furthermore, Subhuti, when that Bodhisattva-Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, without paying attention in accordance with all-knowingness, he pays attention to what is called the emptiness of the eye's interior. In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the interior, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without paying attention in accordance with all-knowingness, he pays attention to what is called the emptiness of the eye's exterior. In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the exterior, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without paying attention in accordance with all-knowingness, he pays attention to what is called the emptiness of both the eye's interior and exterior. In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of both the interior and exterior, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without paying attention in accordance with all-knowingness, he pays attention to what is called the emptiness of the emptiness of the eye. He also focuses on the emptiness of emptiness in the manner of an object of focus, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without paying attention in accordance with all-knowingness, he pays attention to what is called the great emptiness of the eye. In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the great, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without paying attention in accordance with all-knowingness, he pays attention to what is called the ultimate emptiness of the eye. In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the ultimate, and also becomes arrogant with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without paying attention in accordance with all-knowingness, the eye