Tibetan
པུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་དང་ཆས་ཏེ། ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་སྒོ་བསྐོར་བ་དང་། བློན་པོས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ལ་སྨྲས་པ། ལྷ་ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་ཀྱིས་གྲོང་ཁྱེར་སྒོ་བསྐོར་ལགས་ན་བདེ་བར་བགྱི་བ་དགོངས་སུ་གསོལ། རྒྱལ་པོས་ཐོས་ནས་ཤེས་ལྡན་རྟ་ཅང་ཤེས་གང་ན་འདུག་པ་ཡང་ལོང་ཤིག །དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་ཡང་གོ་སྐོན་ཅིག །དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་གཡུལ་འགྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྒོའོ། །དེས་རྟ་ཅང་ཤེས་ཀྱང་བསྙེན། དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་པ་ཡང་གོ་བསྐོན་ཏེ། དེ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་གཡུལ་བཤམས་ཏེ་གཡུལ་འགྱེད་པར་བརྩམས་པ་དང་། ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་ཕྲན་གཞན་ཞིག་གིས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་གྱི་རྟ་ཅང་ཤེས་ཀྱི་གློར་མདུང་ གཅིག་བསྣུན་ནས་དེའི་རྒྱུ་མ་དག་བྱུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བས་གཟེར་ནས། གནད་རྣམས་ཀྱང་ཆད། ཚིགས་རྣམས་ཀྱང་འབྱེ་བའི་ཚོར་བ་གནད་དུ་བབ་པ་བྱུང་བཞིན་དུ་དེས་སེམས་སྲན་བསྐྱེད་པ་མ་ལ་འདི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དོག་པ་ཉམ་ང་བར་ཕྱིན་ལ་བདག་གིས་དོར་བར་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་ པས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་ལ། ཐབས་ཅི་དང་ཅིས་སྒེའུ་ཆུང་ནས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཕྱིན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཕན་ཚུན་དུ་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བའི་གླགས་བལྟས་ན། བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་བར་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་གྱི་རྫིང་བུ་ཚངས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་མེ་ཏོག་ཨུཏྤ་ལ་དང་། པད་མ་དང་། ཀུ་མུ་ད་དང་། པད་མ་དཀར་པོ་དག་གིས་བརྒྱན་པ། ངང་པ་དང་། བྱ་ཀཱ་རཎྜ་བ་དང་། ངུར་པ་དག་གིས་མཚོ་གླིང་བརྒྱན་པ། ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་དང་། ནགས་ཚང་ཚིང་གིས་བརྒྱན་པ། བྱ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲ་འབྱིན་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་ཤུགས་དྲག་པོས་ནགས་ཚལ་སྟུག་པོ་དེའི་ནང་དུ་སོང་སྟེ། རྫིང་བུ་ཚངས་ལྡན་གྱི་པད་མའི་འདབ་མའི་སྟེང་དུ་རྐང་པ་བཞག་ནས་བརྒལ་ཏེ་སྒེའུ་ཆུང་ནས་བྱུང་ནས། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་བབས་པ་དང་། དེ་ཡང་ས་ལ་འགྱེལ་ཏེ་དུས་ལས་འདས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ཀུན་དུ་བཙལ་བར་བརྩམས་ནས། ཁ་ཅིག་ནི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་སོང་། གཞན་དག་གིས་ནི་ཕྱོགས་བཞིར་བརྒྱུགས་ན། གང་གིས་ཀྱང་དེ་མ་རྙེད་ནས། རང་རང་གི་རྟ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་དག་བཟུང་ནས་སླར་སོང་ངོ་། །རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་གྱིས་སྲོག་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་གནས་པའི་གྲོང་མི་དང་། ལྗོངས་ཀྱི་མི་དང་། བློན་པོ་ལྷག་
Chinese
