English
He said, "God, what is the sin? I will not do that. What is manifest? God, do you have manifest faith in the Bhagavan?" The king said, "That has been seen. At that time, you were called the Shramana Gautama, but now you are called the Bhagavan. Like this, for the sake of someone like you, I will not report to the Bhagavan. For the sake of the blue lotus one, I will report to the Bhagavan." Having said that, he went to where the Bhagavan was, and having arrived, he bowed his head to the two feet of the Bhagavan, and then sat to one side. Having sat to one side, King Sharpa of Bhasa said these words to the Bhagavan: "Venerable one, what deeds did the five hundred women, including the blue lotus one, do? They were burned by fire, and the hunchback escaped from the hole in the water trough." The Bhagavan said, "Great King, it is precisely they themselves who have accumulated the deeds of obtaining karmic results, transforming causes and conditions, appearing as quickly as lightning, and not being devoured by ghosts. Who else will experience the deeds they themselves have done and accumulated? Great King, the deeds done and accumulated will not ripen in the external realm of earth, will not ripen in the realm of water, will not ripen in the realm of fire, will not ripen in the realm of wind. Like this, the good and bad deeds done and accumulated will ripen in the aggregates, elements, and sense bases that have been taken. Even after hundreds of thousands of kalpas, deeds will not be lost, and once causes and conditions come together, they will manifest as fruits in sentient beings. Great King, in the past in the city of Varanasi, there was a king named Brahma-datta, whose kingdom was prosperous with wealth, peaceful and bountiful, filled with people and many inhabitants, wars, conflicts, external enemies, and internal strife were completely pacified, there were no thieves, famine, and disease, he caused rice, sugarcane forests, cattle, and buffalo to be abundant, and he ruled the country with dharma, and ruled the kingdom with dharma. In the time when Buddhas do not appear, he had compassion for the inferior Pratyekabuddhas and the poor, loved remote dwellings, and lived alone like a rhinoceros.
Tibetan
་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོན་གནས་སུ་གྱུར་པ་དག་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། །ཇི་ཙམ་ན་རང་སངས་རྒྱས་ཞིག་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་འགྲོ་བ་ན་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཕྱིན་ནས་དེ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ཞིག་ན་སྤྱིལ་བུ་ན་གནས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱི་བཙུན་མོའི་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེར་བྱུང་ནས། བཙུན་མོའི་འཁོར་དེ་དག་རྩེད་མོའི་རྫིང་དུ་ཁྲུས་བྱས་ནས་གྲང་བས་སྦྲེབས་ནས། དེ་ན་བཙུན་མོ་དམ་པས་བུ་མོ་མངག་གཞུག་མ་ལ་སྨྲས་པ། བུ་མོ་ཤིན་ཏུ་གྲང་བས་སྦྲེབས་ཀྱིས་སོང་ལ། སྤྱིལ་བུ་འདི་ལ་མེ་ཐོང་ཤིག། དེས་སྒྲོན་མེ་སྦར་ཏེ་སོང་བ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དེ་མཐོང་ནས་དེས་བཙུན་མོའི་མཆོག་ལ་སྨྲས་པ། ལྷ་མོ་འདི་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཞིག་མཆིས་སོ། །དེས་སྨྲས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འདུག་ཀྱང་རུང་། གཞན་འདུག་ཀྱང་རུང་གིས་མེ་ཐོང་ཤིག །དེས་མ་བཏང་བར་བྲོས་པ་དང་། དེ་ནས་ བཙུན་མོའི་མཆོག་དེ་འཁྲུགས་ནས་དེ་རང་གིས་མེ་བཏང་བ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དེ་ཕྱིར་བྱུང་ངོ་། །བཙུན་མོའི་འཁོར་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ལྷ་མོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཞུགས་བཏང་བ་ལེགས་པ་བགྱིས་ཏེ་བདག་ཅག་ཐམས་ཅད་ཞུགས་འདེའོ་ཞེས་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་པ་བྱས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་བསམས་པ། བཙུན་མོའི་འཁོར་ཉོན་མོངས་པ་འདི་དག་ཧ་ཅང་སྨས་པ་དང་། ཉམས་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་གིས་འདི་དག་ལ་ལག་ནས་དྲང་བ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་ནས། དེས་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་འདབ་མ་བརྐྱང་བ་ལྟར་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་མངོན་པར་འཕགས་ནས་འབར་བ་དང་། གསལ་བ་དང་། ཆར་འབེབ་པ་དང་། གློག་འབྱིན་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་དག་བྱ་བར་བརྩམས་སོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་མྱུར་དུ་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་བཙུན་མོའི་འཁོར་དེ་དག་ཤིང་ལྗོན་པ་རྩ་བ་ནས་བཅད་པ་བཞིན་དུ་རང་སངས་རྒྱས་དེའི་རྐང་པའི་དྲུང་དུ་འགྱེལ་ནས་སྨྲས་པ། ཡོན་གནས་ཡང་དག་པར་གྱུར་པ་མར་གཤེགས་སུ་གསོལ། མར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ཉོན་མོངས་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་བདག་ཅག་གི་སུག་པ་ནས་དྲང་བ་སྩལ་དུ་གསོལ། རང་སངས་རྒྱས་དེ་བཙུན་མོའི་འཁོར་དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལས་ཤོད་དུ་བབས་སོ། །དེ་དག་གིས་དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་རྐང་པ་གཉིས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྨོན་ལམ་འདི་སྐད་ཅེས་བདག་ཅག་ཡོན་གནས་ཡང་དག་པར་གྱུར་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པའི་ལས་དེའི་ཆ་དང་མཐུན་པར་མ་གྱུར་པར་མཆོད་པ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བདག་ཅག་འདི་བས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕག
Chinese
那些成为世间应供处者，便出现于世间。如何呢？一位独觉佛游历行走时，到了波罗奈斯，住在那里一个花园里的茅屋中。国王梵授的五百位妃嫔来到那个花园。那些妃嫔在嬉戏的水池中沐浴后，因寒冷而颤抖。那时，尊贵的妃子对使女说：‘女儿，你因极度寒冷而颤抖，去把这茅屋烧掉！’她点燃灯火前去，看到了那位独觉佛，便对尊贵的妃子说：‘天女，这里有一位出家人。’她说：‘出家人也罢，其他人也罢，烧掉它！’她没有烧，而是逃走了。之后，那位尊贵的妃子生气了，自己放火烧了茅屋。独觉佛走了出来。其他的妃嫔也说：‘天女，您放火烧得好，我们大家都来烧吧！’并随喜赞叹。那位伟大的独觉佛心想：‘这些妃嫔的烦恼太重了，如果堕落了就不好了，我应该用手把她们救起来。’于是，他像天鹅王展开翅膀一样，显现在上方的天空中，开始展现燃烧、光明、降雨、闪电的神变。因为凡夫俗子容易对神变产生信仰，所以那些妃嫔像树木被连根拔起一样，倒在那位独觉佛的脚下，说道：‘应供处，请您下来吧！请您下来吧！请您从烦恼的泥潭中救起我们吧！’那位独觉佛为了怜悯那些妃嫔，从上方的天空中降了下来。她们供养了他，并顶礼双足，发愿说：‘我们对如此殊胜的应供处所作的损害，愿不要与那业果相应；我们所作的供养，愿以此善根使我们比现在更加殊胜。’
English
Those who have become worthy recipients of the world appeared in the world. How so? A Pratyekabuddha, while traveling and walking, went to Varanasi and stayed in a hut in a certain garden there. Five hundred consorts of King Brahmadatta came to that garden. Those consorts bathed in the play pond and shivered from the cold. Then, the noble consort said to a maidservant: 'Daughter, you are shivering from the extreme cold, go and set fire to this hut!' She lit a lamp and went, and seeing the Pratyekabuddha, she said to the noble consort: 'Goddess, there is a renunciate here.' She said: 'Whether it is a renunciate or someone else, set it on fire!' She did not set it on fire, but fled. Then, That noble consort became angry and set fire to it herself. The Pratyekabuddha came out. The other consorts also said: 'Goddess, you have done well to set it on fire, let us all set it on fire!' and rejoiced in approval. That great Pratyekabuddha thought: 'These consorts' afflictions are too heavy, it would be bad if they fell, I should save them with my hand.' Then, like the king of geese spreading his wings, he manifestly rose into the sky above and began to perform miracles of burning, shining, raining, and producing lightning. Because ordinary people quickly place their minds on miracles, those consorts, like trees cut from their roots, fell at the feet of that Pratyekabuddha, saying: 'Worthy recipient, please descend! Please descend! Please grant us salvation from the mire of afflictions!' That Pratyekabuddha, out of compassion for those consorts, descended from the sky above. They made offerings to him and prostrated at his two feet, making this aspiration: 'Whatever harm we have done to such a worthy recipient, may it not be in accordance with that karmic result; whatever offerings we have made, may this root of virtue make us even more excellent than this.'
