Tibetan
་ཆགས་དང་བྲལ་ལོ་ཞེས་གྲག་ན། ཤཱཀྱ་གཞོན་ནུ་གཟུགས་བཟང་བ་འདི་མཐོང་ནས་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་བརྒྱལ་ཏེ་ས་ལ་སྒྱེལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཇི་ལྟ་ཞེས་སྨོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང་གླེང་གཞི་འདི་དང་། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་མཁྱེན་བཞིན་དུ་རྨེད་པར་མཛད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་དགའ་ལ་རྨས་པ། ཉེ་དགའ་ཁྱོད་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལམ་པོ་ཆེ་ན་འདུག་པ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ་ལས་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་རང་གི་ལག་གིས་བླངས་ཏེ་འཆའ་ཞིང་ཟ་བ་བདེན་ནམ། བཙུན་པ་མད་དོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། རུང་བ་མ་ཡིན་པ། ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་སྨད་པ་མཛད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་རྣམ་པར་སྨད་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས་འདུལ་བ་ལ་ཉན་ ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་བཅའ་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དགེ་སློང་གང་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལམ་པོ་ཆེ་ན་འདུག་པ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ་ལས་བཅའ་བ་དང་། བཟའ་བ་རང་གི་ལག་གིས་བླངས་ཏེ་འཆའ་འམ་ཟ་ན་དགེ་སློང་དེས་ཕྱི་རོལ་ཀུན་དགའ་ར་བར་སོང་སྟེ། དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་ལ་སྨད་པའི་གནས་མི་རིགས་པ་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བ་བྱུང་གིས་ཆོས་དེ་སོ་སོར་འཆགས་སོ་ཞེས་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་འདི་ནི་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བའོ། །ཡང་དགེ་སློང་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤཱཀྱའི་བུ་ཉེ་དགའ་འམ། གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པའོ། །དགེ་སློང་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འདི་པའོ། །ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་མོ་དང་། མེས་པོ་དང་། ཕྲུགས་ལས་བརྟེན་པའི་བདུན་པ་ཚུན་ཅད་ནི་ཉེ་དུ་ཡིན་ལ་དེ་ཕན་ཅད་ནི་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ལམ་པོ་ཆེ་ན་འདུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲང་དུ་སོང་བའོ། །བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གྲོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་
Chinese
如果说远离贪欲，那么释迦族青年相貌端庄，见到他后因贪欲而昏厥倒地，这是怎么回事呢？当他们开始责备时，比丘们向世尊禀告了。然后，世尊像之前一样，讲述了这件事的起因和经过，以及此时召集比丘僧团等等。诸佛世尊是明知故犯等等，也像之前一样。佛世尊呵责了近喜。近喜，你是否真的从非亲属的比丘尼那里，在路边等候，为了乞食而进入村庄，然后用自己的手拿取食物并食用？尊者，是的。佛世尊呵责说，这不是沙门的行径，是不随顺的，是不允许的，是不合规矩的，出家人不应该做这样的事情。然后，世尊以多种方式呵责后，对比丘们说：比丘们，因此，你们要如实地看到十种利益，在调伏方面听闻
English
If it is said to be free from attachment, then how is it that the young Shakya, with his handsome appearance, fainted and fell to the ground due to attachment upon seeing him? When they began to reproach, the monks reported to the Blessed One. Then, the Blessed One, as before, spoke of the cause and course of this event, and of convening the monastic community of monks at this time, and so on. The Buddhas, the Blessed Ones, knowingly commit offenses, and so on, also as before. The Buddha, the Blessed One, rebuked Nye-ga. Nye-ga, is it true that you, from a non-relative bhikkhuni, wait by the roadside, enter the village for alms, and then take food with your own hands and eat it? Venerable one, yes. The Buddha, the Blessed One, rebuked, saying, 'This is not the conduct of a renunciant, it is not in accordance, it is not permissible, it is not in accordance with the rules, and such things should not be done by a renunciant.' Then, after rebuking in various ways, the Blessed One said to the monks: 'Monks, therefore, you should truly see the ten benefits and listen to the Vinaya in terms of taming.'