军队的队伍与四种分队一起出发，包围了巴拉奈斯（Varanasi）城。大臣对梵施（Brahmadatta）国王说：“诸天国的小国王们包围了城市，请您考虑如何安顿。”国王听后说：“去看看有智慧的骏马强识在哪里，给军队的四种分队也穿上盔甲，我要和他们一起战斗。”于是他们找到了骏马强识，也给军队的四种分队穿上了盔甲，他们一起摆开战场，准备战斗。这时，另一个邦国的小国王用矛刺中了梵施国王的骏马强识的脖子，它的肠子都流了出来，痛苦的感受折磨着它，关节断裂，骨骼分离的感受袭来。但它仍然坚持着，心想：‘国王正处于痛苦、恐惧和危险之中，我不能抛弃他，这不是我的作风。’于是它努力克服痛苦，心想：‘无论如何也要从狭窄的地方到达城市。’他们互相寻找进入城市的机会，在巴拉奈斯（Varanasi）的御花园中，有梵施国王的一个名叫梵天池塘的水池，那里装饰着乌 উৎপala（梵文：utpala，梵文罗马拟音：utpala，汉语字面意思：青莲花），莲花，睡莲和白莲花，天鹅，卡兰达鸟和鸭子装饰着湖心岛，周围装饰着各种鲜花和水果，以及茂密的森林，各种鸟儿发出鸣叫。它奋力冲进那片茂密的森林，在梵天池塘的莲花花瓣上落脚，渡过难关，从狭窄的地方出来。之后，国王下了马，它也倒在地上，死去了。之后，国王和大臣们开始互相寻找，一些人去了御花园，另一些人则向四处奔跑，但谁也没有找到它，于是各自抓住自己的马和大象，回去了。为了拯救梵施国王的生命，居住在巴拉奈斯（Varanasi）的市民、乡民和剩余的大臣们
English
The army, along with its four divisions, set out and surrounded the city of Varanasi. The minister said to King Brahmadatta, "The petty kings of the heavenly realms have surrounded the city, please consider how to settle things peacefully." Upon hearing this, the king said, "Go and see where the wise horse Cangshi is, and also armor the four divisions of the army. I will fight alongside them." So they found the horse Cangshi and armored the four divisions of the army. Together, they prepared the battlefield and began to fight. At that moment, another petty king from a different kingdom struck King Brahmadatta's horse Cangshi in the neck with a spear, causing its intestines to spill out. The feeling of pain tormented it, its joints broke, and the sensation of bones separating overwhelmed it. However, it persevered, thinking, 'The king is in pain, fear, and danger, and it is not my way to abandon him.' So it strived to overcome the pain, thinking, 'Somehow, I must get from this narrow place to the city.' They looked for opportunities to enter the city, and in the royal garden of Varanasi, there was a pond belonging to King Brahmadatta called Brahma Pond, adorned with utpala flowers, lotuses, water lilies, and white lotuses. Swans, karanda birds, and ducks decorated the island in the middle of the lake, and the surroundings were adorned with various flowers and fruits, as well as dense forests, where various birds chirped. It forcefully rushed into that dense forest, stepped on the lotus petals of Brahma Pond, crossed over, and emerged from the narrow place. After the king dismounted, it fell to the ground and died. Afterward, the king and the ministers began searching for each other. Some went to the royal garden, while others ran in all directions, but no one found it. So they each seized their horses and elephants and returned. To save the life of King Brahmadatta, the citizens, villagers, and remaining ministers residing in Varanasi
Tibetan
མ་དག་བསྡུས་ནས་སྨྲས་པ། གང་རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་སྲོག་འབྱིན་ན། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ལྷ་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ཕྱེད་སྩལ་བར་བགྱིའོ། །དེས་སྨྲས་པ། ངའི་སྲོག་འབྱིན་པ་ནི་རྟ་ཅང་ཤེས་ཡིན་ན། དེ་ནི་དུས་ལས་འདས་ཏེ། དེ་ལ་བྱིན་ཡང་དེས་ཅི་ཞིག་བྱར་ཡོད། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ལྷ་དེའི་སླད་དུ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོ་བཞིར་སྦྱིན་པ་དག་གཏང་ བར་བགྱི་ཞིང་། དུས་སྟོན་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་སྟོན་དག་བགྱི་ལ་བསོད་ནམས་དག་བགྱིའོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་ལེགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་དང་། གཞོན་ནུ་དང་། བློན་པོ་དང་། ཡུལ་མི་དག་གིས་ཤིང་དྲི་ཞིམ་པོ་ཐམས་ཅད་སྤུངས་ ནས་དེ་བསྲེགས་སོ། །གཞན་ཡང་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོ་བཞིར་སྦྱིན་གཏོང་གི་ཁང་པ་བརྩིགས་ནས་གྲོང་ཁྱེར་དེ་ན་རྡོ་དང་། གསེག་མ་དང་། གྱོ་མོ་དག་སེལ་དུ་བཅུག་སྟེ། ཙན་དན་གྱི་ཆུས་ཆག་ཆག་བཏབ། དྲི་ཞིམ་པོའི་པོག་ཕོར་དག་ནི་བཞག །གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་ནི་བསྒྲེང་། དར་གྱི་ལྡ་ལྡི་མང་པོ་ནི་བཏགས། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་ཚལ་གྱི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་བཞིན་དུ་མེ་ཏོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སིལ་མ་ཉམས་དགའ་བ་ནི་བཀྲམ་སྟེ། དུས་སྟོན་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་སྟོན་བྱས་ནས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འདི་སྐད་དྲིལ་བསྒྲགས་པ། ཤེས་ལྡན་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་གནས་པའི་གྲོང་མི་རྣམས་དང་། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ནས་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དག་ཉོན་ཅིག །འདིར་ལྷའི་རྟ་ཅང་ཤེས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོ་བཞིར་སྦྱིན་པ་གཏོང་ཞིང་དུས་སྟོན་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་སྟོན་དང་བསོད་ནམས་བྱེད་ཀྱིས། དེའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་གོས་སྣ་ཚོགས་དང་། རྒྱན་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། འབྱོར་པ་མཆོག་གིས་ཆོས་ལ་བྱུང་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་གྲོང་མི་དག་དང་། ཡུལ་མི་དག་འོངས་ནས་དུས་སྟོན་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་སྟོན་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོ་བཞིར་ཡང་འདོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དག་བྱིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། རྟ་ཅང་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ཡང་ང་གནད་རྣམས་ནི་ཆད། ཚིགས་རྣམས་ནི་བྱེ་བའི་ཚོར་བ་གནད་དུ་བབ་པ་བྱུང་བཞིན་དུ་དེའི་སྲོག་གི་སྐྱབས་སུ་བྱས་སོ།། །།འདུལ་བ་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་གཞི། བམ་པོ་ལྔ་བཅུ་ལྔ་པ། དེ་ནས་ཡང་དགེ་སློང་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ
Chinese
未详尽之处略述之。若有从王族顶上灌顶之救命者，则应如何成办？彼等曰：天神，将王位之半赐予之。彼曰：吾之救命者乃马聪慧，彼已过时，施与彼亦有何用？彼等曰：天神，为此之故，当于城市之四门布施，行非时之供养，行善业。国王曰：智者当善为此事。其后国王之妃嫔、童子、大臣及国民等，积聚一切香木而焚之。又于城市之四门建造布施之房屋，令彼城市中之石、砖及瓦砾等清除，以旃檀之水洒之。置香气之香炉。竖立伞及胜幢。悬挂众多丝绸彩带。如诸天之欢喜园林般，散布各种花朵之花粉，令人喜悦。行非时之供养后，于城市中宣告曰：智者，住于瓦拉纳西（Varanasi）地方之居民们，及从各种地方来之众人之集合，谛听！此处为天神之马聪慧之故，于城市之四门布施，行非时之供养及行善业。为此，汝等当以各种衣服、装饰品、花鬘及殊胜之财富，趋入佛法。其后，居民等及地方之人等来，行广大之非时供养，亦于城市之四门施与各种所欲之物。诸比丘，汝等作何思？彼马聪慧者，即吾自身也。彼时彼刻，吾之要害断绝，关节分离之感受，正当要害之时，而作彼之救命也。 《毗奈耶杂事》，第五十五卷。其后，诸比丘又生疑惑，遂向断除一切疑惑之世尊佛陀请问。
English
To summarize the incomplete parts: If there is a life-giver who is enthroned from the head of the royal family, how should it be accomplished? They said: O deity, we will grant half of the kingdom. He said: My life-giver is the wise horse, but it is past its time. Even if it is given to it, what use would it have? They said: O deity, for its sake, we will give alms at the four gates of the city, perform non-seasonal offerings, and perform virtuous deeds. The king said: Wise ones, do it well in this way. Then the king's consorts, young men, ministers, and citizens piled up