Tibetan
་བར་ནས། བདག་གིས་འདི་སྙམ་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་འདི་ནི་སེམས་མེད་པ་ཡིན་ ཡང་། ཡང་དག་པར་བརྡུངས་པ་ན་སྒྲ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་འགྱུར་ན། བདག་གི་རྒྱལ་སྲིད་འབྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པས། རྒྱལ་སྲིད་ཀྱིས་ཆོག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། བདག་གིས་རྒྱལ་སྲིད་སྤངས་ནས་ཉེས་པ་དང་སྐྱོན་ཆུང་ངུ་མཐོང་བའི་རྐྱེན་རྙེད་པས། ངེས་པར་བྱུང་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ཡང་སྨྲས་པ། གསེར་མགར་གྱིས་ནི་ལེགས་པར་བརྡུངས་པ་ཡི། །གསེར་གྱི་འོད་གསལ་ལག་པའི་མཁྲིག་མ་གཉིས། །བརྡུངས་པ་ཐོས་པ་དེ་ལྟར་བདག་དང་ནི། །གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ གླེང་གཞི་འདི་ཡི་རྒྱུས། །ཚིག་ངན་སྣ་ཚོགས་འཐོན་ཅིང་སེམས་འཁྲུགས་པ། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རིག་བྱས་ཏེ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུར་གཅིག་པུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་དེ་དག་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་ནས་འདུག་གོ་།དེ་ནས་རྫ་མཁན་དང་ཆུང་མ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདི་སྙམ་དུ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་དག་གིས་རིགས་རྒྱུད་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྒྱལ་སྲིད་ཡངས་པ་ཡང་སྤངས་ནས། རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་ན། བདག་ཅག་གིས་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་དང། ཕྲུ་རྟོག་དང། གཟར་བུ་དང། བྲལ་བྲུལ་གྱིས་ཁྱིམ་གྱི་འཚོ་ཚིས་བྱས་པ་ལ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། བདག་ཅག་ཅིའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་མི་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །ཡང་སྨྲས་པ། གྲོང་དང་ཡུལ་འཁོར་རིགས་རྒྱུད་འབྱོར་བའི་ས་སྤངས་ནས། །ཆགས་མེད་སེམས་ཀྱིས་མི་ཡི་འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་བྱེད་ན། །བདག་ཅག་ཅི་ཕྱིར་བཀྲེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཡུལ། །ཆུ་ཡིས་ཁྱེར་བ་ལྟ་བུ་མངོན་དུ་སྤྱོད་པར་བྱེད། །དེ་ལྟར་དེ་དག་ནམ་ནངས་ཏེ་མཚན་མོ་ཟད་ནས་ནམ་ནངས་པ་དང། རྫ་མཁན་ཁྱོ་ཤུག་གིས་ཞེ་སའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། རང་སངས་རྒྱས་དེ་དག་སྤྱན་དྲངས་ནས་བསོད་སྙོམས་ཕུལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང། དེ་དག་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནས། རྫ་མཁན་ཁྱོ་ཤུག་གིས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཨ་ལ་ལ་བདག་ཅག་གིས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་དང། སེམས་བསྐྱེད་ པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས། ནམ་དུ་ཡང་དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་པར་མ་གྱུར་ཅིག །བདག་ཅག་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་ཤོག་ཅིག །བདག་ཅག་གིས་སྟོན་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་འདི་ལྟ་བུ་མཉེས་པར་བགྱིད་ཅིང། མི་མཉེས་པར་མི་བགྱི
Chinese
从那时起，我心想，外面的事物虽然没有心识，但如果好好地敲打，就会发出声音。我的王位财富，乃至享用者，更不用说了。我心想，王位足够了。我舍弃王位，找到了看到罪过和微小过失的因缘。我决定出家，现证了独觉的菩提。又说：金匠精细地敲打，黄金的光芒照亮了手腕。听到敲打的声音，我和其他人一起，因为这个话题，说出各种难听的话，心烦意乱。像这样认识到欲望的过患，像犀牛一样独自修行。他们就这样互相倾诉着。然后，陶匠和妻子一起心想：这些大人物连广大家族的广大王位都舍弃了，出家了。我们为什么还要用陶器、瓦片、罐子、碎片来维持家庭生计，完全舍弃这种产生享乐观念的状态，我们为什么不出家呢？又说：舍弃城镇、乡村、家族、财富之地，以无执的心在人间游荡。我们为什么还要像乞丐一样，显现出被水冲走一样的辛勤所得呢？就这样，他们天亮了，夜晚过去，天亮之后，陶匠夫妇生起恭敬之心，迎请那些独觉，供养食物，直到他们从天空升起。陶匠夫妇祈愿道：啊啦啦，我们完全布施的法，以及发菩提心的善根，愿我们永远不要出生在贫穷的家庭里。愿我们也能拥有像这样具足佛法的福分。愿我们能令像这样特别殊胜的导师欢喜，不令其不欢喜。
