Tibetan
།རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཨེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མ་རིག་པ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མ་རིག་པ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་
Chinese
而且，拉巴觉，当菩萨摩诃萨在般若波罗蜜多中行持时，不以具足一切相智之心，而以无明为内空（藏文：ནང་སྟོང་པ་，梵文天城体：अध्यात्मशून्यता，梵文罗马拟音：adhyātmaśūnyatā，汉语字面意思：内在空性）而作意，以所缘之方式也缘内空性，并且以空性而生起慢心。当他在般若波罗蜜多中行持时，不以具足一切相智之心，而以无明为外空（藏文：ཕྱི་སྟོང་པ་，梵文天城体：बहिर्धाशून्यता，梵文罗马拟音：bahirdhāśūnyatā，汉语字面意思：外在空性）而作意，以所缘之方式也缘外空性，并且以空性而生起慢心。当他在般若波罗蜜多中行持时，不以具足一切相智之心，而以无明为内外空（藏文：ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་，梵文天城体：अध्यात्मबहिर्धाशून्यता，梵文罗马拟音：adhyātmabahirdhāśūnyatā，汉语字面意思：内外空性）而作意，以所缘之方式也缘内外空性，并且以空性而生起慢心。当他在般若波罗蜜多中行持时，不以具足一切相智之心，而以无明为空性空（藏文：སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་，梵文天城体：शून्यताशून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatāśūnyatā，汉语字面意思：空性空性）而作意，以所缘之方式也缘空性空性，并且以空性而生起慢心。当他在般若波罗蜜多中 行持时，不以具足一切相智之心，而以无明为大空（藏文：ཆེན་པོ་སྟོང་པ་，梵文天城体：महाशून्यता，梵文罗马拟音：mahāśūnyatā，汉语字面意思：大空性）而作意，以所缘之方式也缘大空性，并且以空性而生起慢心。当他在般若波罗蜜多中行持时，不以具足一切相智之心，而以无明为胜义空（藏文：དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་，梵文天城体：परमार्थशून्यता，梵文罗马拟音：paramārthaśūnyatā，汉语字面意思：胜义空性）而作意，以所缘之方式也缘胜义空性，并且以空性而生起慢心。当他在般若波罗蜜多中行持时，不以具足一切相智之心，而以无明为有为法空（藏文：འདུས་བྱས་སྟོང་པ་，梵文天城体：संस्कृतशून्यता，梵文罗马拟音：saṃskṛtaśūnyatā，汉语字面意思：有为法空性）而作意，以所缘之方式也缘有为法空性，并且以空性而生起慢心。当他在般若波罗蜜多中行持时，
English
Furthermore, Rabjor, when a Bodhisattva Mahasattva engages in the Prajnaparamita, without a mind endowed with all-aspects of knowledge, he attends to ignorance as emptiness of the internal (Tibetan: ནང་སྟོང་པ་, Sanskrit Devanagari: अध्यात्मशून्यता, Sanskrit Romanization: adhyātmaśūnyatā, Chinese literal meaning: emptiness of the internal), and in the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the internal, and also generates pride with emptiness. When he engages in the Prajnaparamita, without a mind endowed with all-aspects of knowledge, he attends to ignorance as emptiness of the external (Tibetan: ཕྱི་སྟོང་པ་, Sanskrit Devanagari: बहिर्धाशून्यता, Sanskrit Romanization: bahirdhāśūnyatā, Chinese literal meaning: emptiness of the external), and in the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the external, and also generates pride with emptiness. When he engages in the Prajnaparamita, without a mind endowed with all-aspects of knowledge, he attends to ignorance as emptiness of the internal and external (Tibetan: ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་, Sanskrit Devanagari: अध्यात्मबहिर्धाशून्यता, Sanskrit Romanization: adhyātmabahirdhāśūnyatā, Chinese literal meaning: emptiness of the internal and external), and in the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the internal and external, and also generates pride with emptiness. When he engages in the Prajnaparamita, without a mind endowed with all-aspects of knowledge, he attends to ignorance as emptiness of emptiness (Tibetan: སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་, Sanskrit Devanagari: शून्यताशून्यता, Sanskrit Romanization: śūnyatāśūnyatā, Chinese literal meaning: emptiness of emptiness), and in the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of emptiness, and also generates pride with emptiness. When he engages in the Prajnaparamita, without a mind endowed with all-aspects of knowledge, he attends to ignorance as great emptiness (Tibetan: ཆེན་པོ་སྟོང་པ་, Sanskrit Devanagari: महाशून्यता, Sanskrit Romanization: mahāśūnyatā, Chinese literal meaning: great emptiness), and in the manner of an object of focus, he also focuses on the great emptiness, and also generates pride with emptiness. When he engages in the Prajnaparamita, without a mind endowed with all-aspects of knowledge, he attends to ignorance as ultimate emptiness (Tibetan: དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་, Sanskrit Devanagari: परमार्थशून्यता, Sanskrit Romanization: paramārthaśūnyatā, Chinese literal meaning: ultimate emptiness), and in the manner of an object of focus, he also focuses on the ultimate emptiness, and also generates pride with emptiness. When he engages in the Prajnaparamita, without a mind endowed with all-aspects of knowledge, he attends to ignorance as emptiness of conditioned phenomena (Tibetan: འདུས་བྱས་སྟོང་པ་, Sanskrit Devanagari: संस्कृतशून्यता, Sanskrit Romanization: saṃskṛtaśūnyatā, Chinese literal meaning: emptiness of conditioned phenomena), and in the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of conditioned phenomena, and also generates pride with emptiness. When he engages in the Prajnaparamita,
Tibetan
ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མ་རིག་པ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། མ་རིག་པ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མ་རིག་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། མ་རིག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་
Chinese
时，具有一切相智，不作意，而于无明无为之空性作意，以所缘之方式亦缘无为之空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，具有一切相智，不作意，而于无明超越边际之空性作意，以所缘之方式亦缘超越边际之空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，具有一切相智，不作意，而于无明无始无终之空性作意，以所缘之方式亦缘无始无终之空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，具有一切相智，不作意，而于无明无舍弃之空性作意，以所缘之方式亦缘无舍弃之空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，具有一切相智，不作意，而于无明自性空性作意，以所缘之方式亦缘自性空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，具有一切相智，不作意，而于无明诸法皆空性作意，以所缘之方式亦缘诸法皆空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，具有一切相智，不作意，而于无明自相空性作意，以所缘之方式亦缘自相空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，具有一切相智
English
Then, endowed with all-aspects of knowledge, without mental engagement, one mentally engages with ignorance as the unconditioned emptiness. In the manner of an object of focus, one also focuses on the unconditioned emptiness itself, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, endowed with all-aspects of knowledge, without mental engagement, one mentally engages with ignorance as the emptiness that transcends limits. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness that transcends limits, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, endowed with all-aspects of knowledge, without mental engagement, one mentally engages with ignorance as the emptiness without beginning or end. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness without beginning or end, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, endowed with all-aspects of knowledge, without mental engagement, one mentally engages with ignorance as the emptiness without abandonment. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness without abandonment, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, endowed with all-aspects of knowledge, without mental engagement, one mentally engages with ignorance as the emptiness of inherent nature. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of inherent nature, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, endowed with all-aspects of knowledge, without mental engagement, one mentally engages with ignorance as the emptiness of all phenomena. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of all phenomena, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, endowed with all-aspects of knowledge, without mental engagement, one mentally engages with ignorance as the emptiness of self-characteristics. In the manner of an object of focus, one also focuses on the emptiness of self-characteristics, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, endowed with all-aspects of knowledge