Tibetan
གང་ན་ལམ་པོ་ཆེ་དང་སྲང་དང་བཞི་མདོ་དང་སུམ་མདོ་དག་ཡོད་པའོ། །ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གན་ནས་སོ། །བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅའ་བ་ལྔ་དང་བཟའ་བ་ལྔའོ། །རང་གི་ལག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་གིས་ལག་ཏུའོ། །བླངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་ལེན་སྟོབས་སུ་བཅུག་སྟེའོ། །འཆའ་འམ་ཟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགུལ་དུ་མིད་ནའོ། །དགེ་སློང་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་གང་ཡིན་པ་དེས་སོ། །ཕྱི་རོལ་ཀུན་དགའ་ར་བར་སོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲོང་གི་ཕྱི་རོལ་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་སྟེའོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ན་དགེ་སློང་གང་དག་འཁོད་པ་ལའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་བདག་ལ་སྨད་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨད་པར་བྱ་བའོ། །མི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའོ། །སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོལ་བར་བྱ་བའོ། །བྱུང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བ་བྱུང་གིས་སོ། །ཆོས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲར་གསུངས་པ་དེའོ། །སོ་སོར་ འཆགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོལ་ལོ་ཞེས་སོ། །སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོལ་བར་བྱ་སྟེའོ། །ཆོས་འདི་ནི་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འདི་ནི་མཐོལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། དེས་ན་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལམ་པོ་ཆེ་ན་འདུག་པ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ་ལས་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་པས་བཅའ་བ་དང་། བཟའ་བ་རང་གི་ལག་གིས་བླངས་ཏེ་འཆའ་འམ་ཟ་ན་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བས་བཅའ་བ་དང་། བཟའ་བ་རང་གི་ལག་གིས་བླངས་ཏེ་འཆའ་འམ་ཟ་ན་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་ལམ་པོ་ཆེ་ན་འདུག་པ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ་ལས་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་པས་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་རང་གི་ལག་གིས་བླངས་ཏེ་འཆའ་འམ་ཟ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཉེ་དུ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བས་བཅའ་བ་དང་། བཟའ་བ་རང་གི་ལག་གིས་བླངས་ཏེ་འཆའ་འམ་ཟ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །ལས་དང་པོ་པ་དང་། སྨྱོས་པ་དང་། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དགེ་སློང་མ་ལས་ཟས་ལེན་པའི་སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བ་སྟེ་དང་པོ་རྫོགས་སྷོ།། །།འདུལ་བ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ། བམ་པོ་བརྒྱད་བཅུ་རྩ་གཅིག་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ
Chinese
哪里有大道和街道以及十字路口和三岔路口啊？“业”的意思是从那里。“食物”的意思是五种食物。“用自己的手”的意思是用手拿在手里。“拿了”的意思是给予接受放入力量中。“吃或喝”的意思是吞到喉咙里。“那个比丘”的意思是哪个比丘。“去了外面的僧园”的意思是去了城外的寺庙。“对于比丘们”的意思是在那里安坐的比丘们。“具寿，我所应呵责之处”的意思是应呵责的。“不如法”的意思是不合规矩的。“应当个别忏悔”的意思是应当坦白的。“发生了”的意思是堕罪发生了。“那个法”的意思是那个非法以法的声音宣说的。“个别 忏悔”的意思是坦白。“应当个别忏悔”的意思是应当坦白。“此法是应当个别忏悔的”的意思是此法是应当坦白的，因此说是应当个别忏悔的。那么，如何成为堕罪呢？如果比丘对比丘尼非亲属，她坐在大道上，为了乞食进入城市，比丘认为她不是亲属，拿了食物，用自己的手拿了吃或喝，就会成为应当个别忏悔的罪。对于非亲属，心存疑惑地吃了食物，用自己的手拿了吃或喝，就会成为应当个别忏悔的罪。如果比丘对比丘尼是亲属，她坐在大道上，为了乞食进入城市，比丘认为她不是亲属，拿了食物，用自己的手拿了吃或喝，就会成为恶作罪。对于亲属，心存疑惑地吃了食物，用自己的手拿了吃或喝，就会成为恶作罪。对于初学者，以及疯癫者，以及心烦意乱者，以及被感受所困扰者，没有堕罪。从比丘尼那里接受食物的应当个别忏悔的罪，第一个结束。 律分别，第八十一卷，佛薄伽梵在舍卫城祇陀林。
English