English
From that time on, I thought to myself, even though external objects are without consciousness, if they are properly hammered, they will produce sound. What need is there to mention my kingdom's wealth, even the enjoyers? I thought to myself, the kingdom is enough. I abandoned the kingdom and found the cause for seeing faults and minor flaws. I was determined to renounce and directly realized the enlightenment of a solitary buddha. Again, he said: The goldsmith skillfully hammers, the golden light illuminates the wrists of the hands. Hearing the sound of hammering, I and others together, because of this topic, utter various unpleasant words, and our minds are disturbed. Having thus recognized the faults of desire, I will practice alone like a rhinoceros. Thus they spoke to each other and sat down. Then, the potter and his wife together thought: These great beings have even abandoned the vast kingdom of a large family and have renounced. Why should we maintain our household with pottery, tiles, jars, and shards, and completely abandon this state of generating the notion of enjoyment? Why should we not renounce? Again, he said: Having abandoned towns, villages, family, and places of wealth, wandering in the human world with a mind free from attachment. Why should we manifest our hard-earned possessions, as if carried away by water, like beggars? Thus, they dawned, the night passed, and after it dawned, the potter couple generated a respectful mind, invited those solitary buddhas, and offered alms until they ascended into the sky above. The potter couple prayed: Alala, may we never be born into a poor family because of this root of virtue of completely giving away the Dharma that we should give, and generating the mind of enlightenment. May we also have the fortune to possess such Dharma. May we please such a particularly excellent teacher, and not displease him.
Tibetan
ད་པར་གྱུར་ཅིག །ཅེས་བྱས་ནས། དེ་གཉིས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །རེ་ཞིག་ན་རྫ་མཁན་བུམ་པ་ཐོགས་ནས་ཆུ་ཆུར་སོང་ངོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང། ཆུང་མས་འཕྲིགས་ནས་སླར་བཟློག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནས། ཆུང་མ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང། དེས་བསམས་པ། བདག་ནི་བསླུས་ཀྱི། མེད་ན་ད་ཇི་ལྟར་བྱ། བྱིས་ པ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་སྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང། བསྲིང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་དེ་གཉིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། རྫ་མཁན་གྱིས་སྨིན་པ་དང། མ་སྨིན་པ་དང། ལན་ཚྭ་བྲོ་བ་དང། ལན་ཚྭ་མི་བྲོ་བ་དག་གིས་བརྟག་པར་བྱས་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་སྨྲས་སོ། །སྨིན་དང་མ་སྨིན་དེ་བཞིན་དུ། །ལན་ཚྭ་བྲོ་དང་མི་བྲོ་བ། །ཤེས་པར་བྱིས་པ་གཉིས་སྐྱེས་ན། །བདག་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་དུས། །དེ་བྱིས་པ་དེ་གཉིས་ལས་ནི་འདི་ལྟར་བརྐོ་བར་བྱའོ། །སྣོད་སྤྱད་ནི་འདི་ལྟར་བཅོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