all the fragrant wood and burned it. Furthermore, they built alms-giving houses at the four gates of the city, and ordered the stones, bricks, and tiles in the city to be removed, and sprinkled them with sandalwood water. They placed incense burners with fragrant scents. They erected umbrellas and victory banners. They hung many silk ribbons. Like the pleasure garden of the gods, they scattered various kinds of flowers and pollen, making it delightful. After performing non-seasonal offerings, they proclaimed in the city: Wise ones, residents of Varanasi, and assemblies of people who have come from various places, listen! Here, for the sake of the deity's wise horse, we are giving alms at the four gates of the city, performing non-seasonal offerings, and performing virtuous deeds. Therefore, you should come to the Dharma with various clothes, ornaments, garlands, and excellent wealth. Then the residents and people from various places came and performed great non-seasonal offerings, and also gave various desired things as alms at the four gates of the city. Monks, what do you think? That wise horse was none other than myself. At that time, even at that moment, my vital points were severed, and the feeling of my joints being separated was just at the point of being vital, and I acted as its savior. Vinaya Miscellaneous Matters, Volume 55. Then, the monks again had doubts, and asked the Blessed One Buddha, who cuts off all doubts.
Tibetan
། བཙུན་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་བཟང་གིས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་དེས་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མར་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་རབ་བཟང་ཉིད་ཀྱིས་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དང་། ཚོགས་རྙེད་པ་རྐྱེན་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ། འོད་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་མྱོང་བར་ངེས་པ་རབ་བཟང་གིས་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དག་ནི་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། དགེ་ སློང་དག་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆུའི་ཁམས་ལ་མ་ཡིན། མེའི་ཁམས་ལ་མ་ཡིན། རླུང་གི་ཁམས་ལ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ལས་བྱས་པའི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དག་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལས་རྣམས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །ཆུད་མི་ཟ་བའང་ཚོགས་དང་དུས། །རྙེད་ན་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་སྟོན་པ་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། བླ་ན་མེད་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་གྲོང་ཁྱེར་རི་དགས་འཛིན་གྱི་ཚལ་ན་ཉེ་བར་བརྟེན་ཅིང་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་གི་དཔོན་པོ་མྱ་ངན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཐར་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེ་ཐར་ཅིང་རང་དབང་ཐོབ་བོ་སྙམ་ནས་འབད་པ་མ་བསྐྱེད་དོ། །ཇི་ཙམ་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་ཞིག་ན་མྱ་ངན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་འདུག་པར་གྱུར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