English
Why can't we go out? In this way, each one had such a thought, and so the other sixteen all went back to sleep separately. Only that one Gekö (monk in charge of discipline) toiled through the night, and when morning dawned, he collected the lamps, opened the doors, swept and whitewashed the temple, kept track of the time, laid out the mats, offered incense around the stupa, and then stood on top of the temple and began to strike the Ghandi (a percussion instrument). Then the sixteen were awakened by the sound of the Ghandi, and came out from their respective rooms carrying their begging bowls. When they saw that Gekö running back and forth alone, they said to each other, 'Venerable ones, since this one is running back and forth alone, hasn't anyone among us helped him?' One said, 'I had the thought, I fell asleep because of a transgression. Why can't sixteen people go out?' Similarly, others also said that. Others also said that, and all said that. Then the sixteen said, 'Venerable ones, since we should have been the first to go to all the immediate tasks, our not helping him was not good of us, and he will surely scold us. Let us ask for forgiveness as soon as we have eaten.' So they ate and began to ask for forgiveness. The younger ones touched his two feet, and the older ones embraced him from the neck, saying, 'Venerable one, please forgive us.' But he remained silent. One who was very close to him tickled him, and he began to laugh and also said, 'I forgive you.' They thought, 'This is a good method.' So others also tickled him, and in that way, everyone took turns tickling him. As a result, he passed wind upwards and died. They began to weep and mourn. The monks said, 'Hey, you group of seventeen, why are you weeping and mourning?' They said, 'We were formerly a group of seventeen, but now we have become a group of sixteen, living together in pure conduct, how delightful!'
Tibetan
་བ་དང་བྲལ་ཞིང་ཕམ་པར་གྱུར་པའི་ལྟུང་བ་བྱུང་ངོ་། །དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་མ་ལེགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་དོང་ངོ་། །བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དོང་སྟེ་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་འཁོད་པ་དགེ་སློང་གཞན་དག་གིས་མཐོང་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་སྤྱོ་བར་བརྩམས་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་བཅུ་བདུན་སྡེ་འདི་དག་ནི་སོག་མའི་མེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་འབར་ཞིང་སྐད་ཅིག་གིས་ཤི་བར་གྱུར་ཏེ། ཡིད་ཙམ་ཞིག་གིས་རྒོད་བག་བྱེད་ཅིང་། ཡིད་ཙམ་ཞིག་གིས་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་འཁོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་མྱ་ངན་གྱི་མེས་ཡིད་གདུངས་པས་ཡོངས་སུ་སྤྱོས་ཀྱང་ཅང་མི་སྨྲ་བར་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་འཁོད་དོ། །དེ་དག་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་འཁོད་པ་འཆར་ཀས་མཐོང་ནས་དེས་སྨྲས་པ། བཅུ་བདུན་སྡེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་འཁོད་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ཅག་ད་དུང་ཡང་བཅུ་བདུན་སྡེ་ཡིན་སྙམ་མམ། ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན། དེ་དག་གིས་སྐབས་དེ་རྒྱས་པར་བརྗོད་པ་དང་། དགེ་སློང་དོན་ཉུང་ངུ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་ལ་སོར་མོས་ག་ག་ཚིལ་བྱེད་ཅེས་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད་ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱུང་བ་འདི་དང་། གླེང་གཞི་འདི་དང་། སྐབས་འདི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་མཁྱེན་བཞིན་དུ་རྨེད་པར་ མཛད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཅུ་བདུན་སྡེ་དག་ལ་རྨས་པ། དགེ་སློང་དག་ཁྱེད་སོར་མོས་ག་ག་ཚིལ་བྱེད་པ་བདེན་ནམ། བཙུན་པ་མད་དོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ། རུང་བ་མ་ཡིན་པ། ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་སྨད་པ་མཛད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་རྣམ་པར་སྨད་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡང་དག་པར་གཟིགས་པས་འདུལ་བ་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་བཅའ་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། སོར་མོས་ག་ག་ཚིལ་བྱེད་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ། །སོར་མོས་ག་ག་ཚིལ་བྱེད་ན་ཞེ