བསླབས་ནས། རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །རྫ་མཁན་བསོད་སྙོམས་བྱེད་པ་མཐོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨྲས་པ། སྨིན་དང་མ་སྨིན་དེ་བཞིན་དུ། །ལན་ཚྭ་བྲོ་དང་མི་བྲོ་བ། །ཤེས་པར་བྱིས་པ་གཉིས་སྐྱེས་ཀྱི། །བཟང་མོའང་སོང་ཞིག་བདག་ཀྱང་འགྲོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། རྫ་མཁན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་འདི་ཡིན་ནོ། །རྫ་མཁན་གྱི་ཆུང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེར་སྐྱ་བཟང་མོ་འདི་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་འདི་དག་ཡིད་བྱུང་བ་ཆུང་ངུས་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ། །ད་ལྟར་ཡང་ཆུང་ངུས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པས་འདི་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་དང། སེར་སྐྱ་བཟང་མོ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ བསླབ་པར་བྱའོ།། །།བར་སྡོམ་ལ། ཀ་ལིང་ཀ་དང་ལག་རྣ་ཅན། །མི་ཐི་ལ་དང་བཞིན་མ་ལེགས། །ཀ་ཤི་དང་ནི་ཚངས་སྦྱིན་དང། །བྲང་གིས་ཉལ་དང་གཅེར་བུ་ཐུལ། །ཡང་དགེ་སློང་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་ནས། ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སེར་སྐྱ་བཟང་མོས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ཤིང་བསགས་ན། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་སྨིན་པས་གཟུགས་བཟང་ཞིང་མཛེས་ལ། བལྟ་ན་སྡུག་པར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཞིག་ན། རྒྱལ་པོ་ཞིག་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་པ་ནས། ཚོང་དཔོན་ཕྱུག་པ་ནོར་མང་བ། ལོངས་སྤྱོད་ཚེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དེ་ཡང་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་ལ་བལྟ་བ་ན། སེམས་ཅན་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་རྐང་ལག་རྩུབ་པ། ལུས་སེར་གཅན་ མགོ་ཡོགས་པ། རྡུལ་གྱིས་ཡོགས་པ། ཁ་མིག་ཉམས་པ། ཚ་བ་དང་ལྷགས་པས་ཉམ་ཐག་པ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་མཐོང་ངོ། །གཞན་དག་ནི་ལུས་ལ་གོས་བཟང་པོ་དང། རྒྱན་གྱི་ཁྱབ་པར་གྱིས་ཀླུབས་པ། རྟ་དང། གླང་པོ་དང། མི་དང། ཤིང་རྟའི་བཞོན་པ་ཅན། འབྱོར་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཡང་མཐོང་ནས། དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་སྦྱིན་པ་མ་བྱིན་པའི་ལས་དེས། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ཡང་འདི་དག་གིས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། འདི་ནས་ཤི་ཕོས་ནས་འགྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་དམན་པ་གང་ཡང་རུང་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཡོད་དོ། །སྦྱིན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ཅན་འདི་དག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །བདག་གིས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེ་བོ་གཞན་དག་ལ་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་དེས་ན། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་འབྱོར་པ་རྙེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཡང་བདག་གིས་བྱིན་ལ། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །དེས་དེ་ལྟར་བསམས་ནས། ཁྱིམ་དུ་སོང་སྟེ་རང་གི་ཆུང་མ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཟང་མོ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་ནོར་བསགས་པ་རྣམས་ཁྱེར་ལ་ འདོང་ངོ། །དེས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟར་བགྱི་ཡི་བཞོན་པ་རྟ་དང། རྔ་མོང་དང། བོང་བུ་དག་སྟ་གོན་མཛོད་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ། བཞོན་པ་འདི་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཐུན་མོང་གི་ནོར་དག་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་བཀུར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཕོངས་པ་དང། བཀྲེན་པ་དང། ལོང་བ་དང། ཚོང་པ་རྣམས་ཁྱིམ་དུ་འོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་རེ་ཐག་མི་ཆད་པ་ཇི་ལྟ་བར་སྦྱིན་པ་བྱིན་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ། དེ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ། རང་སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས། རང་སངས་རྒྱས་རྐེ་ཞིང་ཉམ་ཆུང་བ་ཆོས་གོས་ཧྲུལ་པོ་ཅན་ཞིག་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཞུགས་པ་ལས། དེ་ཚོང་དབོན་དེའི་ཁྱིམ་སྒོ་ན་འདུག་པ་དང། བྲན་དང་བྲན་མོ་དག་ཆུ་གཅུ་བའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་དེ་ནས་བྱུང་བ་དང། དེ་དག་གིས་རྐེ་ཞིང་ཉམ་ཆུང་བ་ཆོས་གོས་ཆུལ་པོ་ཅན་དེ་མཐོང་ནས། དེ་དག་གིས་འདི་སྙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ། གང་འདོད་པ་དེ་བྱིན་ཅིག །ཅེས་ཇོ་བོ
Chinese
就这样说之后，那两人都非常高兴地出家了。过了一段时间，陶匠拿着水罐去取水了。到（陶匠的）妻子欺骗并挽留（他）之间。妻子出家了，她心想：我被骗了，如果没有（孩子），现在该怎么办？应该生养这两个孩子，并抚养他们长大。于是，她生养并抚养了这两个孩子，当他们长大后，陶匠用成熟的、未成熟的、有盐味的、无盐味的（泥土）来检验，并且这样说道：成熟和未成熟，同样地，有盐味和无盐味，如果生了两个知道（这些）的孩子，我就是出家的时候了。应该教导他们如何从这两个孩子那里挖掘（泥土），如何制作器皿，直到（他们学会）。直到出家为止。从看到陶匠乞讨食物开始，念诵偈颂：成熟和未成熟，同样地，有盐味和无盐味，生了两个知道（这些）的孩子，好女人也走了，我也要走了。直到（念诵完毕）。世尊开示说：那时那刻，那个陶匠就是现在的大迦叶。那个陶匠的妻子就是现在的迦旃延女，那时他们也因为小小的厌离而出家了，现在也是因为小小的（厌离而出家）。因此，应该怎么做呢？通过展示出离之因，就会变成这样具有功德之聚的人，就像大迦叶和迦旃延女一样，比丘们应该学习。中间总结：迦陵伽和拉格纳坚，弥提拉和巴辛玛雷，迦尸和梵施，胸卧和裸体图拉。还有，比丘们生起疑惑，为了断除一切疑惑，向世尊祈请：世尊，迦旃延女做了什么业，积累了什么（功德），以至于这样成熟，容貌美丽，令人赏心悦目？直到（提问完毕）。比丘们，过去世，在一个王宫里，一位国王统治着
English
Having said this, the two were very happy to renounce. After a while, the potter went to fetch water with a pot. Up to the point where the (potter's) wife deceived and retained (him). The wife renounced, and she thought: I have been deceived, but if there are no (children), what should I do now? I should give birth to and raise these two children. So, she gave birth to and raised these two children, and when they grew up, the potter examined (the clay) with mature, immature, salty, and unsalty (earth), and said this: Mature and immature, similarly, salty and unsalty, if two children are born who know (these), it is time for me to renounce. They should be taught how to dig (clay) from these two children, how to make utensils, until (they learn). Until renunciation. From seeing the potter begging for food, reciting the verses: Mature and immature, similarly, salty and unsalty, two children are born who know (these), the good woman has also gone, and I will also go. Until (the recitation is finished). The Blessed One taught: At that time, that potter was this Mahakashyapa now. That potter's wife was this Katyayani now, and at that time they also renounced because of a small aversion, and now also because of a small (aversion). Therefore, what should be done? By showing the cause of renunciation, one will become a person with such a collection of merits, just like Mahakashyapa and Katyayani, the