Where are the main roads, streets, crossroads, and junctions? "Action" means from there. "Food" means the five kinds of food. "With one's own hand" means taking it in hand with the hand. "Having taken" means giving and receiving, putting into strength. "Eating or drinking" means swallowing into the throat. "That Bhikshu" means whichever Bhikshu it is. "Having gone to the outer monastery" means having gone to the temple outside the city. "To the Bhikshus" means to whichever Bhikshus are seated there. "Venerable one, the place where I am to be blamed" means that which is to be blamed. "Unreasonable" means not in accordance with the rules. "To be confessed individually" means to be confessed. "Occurred" means the downfall has occurred. "That Dharma" means that which is not Dharma, spoken of in the sound of Dharma. "Individually Confesses" means confesses. "Should be confessed individually" means should be confessed. "This Dharma is to be confessed individually" means this Dharma is to be confessed, therefore it is said to be confessed individually. How does it become a downfall? If a Bhikshu, regarding a Bhikshuni who is not a relative, sitting on the main road, going into the city for alms, the Bhikshu thinks she is not a relative, takes food, takes it with his own hand, and eats or drinks, it will become a sin to be confessed individually. For a non-relative, eating food with doubt in mind, taking it with one's own hand, and eating or drinking, it will become a sin to be confessed individually. If a Bhikshu, regarding a Bhikshuni who is a relative, sitting on the main road, going into the city for alms, the Bhikshu thinks she is not a relative, takes food, takes it with his own hand, and eats or drinks, it will become a misdeed. For a relative, eating food with doubt in mind, taking it with one's own hand, and eating or drinking, it will become a misdeed. For the beginner, and the insane, and the mentally disturbed, and those afflicted by feelings, there is no downfall. The sin of individually confessing for taking food from a Bhikshuni, the first is completed. Vinaya-vibhaṅga, Volume Eighty-one, Buddha Bhagavan in Jeta Grove in Sravasti.
Tibetan
་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་མུ་གེ་ཉམ་ང་བ་དགོན་པ་སློང་མོ་པས་ཟས་རྙེད་པར་དཀའ་ཞིང་། ཕ་མ་དག་ཀྱང་རང་གི་བུ་དག་ལ་ཟས་སྦྱིན་པ་དང་བྱ་བར་སེམས་པ་དཀའ་ན་སློང་མོ་པ་དག་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པ་བྱུང་ངོ་། །དྲུག་སྡེ་དག་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་བགོས་ལྷུང་བཟེད་དང་། ཆོས་གོས་ཐོགས་ཏེ་མཉན་ཡོད་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལ་ལ་ནས་ཐོབ། ལ་ལ་ནས་མ་ཐོབ་ནས་དེ་དག་བཀྲེས་པས་ཉེན་ནས་བཅུ་གཉིས་སྡེ་དག་གི་གན་དུ་དོང་བ་དང་། དེ་དག་གིས་འཕགས་ པ་དག་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཞེས་སྟན་དག་བཤམས་སོ། །དེ་དག་འཁོད་པ་དང་བཅུ་གཉིས་སྡེ་དག་གིས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་མདུན་དུ་འཁོད་ནས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་འཚོའམ། སྲིང་མོ་དག་འདི་ན་ཇི་ལྟར་འཚོ། ཁོ་བོ་ཅག་བཀྲེས་པས་ཉེན་ཏོ། །འཕགས་པ་དག་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སང་སྤྱོན་ཅིག་དང་ཞལ་ཚུས་གསོལ་ལོ། །སྲིང་མོ་དག་སང་ཁྱེད་ཀྱིས་སྦྱིན་ན་གནངས་སུས་སྦྱིན། འཕགས་པ་དག་བདག་ཅག་ཉིད་ཀྱིས་གསོལ་ལོ། །སྲིང་མོ་དག་དེ་ལྟས་འཚོ་བར་མི་ནུས་ཀྱིས། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གང་དུ་སྤྱན་དྲངས་པ་དེར་ཁྱེད་ཅག་གིས་ཞལ་ཏ་གྱིས་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱིན་ཅིག་དང་། དེ་ལྟ་ན་ཁོ་བོ་ཅག་འཚོ་བར་འགྱུར་རོ། །སྦོམ་དགའ་མོས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་དེ་ལྟར་བགྱིར་རུང་ངམ། །སྲིང་མོ་དག་ལེགས་པར་རུང་ངོ་། །ཤིན་ཏུ་རུང་ངོ་། །སུས་བཀག །གང་དུ་བཀག །དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་གལ་ཏེ་རུང་ན་མ་ནོངས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་བགྱིའོ། །དེ་དག་གིས་ཨ་རོག་གྱ་ཞེས་བྱས་ཏེ་དོང་ངོ་། །ཇི་ཙམ་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་པ་དང་། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ནི་ཞུགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་རྫས་ལས་བྱུང་བ་ན་བཞུགས་ཤིང་བསོད་སྙོམས་མངོན་པར་བསྒྲུབས་སོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་རྒྱུ་ལྔས་རྫས་ལས་བྱུང་བ་ན་བཞུགས་ཤིང་བསོད་སྙོམས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་མཛད་དེ། ལྔ་གང་ཞེ་ན། ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་བཞེད་པ་དང་། ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བཞེད་པ་དང་། ནད་པ་ལ་ལྟ་བར་བཞེད་པ་དང་། གནས་མལ་ལ་རྟོགས་པར་བཞེད་པ་དང་། འདུལ་བ་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་བཅའ་བར་བཞེད་པའོ། །དོན་འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདུལ་བ་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་འཆའ་བར་བཞེད་པས་རྫས་ལས་བྱུང་བ་ན་བཞུགས་ཤིང་བསོད་སྙོམས་མ
Chinese
住在给孤独园的精舍里。当时正值饥荒，僧侣乞讨食物很困难。父母尚且难以考虑给自己孩子食物，更何况是给乞丐呢？六群比丘早上穿好裙子，拿着钵和法衣，去舍卫城乞讨。有些人得到食物，有些人没有得到，他们因为饥饿而感到痛苦，就去十二群比丘那里。十二群比丘说：“请圣者们入座”，然后铺设座位。他们坐下后，十二群比丘向他们的脚致敬，然后在他们面前坐下说：“圣者们生活得好吗？姐妹们在这里生活得怎么样？我们都快饿死了。圣者们，如果这样，明天请来，我们会供养食物。”姐妹们说：“如果你们明天供养，后天谁来供养呢？”圣者们说：“我们自己供养。”姐妹们说：“那样是无法生存的。这样吧，无论哪里迎请了佛陀等僧众，你们就在那里做侍者，然后一次又一次地给我们食物，这样我们才能生存。”粗欢喜母说：“圣者们，这样做可以吗？”姐妹们说：“非常好，非常好。谁禁止？在哪里禁止？”他们说：“圣者们，如果可以，我们不会犯错，就那样做吧。”他们说了“阿罗伽”就走了。不久，一个施主在另一个家里为佛陀等僧众准备了午斋，僧众们入座。世尊坐在铺设好的座位上，开始接受供养。诸佛世尊以五个原因坐在铺设好的座位上接受供养：想要在内心确立正念，想要为诸神说法，想要探望病人，想要了解住所的情况，以及想要为调伏的声闻弟子们制定戒律的基础。在这里，佛陀世尊想要为调伏的声闻弟子们制定戒律的基础，因此坐在铺设好的座位上接受供养。
English
He was staying at Anathapindika's monastery in Jeta Grove. At that time, there was a terrible famine, and it was difficult for monks to find food by begging. Even parents found it difficult to think about giving food to their own children, let alone to beggars. The group of six monks, in the morning, having put on their robes, and carrying their bowls and Dharma robes, went to Shravasti to beg for alms. Some received food, and some did not. They were distressed by hunger, and went to the group of twelve monks. The group of twelve said, "Please be seated, noble ones," and prepared seats. After they were seated, the group of twelve paid homage to their feet, and sat before them, saying, "Are you well, noble ones? How are you living here, sisters? We are distressed by hunger. If that is so, noble ones, please come tomorrow, and we will offer you food." The sisters said, "If you give tomorrow, who will give the day after?" The noble ones said, "We ourselves will offer." The sisters said, "It is not possible to live like that. Like this, wherever the Buddha and the Sangha are invited, you should be the attendants there, and give us food again and again, so that we can survive." The coarse-joyful mother said, "Is it permissible to do that, noble ones?" The sisters said, "It is very good, very good. Who forbids it? Where is it forbidden?" They said, "If it is permissible, noble ones, we will not err, we will do it that way." They said "Aroga" and left. Soon, a householder invited the Buddha and the Sangha to another house for a midday meal, and the Sangha entered. The Blessed One sat on the prepared seat and began to receive alms. The Buddhas, the Blessed Ones, sit on the prepared seat and accept alms for five reasons: wanting to establish mindfulness within, wanting to teach the Dharma to the gods, wanting to visit the sick, wanting to understand the situation of the dwelling, and wanting to establish the basis of training for the disciples who are to be tamed. In this case, the Buddha, the Blessed One, wanted to establish the basis of training for the disciples who are to be tamed, and therefore sat on the prepared seat and accepted alms.