Chinese
已经脱离，并且已经失败的堕落产生了。那些比丘说“不好”，然后就走了。那十六个人也完全地走了，陷入了沮丧和沉默。其他的比丘看到后，就开始责骂那些比丘，说：“这些受人尊敬的十七人团体，就像茅草的火焰一样，瞬间燃烧，瞬间熄灭。一会儿傲慢自大，一会儿又陷入沮丧和沉默。”他们被悲伤的火焰灼烧内心，虽然受到了责骂，但什么也不说，只是陷入沮丧和沉默。阿阇梨迦看到了他们陷入沮丧和沉默，就说：“十七人团体，你们为什么陷入沮丧和沉默？”他们说：“你们还以为我们是十七人团体吗？为什么不是呢？”他们详细地讲述了当时的情况。一些少欲的比丘责骂说：“为什么比丘们用手指指责比丘们，进行嘲弄，进行诽谤？”比丘们将当时的情况禀告了世尊。然后，世尊因为这件事，这个缘起，这个情况，而召集了比丘僧团，等等，都和之前一样。诸佛世尊是明知而作的，等等，也和之前一样。佛世尊问十七人团体：“比丘们，你们用手指指责，进行嘲弄，是真的吗？”“尊者，是真的。”佛世尊呵斥说：“这不符合沙门的修行，不随顺，不合适，不合乎法，出家人不应该做这样的事情。”然后，世尊用多种方式进行了呵斥，并对比丘们说：“比丘们，因此，为了正确地看到十种利益，应该为声闻们制定学习的基础。”等等，都和之前一样。“我的声闻们应该这样诵读学习的基础：用手指指责，进行嘲弄，会犯堕罪。用手指指责，进行嘲弄，那么……”
English
The downfall of being separated and defeated has occurred. Those monks said, "It is not good," and then left. Those sixteen also completely left, sinking into depression and silence. Other monks saw this and began to scold those monks, saying, "These venerable seventeen groups are like a fire of thatch, burning in an instant and dying in an instant. One moment arrogant and conceited, and the next sinking into depression and silence." They were burned in their hearts by the fire of sorrow, and although they were scolded, they said nothing, just sinking into depression and silence. Acharya saw them sinking into depression and silence, and said, "Seventeen groups, why are you sinking into depression and silence?" They said, "Do you still think we are a group of seventeen? Why not?" They described the situation in detail. Some monks with few desires scolded, "Why do monks use their fingers to accuse monks, mock, and slander?" The monks reported the situation to the Blessed One. Then, because of this event, this origin, this situation, the Blessed One convened the monastic community of monks, and so on, just as before. The Buddhas, the Blessed Ones, act knowingly, and so on, also as before. The Buddha, the Blessed One, questioned the seventeen groups, "Monks, is it true that you accuse with your fingers and mock?" "Venerable One, it is true." The Buddha, the Blessed One, rebuked, "This is not in accordance with the practice of a Shramana, it is not in accordance, it is not appropriate, it is not in accordance with the Dharma, a renunciant should not do such things." Then, the Blessed One rebuked in various ways and said to the monks, "Monks, therefore, in order to correctly see the ten benefits, the basis of learning should be established for the Shravakas." And so on, just as before. "My Shravakas should recite the basis of learning in this way: If you accuse with your fingers and mock, you will commit a downfall. If you accuse with your fingers and mock, then..."
Tibetan
ས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོས་ག་ག་ཚིལ་བྱ་བའི་བསམ་པས་ལུས་ཀྱི་ལས་དང་། ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་གཡོ་བ་གང་ཡིན་པ་བྱེད་ནའོ། །ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། ཡི་དགས་ངན་སོང་དང་ངན་འགྲོ་དང་ལོག་པར་ལྟུང་བ་དག་ཏུ་སྲེག་པར་བྱེད་འཚོད་པར་བྱེད་ལྟུང་བར་བྱེད་པའོ་གཞན་ཡང་ཇི་སྲིད་དུ་ལྟུང་བ་དེ་མ་བཤགས་ཤིང་སོ་སོར་མ་བཤགས་ན་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེས་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལ་སོར་མོ་གཅིག་གིས་ག་ག་ཚིལ་བྱེད་ན་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །སོར་མོ་གཉིས་དང་། གསུམ་དང་། བཞི་དང་། ལྔས་ག་ག་ཚིལ་བྱེད་ན་ཡང་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཁུ་ཚུར་དང་། གྲུ་མོ་དང་། ཕྲག་པ་དང་། མགོ་དང་། གློ་དང་། རྒྱབ་དང་། རྐེད་པ་དང་། བརླ་དང་། བྱིན་པ་དང་། ཐ་ན་རྐང་པའི་མཐེ་བོས་ག་ག་ཚིལ་བྱེད་ན་ཡང་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྨ་སྟོན་པ་དང་། སྦྲང་བུ་དང་། འབྲུམ་བུ་དང་། སྨེ་བ་དང་། སྤུའི་ཚངས་སྟོན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། ། ལས་དང་པོ་པ་དང་། སྨྱོས་པ་དང་། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ག་ག་ཚིལ་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དེ་དྲུག་བཅུ་རྩ་གསུམ་པ་རྫོགས་སོ།། །།སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །གང་གི་ཚེ་བཅུ་བདུན་སྡེ་དག་ལས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ན་དེས་བསམས་པ། བདག་གི་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་འདི་དག་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་དམ་སྙམ་ན་དེས་ཡོད་པར་མཐོང་ངོ་། །སུ་ལ་རག་ལས་སྙམ་ན་བདག་ཉིད་ལ་རག་ལས་པར་མཐོང་ནས་དེ་བཅུ་དྲུག་པོ་གཞན་དག་གདུལ་བ་ལ་ལྟོས་པས་དེ་དག་གི་ཕྱི་བཞིན་ཕྱི་བཞིན་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ན་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཆུ་ཀླུང་གནས་ཅན་གྱི་ངོགས་སུ་ཆུའི་དོན་དུ་འདོང་ཞིང་དེར་ཁྲུས་ཀྱང་བྱའོ་ཞེས་དེ་དག་ཆུ་ཚགས་དང་། ཆུ་བུམ་ཐོགས་ཏེ་ཆུ་ཀླུང་གནས་ཅན་ག་ལ་བ་དེར་དོང་ནས། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཇི་ལྟ་ཇེ་ཁྲུས་བྱའམ། འོན་ཏེ་ཆུ་བཙག་པར་བྱ། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཇེ་ཆུ་བཙག་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཁྲུས་བྱའོ། །ཞེས་དེ་དག་གིས་ཆུ་བཙགས་ནས་གོས་དག་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཕུད་དེ་ཁྲུས་བྱ་བར་བརྩམ
Chinese
所謂的「地」是指，以手指做嘎嘎齊（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：搔癢）的意念，無論做身體的行為、身體的舉止、身體的動作都包括在內。所謂的「墮罪」是指，令眾生墮入地獄、畜生、餓鬼等惡趣和墮落之處，焚燒、煎熬、使其墮落。此外，如果沒有懺悔這些墮罪，沒有一一懺悔，就會障礙善法。因此，稱之為「墮罪」。那麼，如何會構成墮罪呢？如果比丘用一根手指對比丘做嘎嘎齊（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：搔癢），就會構成墮罪。用兩根手指、三根手指、四根手指、五根手指做嘎嘎齊（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：搔癢）也會構成墮罪。用拳頭、手肘、肩膀、頭、胸、背、腰、大腿、臀部，甚至用腳趾做嘎嘎齊（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：搔癢）也會構成墮罪。指示傷口、水泡、青春痘、痣、毛孔，則沒有墮罪。 初學者、瘋癲者、精神錯亂者、被感受所困擾者，沒有墮罪。關於做嘎嘎齊（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：搔癢）的墮罪，第六十三條到此結束。 佛陀世尊住在舍衛城（Śrāvastī）的祇陀林給孤獨園（Jetavana-anāthapiṇḍada-ārāma）。當時，十七群體中的具壽近護，由於斷除了所有煩惱，現證了阿羅漢果。那時，他心想：我的梵行道友們，是否具有少許善根呢？他看到他們具有善根。依靠誰呢？他看到依靠自己。因此，他為了調伏其他十六位，就跟隨著他們。那些人說：具壽們，我們要到恆河邊為了水而行，也要在那裡沐浴。於是他們拿著濾水器和水瓶，前往恆河邊。那些人說：具壽們，要如何沐浴呢？還是要先濾水呢？他們說：要先濾水，然後再沐浴。於是他們濾水後，脫掉所有的衣服，開始沐浴。
English
The so-called "earth" refers to using the fingers with the intention of doing "gaga tsil" (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：scratching), whatever actions, behaviors, and movements of the body are included. The so-called "offense of downfall" refers to causing sentient beings to fall into hell, animals, hungry ghosts, evil destinies, and places of downfall, burning, tormenting, and causing them to fall. Furthermore, if these offenses of downfall are not confessed, and not confessed individually, they will obstruct virtuous dharmas. Therefore, it is called "offense of downfall." So, how does one incur an offense of downfall? If a bhikshu uses one finger to do "gaga tsil" (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：scratching) to another bhikshu, it constitutes an offense of downfall. Using two fingers, three fingers, four fingers, or five fingers to do "gaga tsil" (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：scratching) also constitutes an offense of downfall. Using a fist, elbow, shoulder, head, chest, back, waist, thigh, buttocks, or even the toe of the foot to do "gaga tsil" (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：scratching) also constitutes an offense of downfall. Indicating wounds, blisters, pimples, moles, or pores does not constitute an offense of downfall. For beginners, the insane, the mentally disturbed, and those afflicted by feelings, there is no offense of downfall. The sixty-third offense of downfall regarding doing "gaga tsil" (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：scratching) is complete. The Buddha Bhagavan was residing in Śrāvastī, in the Jeta Grove, Anāthapiṇḍada's Park. At that time, the venerable Nanda, from among the seventeen groups, having abandoned all defilements, had realized the state of Arhat. Then, he thought: Do my fellow practitioners of the Brahmacharya have any roots of virtue? He saw that they did. Upon whom do they depend? He saw that they depended on himself. Therefore, in order to tame the other sixteen, he followed after them. Those people said: Venerable ones, we are going to the bank of the Ganges River for water, and we will also bathe there. So they took water filters and water bottles and went to where the Ganges River was. Those people said: Venerable ones, how should we bathe? Or should we filter the water first? They said: We should filter the water first, and then bathe. So they filtered the water, took off all their clothes, and began to bathe.