monks should learn. Intermediate summary: Kalinga and Lagnajin, Mithila and Bashinmale, Kashi and Brahma Dana, Chest-lying and Naked Tula. Furthermore, the monks arose in doubt, and in order to cut off all doubts, they requested the Blessed One: Blessed One, what deeds did Katyayani do and what (merit) did she accumulate, so that she matured in this way, with a beautiful appearance and pleasing to the eye? Until (the question is finished). Monks, in the past, in a royal palace, a king ruled
Chinese
从治理开始，到富裕的商人拥有众多财富，享受长寿为止。再看那些众生，成百上千的众生手脚粗糙，身体黄色，头部蓬乱，满身灰尘，面容憔悴，饱受寒热之苦，我看见他们充满了痛苦。还有一些人，身上穿着华丽的衣服，佩戴着各种装饰品，骑着马、大象、人和车辆，拥有极好的财富。我心想，这些受苦的众生，是因为没有布施的缘故，才变成这个样子。而且，他们也无法充分地布施，所以死后会堕落到极其低劣的境地。而那些拥有特殊布施的人，才会变得如此富有。我也应该毫不吝啬地向他人布施，这样才能获得这样的财富。我应该布施，这样来世才不会受苦。他这样想着。这样想后，他回到家中，对自己的妻子说：贤妻，我们把积累的财富带到另一个世界去吧！他的妻子说：好的，请准备好马、骆驼和驴子等交通工具。他说：要这些交通工具做什么？共同的财富无法带到另一个世界。但是，对于那些来到家中的穷人、乞丐、瞎子和商人，要尽力布施，不要让他们失望。他的妻子说：好的，我会照做的。在佛陀世尊没有降临世间的时候，当独觉佛将要降临世间的时候，一位身材矮小、穿着破旧僧衣的独觉佛，在国王的宫殿周围乞食。他站在那位商人的家门口。这时，一些仆人和婢女从房子里出来打水，他们看见了那位身材矮小、穿着破旧僧衣的独觉佛。他们心想，无论谁是受苦的人，都应该给他想要的东西。他们这样想着，
English
From governance to the wealthy merchant possessing abundant riches and enjoying longevity. Furthermore, when observing those assemblies of beings, hundreds and thousands of sentient beings with rough hands and feet, yellow bodies, disheveled heads, covered in dust, with impaired faces and eyes, exhausted by heat and cold, I see them filled with suffering. Others are adorned with fine clothes and covered in ornaments, riding horses, elephants, people, and chariots, possessing excellent wealth. I think to myself, these suffering beings have become like this because of the karma of not giving. Moreover, they are unable to give adequately, so after death, they will be born into extremely inferior realms. Those with special generosity have become wealthy like this. I too should give generously to others without being stingy, so that I may obtain such wealth. I should give so that I will not suffer in future lives. He thought in this way. Having thought thus, he went home and said to his wife: "Good woman, let us take the wealth we have accumulated to the next world!" His wife said: "Very well, prepare the mounts, horses, camels, and donkeys." He said: "What is the use of these mounts? Common wealth cannot be taken to the next world. However, give generously to the poor, beggars, blind, and merchants who come to the house, so that they are not disappointed." His wife said: "I will do as you say." At the time when the Buddha, the Bhagavan, had not yet appeared in the world, when a Pratyekabuddha was about to appear in the world, a Pratyekabuddha with a small neck and a worn-out Dharma robe was begging for alms around the king's palace. He was standing at the door of that merchant's house. At that time, some servants and maids came out of the house to fetch water, and they saw that Pratyekabuddha with a small neck and a worn-out Dharma robe. They thought to themselves, "Whatever suffering person it is, give him what he wants." Thinking thus,