Tibetan
ས་པའི་སྟོན་པ་མཉེས་པར་བྱེད་ཅིང་། ཐུགས་བྱུང་བར་མི་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བཏབ་བོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱི་བཙུན་མོ་དམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔོ་བསངས་ཅན་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་བུད་མེད་གཞན་བཞི་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་པོ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བུད་མེད་བཞི་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་པོ་འདི་དག་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ དེའི་དུས་ན་བུ་མོ་མངག་གཞུག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒུར་མཆོག་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱིལ་བུ་བསྲེགས་ཤིང་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་པ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ལོ་མང་པོ་དག་ཏུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་བསྲེགས་ནས་ད་ལྟར་བདེན་པ་མཐོང་གི་བར་དུ་ཡང་མེས་ཚིག་པར་གྱུར་ཏོ། །སྒུར་མཆོག་མེ་གཏོང་དུ་མ་བཏུབས་པས་ནི་ད་ལྟར་ཆུའི་སྟོར་ཁུང་ནས་བྲོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དག་གིས་རང་སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་ད་ལྟར་ངའི་དྲུང་དུ་བདེན་པ་མཐོང་བར་བྱས་ཤིང་། དེ་དག་གིས་རང་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་པས་ཆེས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་སྟོན་པ་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཤིང་ཐུགས་བྱུང་བར་མ་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་ན་ལས་གཅིག་ཏུ་གནག་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་གནག་པ་ཡིན་ལ། ལས་གཅིག་ཏུ་དཀར་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་གཅིག་ཏུ་དཀར་བ་ཡིན། ལས་འདྲེན་མ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་འདྲེན་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བས་ན་ལས་གཅིག་ཏུ་གནག་པ་རྣམས་དང་། འདྲེན་མ་རྣམས་སྤངས་ནས་ལས་གཅིག་ཏུ་དཀར་བ་རྣམས་ལ་བརྩལ་བར་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་བད་སའི་རྒྱལ་པོ་ཤར་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་པ་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་ནས་སོང་ངོ་།། །།འདུལ་བ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ། བམ་པོ་བདུན་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པ། དགེ་སློང་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་ནས་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་སྒུར་མཆོག་གིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན་དེས་ན་སྒུར་བར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྒུར་མཆོག་ཉིད་ཀྱིས་ལས་ཚོགས་རྙེད་པ། རྐྱེན་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ། འོད་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་གདོན་
Chinese
祈愿获得取悦世间导师，不令其不悦的功德之相！彼时彼刻，大国王的王后，即梵施国王的圣洁妃子，就是这位青莲色的女子。彼时彼刻，其余四百九十九名女子，就是这四百九十九名女子。彼时彼刻，使女就是这位曲 श्रेष्ठ（Sgur mchog）。她们焚烧了独觉佛的茅屋，并随喜，此业的果报，在许多年中于大焦热地狱中焚烧，直至如今见到真谛，仍然被火焚烧。曲 श्रेष्ठ（Sgur mchog）未能成功放火，所以现在从水孔中逃脱。她们供养独觉佛并立下誓愿，因此现在我面前见到真谛。她们取悦了比无数亿独觉佛更殊胜的导师我，并没有令我不悦。大国王，如此说来，纯粹黑业的果报是纯粹的黑色，纯粹白业的果报也是纯粹的白色，引导之业的果报也是引导。大国王，因此，应当舍弃纯粹的黑业和引导之业，而努力行持纯粹的白业。大国王，您应当如此学习。之后，巴德萨国王夏尔巴对世尊所说的话感到非常高兴和随喜，以头顶礼世尊的双足，然后从世尊面前离去。《律分别》，第七十八卷。比丘们生起疑惑，向断除一切疑惑的佛世尊请教：尊者曲 श्रेष्ठ（Sgur mchog）做了什么业，以至于变成驼背？世尊开示说：比丘们，曲 श्रेष्ठ（Sgur mchog）自己积聚了业，转变了因缘，像光芒一样安住于附近，是恶魔。
English
May I obtain such qualities as pleasing the teacher of the world and not causing displeasure! At that time, the queen of the great king, the holy consort of King Brahma-given, was this blue-lotus-colored woman. At that time, the other four hundred and ninety-nine women were these four hundred and ninety-nine women. At that time, the maidservant was this Curasrestha. Because they burned the hut of the solitary Buddha and rejoiced, the ripening of that karma caused them to be burned in the great hells for many years, and even now, until they see the truth, they are still burned by fire. Curasrestha was not able to set the fire successfully, so now she has escaped from the water hole. Because they made offerings to the solitary Buddha and made vows, they now see the truth in my presence. They pleased me, the teacher who is far more excellent than countless billions of solitary Buddhas, and did not displease me. Great King, thus, the ripening of purely black karma is purely black, and the ripening of purely white karma is also purely white. The ripening of guiding karma is also guiding. Great King, therefore, one should abandon purely black karma and guiding karma, and strive to practice purely white karma. Great King, you should learn in this way. Then, King Sharpa of Badsas was exceedingly pleased and rejoiced at the words spoken by the Blessed One, and bowed his head to the two feet of the Blessed One, and then departed from the presence of the Blessed One. Vinaya-vibhaṅga, seventy-eighth fascicle. The monks arose with doubts and asked the Blessed Buddha, who cuts off all doubts: "Venerable Curasrestha, what karma did she commit that caused her to become hunchbacked?" The Blessed One taught: "Monks, Curasrestha herself accumulated karma, transformed the conditions, and dwelt nearby like a ray of light, she is an evil spirit."