་མ་ལུས་པར་མཛད་ནས་བུད་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་བཞིན་དུ་ཐ་མའི་གཟིམས་མལ་དུ་གཤེགས་སོ། །དགེ་སློང་མྱ་ངན་མེད་ཤིང་ཨ་ཤོ་ཀའི་དྲུང་ན་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་གནས་ཏེ། ཇི་ཙམ་ཤིང་ཨ་ཤོ་ཀ་དེ་ལ་ལྷ་ཞིག་གནས་པ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ཐོས་ནས་ངུས་ཏེ། དེ་ངུས་པའི་མཆི་མ་ཐིགས་པ་གཅིག་མྱ་ངན་མེད་ཀྱི་ལུས་ལ་ལྷུང་བར་གྱུར་པ་དང་། དེ་ནས་མྱ་ངན་མེད་ཀྱིས་གྱེན་དུ་བལྟས་ན་ལྷ་དེ་ངུ་ཞིང་འདུག་ནས། ལྷ་ཅིའི་ཕྱིར་ངུ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ལྷས་དེང་གི་མ
Chinese
尊者具寿拉桑做了什么业，才在声闻众中最后现证呢？世尊开示说：诸比丘，比丘拉桑自己所作所积的业，以及所获得的集合、完全转变的因缘，像光芒一样安住而必定感受，拉桑所作所积的业，其他人怎么会去感受呢？诸比丘，所作所积的业不会在外面的地界成熟，不是在水界，不是在火界，不是在风界，而是在有执受的蕴、界和处上，所作业的善与不善会成熟的。业纵经百劫，不坏亦不失，缘会众生时，于彼当成熟。诸比丘，过去发生的事情，在过去的时劫贤劫中，众生的寿命能活到两万岁时，导师名为光护如来出世，具有明行足，善逝，世间解，无上士，调御丈夫，天人师，佛，世尊，他在巴拉纳斯（古印度地名）的鹿野苑居住。之后，光护如来的侍者名为无忧，为了获得解脱，在光护如来处出家，但他认为自己已经解脱并获得自在，因此没有努力。经过非常漫长的时间，无忧在游历中居住。世尊正等觉光护如来完成了所有佛的事业，像木柴燃尽的火焰一样进入了最后的睡眠。比丘无忧在阿输迦树旁处于内在的专注中。当阿输迦树上的天神听到世尊光护如来入灭的消息后哭泣，他哭泣的泪滴落到无忧的身上。然后，无忧抬头看到天神在哭泣，问道：天神为什么哭泣？天神说：今天
English
Venerable Rabzang, what deeds did he do that he attained the final realization among the Shravakas? The Blessed One said: O monks, whatever deeds the monk Rabzang himself has done and accumulated, and the collection he has obtained, the fully transformed causes, abiding near like light, he will surely experience. How could anyone else experience the deeds done and accumulated by Rabzang? O monks, the deeds done and accumulated will not ripen in the external realm of earth, nor in the realm of water, nor in the realm of fire, nor in the realm of wind. But in the aggregates, realms, and sources that are grasped, the virtuous and non-virtuous deeds will ripen. Actions, even after hundreds of eons, are not wasted, and when the time of gathering comes, they will ripen as fruit for sentient beings. O monks, in the past, in the past fortunate eon, when the life span of beings was twenty thousand years, a teacher named Light Protector appeared in the world, endowed with knowledge and conduct, a Sugata, knower of the world, unsurpassed, tamer of beings, teacher of gods and humans, the Buddha, the Blessed One, resided near the Deer Park in the city of Varanasi. Then, the attendant of the Blessed One Light Protector, named No-Sorrow, in order to attain liberation, went forth from the Light Protector. But he thought he was liberated and had attained freedom, so he did not make effort. After a very long time, No-Sorrow was dwelling while traveling. The Blessed One, the perfectly enlightened Buddha Light Protector, having completed all the deeds of a Buddha, like a fire that has consumed its fuel, entered the final sleep. The monk No-Sorrow was abiding in inner concentration near an Ashoka tree. When a deity dwelling in that Ashoka tree heard that the Blessed One Light Protector had passed away, he wept, and a drop of his weeping fell on the body of No-Sorrow. Then, No-Sorrow looked up and saw the deity weeping, and asked: Why are you weeping, O deity? The deity said: Today