English
If something small happens, I will give you a small bowl for doing that work for me. Name said: Give? Give. It's a method. Name said it's a method, I use this basis to practice like Brahma, Name works for wages, thinking this, he regretted and didn't go. After some time, Name had his own business at that cliff. He thought he would go and do those two things and then come back. Name went, did the two things, and came back saying: Long-lived Norgyijin, I have fulfilled your need, please give me a small bowl. Norgyijin said: You went to do your own business, not for my doubts, I will not give it. Name said: If you don't give it, I will take it myself. If I can get it. After a while, when Norgyijin came out, Name took the small bowl and put it in his own bowl. After a while, when Norgyijin came, the small bowl was gone, and he said: Long-lived one, who took my small bowl? Name said: Who is in charge? Who is in charge? I am in charge. Norgyijin scolded: You took it with a stealing mind, you have committed a downfall of defeat. Name thought, haven't I committed a downfall of defeat? Feeling regret, he told the monks about the situation at that time. The monks prayed to the Blessed One, and the Buddha Blessed One rebuked Name: Monk, with what kind of thought did you take that small bowl? He told the Blessed One what had happened, and the Blessed One taught: Monks, the monk thought it was his own and took the small bowl, there is no downfall in this. Also, monks should not do wage work, should they take it like this? They should work for merit. If a monk works for wages, he will commit a serious crime. The Buddha Blessed One was in Jeta Grove in Shravasti.
Tibetan
་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །མཉན་ཡོད་ན་དགེ་སློང་མི་ཕམ་དང་ཟླ་བས་སྦས་ཞེས་བྱ་བ་གཏམ་འདྲེ་བ་ཕེབས་པར་སྨྲ་བ་འགྲོགས་བཤེས་སྨོས་འདྲིན་གཉིས་ཤིག་འཁོད་དོ། །ཟླ་བས་སྦས་ནི་གྲགས་པ་དང་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་དང་དྲ་བ་དང་ཕོར་བུ་དང་སྐ་རགས་ལྷག་པ་དག་ཡོད་དོ། །མི་ཕམ་ནི་ གྲགས་པ་དང་བསོད་ནམས་ཆུང་སྟེ་ཆོས་གོས་གསུམ་ལྷུར་ལེན་ཅིང་དེའི་ཆོས་གོས་གསུམ་ངན་ཅིང་སྣམ་སྦྱར་ཡང་ཡོངས་སུ་རྙིངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་མི་ཕམ་ལ་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ཏེ་པོར་འདོད་པ་ཆུང་བར་གྱུར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་གཅེར་བུར་སྟོན་པར་བྱེད། ཅི་རྙེད་པས་སམ། མ་རྙེད་པས། མི་ཕམ་གྱིས་སྨྲས་པ། མ་རྙེད་པས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱར་དུ་མི་འཇུད། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་སྤངས་ཏེ་སུ་ཞིག་ཁོ་བོ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད། དགེ་སློང་ཟླ་བས་སྦས་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཏམ་འདྲེ་བ་ཕེབས་པར་སྨྲ་བ་འགྲོགས་བཤེས་སྨོས་འདྲིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་དང་དྲ་བ་དང་ཕོར་བུར་དང་སྐ་རགས་ལྷག་པ་དག་ཡོད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་སློང་། མི་ཕམ་གྱིས་སྨྲས་པ། མི་སྟེར་རོ། །ཅི་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་ལན་འགའ་བསླངས་སམ། ལན་འགའ་ཡང་མ་བསླངས་སོ། །ཅི་ཆུའི་སྒྲ་ཁོ་ནས་ལྷམ་དག་འབུད་པར་བྱེད་དམ། སོང་ལ་སློངས་ཤིག་དང་སྟེར་རོ། །མི་ཕམ་དེ་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་སྤྲོ་བར་བྱས་ནས་ཟླ་བས་སྦས་ཀྱི་གན་དུ་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཟླ་བས་སྦས་བདག་ལ་ལྷུང་བཟེད་བྱིན་ཅིག །ཟླ་བས་སྦས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། མི་སྦྱིན་ནོ། །མི་ཕམ་གྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་མི་སྦྱིན་ན་ཆོས་གོས་བྱིན་ཅིག །ཟླ་བས་སྦས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཅི་ཁོ་བོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་མགོ་རེག་ཏུ་མཐོང་ངམ། ཁྱོད་ལ་ཁ་ཚར་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་གཏང་ན། ཆོས་གོས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། མི་ཕམ་གྱིས་སྤྱོས་ཏེ། ཁོ་བོ་འདིའི་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོག་མར་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། འདི་དེ་སྐད་ཅེས་ཁ་ཆར་ཡང་ཁྱོད་ལ་ཡོངས་སུ་མི་གཏང་ན། ཆོས་གོས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་ཟེར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། མི་ཕམ་གྱིས་སྨྲས་པ། དེང་གོས་ཐམས་ཅད་མ་ཕྲོགས་ན། མི་ཕམ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་མི་བཟུང་ངོ་ཞེས་མི་ཕམ་དེ་ནམ་ཞིག་ན་འདིའི་ཆོས་གོས་དག་རྐུ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སྐབས་ཚོལ་ཞིང་དེ་ལྷུར་ལེན་བཞིན་དུ་སྡོད་དོ། །ཇི་ཙམ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ཟླ་བས་སྦས་ལ་བཙོ་བླག་གི་ལས་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུ
Chinese
住在给孤独园中。在舍卫城里，有比丘名曰不败和月藏，是谈笑风生的朋友和熟人。月藏名声和福德很大，他有钵、法衣、网、碗和腰带等剩余物品。不败名声和福德很小，他坚持穿三件法衣，而且他的三件法衣又破又旧。比丘们对不败说：有寿者，你如果欲望很小，为什么把自己赤裸裸地示人呢？是因为得到了吗？还是没有得到？不败说：没有得到。为什么不缝补呢？抛弃了佛、法和僧，谁会布施给我呢？比丘月藏是你的谈笑风生的朋友和熟人，他有钵、法衣、网、碗和腰带等剩余物品，为什么不向他乞讨呢？不败说：他不给。你以前乞讨过几次吗？一次也没有乞讨过。难道只听见水的声音就能脱鞋吗？去乞讨吧，他会给的。不败被那些比丘怂恿后，就去月藏那里，说道：有寿者月藏，请给我一个钵。月藏说：不给。不败说：如果不给钵，就给法衣吧。月藏说：难道你把我当成傻瓜了吗？连一句好话都不给你，更何况是法衣呢？不败斥责道：我应该在所有的事情上都先于他，他竟然这样说，连一句好话都不给你，更何况是法衣呢？不败心想，如果今天不抢走所有的衣服，就不叫不败，于是，不败寻找机会，想着什么时候偷走他的法衣，并一直关注着这件事。过了不久，月藏要进行缝补工作。
English
He was staying in Anathapindika's Garden. In Shravasti, there were two monks named Ajita and Somagupta, who were said to be joking friends and acquaintances. Somagupta was of great renown and merit, and he had a begging bowl, robes, a net, a bowl, and extra belts. Ajita was of little renown and merit, and he insisted on wearing three robes, and his three robes were poor and worn out. The monks said to Ajita: 'Venerable one, if you have little desire, why do you show yourself naked? Is it because you have obtained something, or because you have not obtained something?' Ajita said: 'Because I have not obtained something.' 'Why don't you mend it? Having abandoned the Buddha, the Dharma, and the Sangha, who will give to me?' 'The monk Somagupta is your joking friend and acquaintance, and he has a begging bowl, robes, a net, a bowl, and extra belts, why don't you beg from him?' Ajita said: 'He will not give.' 'Have you begged before?' 'I have never begged.' 'Can you take off your shoes just by hearing the sound of water? Go and beg, and he will give.' Ajita, encouraged by those monks, went to Somagupta and said: 'Venerable Somagupta, please give me a begging bowl.' Somagupta said: 'I will not give.' Ajita said: 'If you will not give a begging bowl, then give me a robe.' Somagupta said: 'Do you think I am a fool? I will not even give you a kind word, let alone a robe.' Ajita scolded him, thinking: 'I should be first in all things, but he said that, not even giving you a kind word, let alone a robe?' Ajita thought, 'If I do not steal all the clothes today, I will not be called Ajita,' so Ajita looked for an opportunity, thinking about when to steal his robes, and kept paying attention to it. After some time, Somagupta was about to do sewing work.
Tibetan
ར་པ་དང་། མི་ཕམ་དེ་ཟླ་བས་སྦས་ ཀྱི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཟླ་བས་སྦས་ཁོ་བོས་ཀྱང་གྲོགས་བྱའོ། །ཟླ་བས་སྦས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། མ་ཉེས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གྱིས་ཤིག །མི་ཕམ་དེ་ཟླ་བས་སྦས་ཀྱི་ཆོས་གོས་དག་འཆེད་པར་བྱེད། བྱི་དོར་བྱེད། འདྲེན་པར་བྱེད་ཅིང་བཟློག་ཅིང་བཟློག་ཅིང་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །ཟླ་བས་སྦས་ཀྱིས་འདི་འདི་ལྟར་ལྟ་བས་བདག་གི་ཆོས་གོས་དག་བཟློག་ཅིང་བཟློག་ཅིང་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ལས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་གི་ཆོས་གོས་འདི་དག་རྐུ་བར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཟླ་བས་སྦས་དོགས་པ་དང་བཅས་པས་ཆོས་གོས་དག་ཁ་བསྒྱུར་ནས་གཏུར་བུར་བཅུག་སྟེ་དེ་དག་སྔས་སུ་བཅུག་ནས་ཉལ་ལོ། །དགེ་སློང་དག་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ནམ་གྱི་ཆ་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བར་སྦྱོར་བའི་རྗེས་སུ་བརྩོན་པར་སྤྱོད་པས། མི་ཕམ་གྱིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཟླ་བ་སྦས་ཚུར་ཤོག་དགེ་བའི་ཕྱོགས་བྱེད་དུ་འདོང་། ཟླ་བས་སྦས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་སོང་ཞིག །ཁོ་བོ་ངལ་བས་ཕྱི་བཞིན་འོང་ངོ་། །མི་ཕམ་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་ཟེར་ཏེ་ཕྱིར་བྱུང་ངོ་། །ཟླ་བས་སྦས་ཀྱིས། གལ་ཏེ་འགྲོ་ན་ནི་ཆོས་གོས་དག་བརླག་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་མི་འགྲོ་ན་ནི་བདག་གི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་ན། གང་གི་ཕྱིར་བདག་གི་ཆོས་གོས་དག་ཀྱང་བརླག་པར་མི་འགྱུར་ལ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཅི་ཡོད་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་རིག་ནས། བདག་ཉིད་ཀྱི་གཏུར་བུ་མི་ཕམ་གྱི་སྔས་སུ་བཅུག་སྟེ། མི་ཕམ་དབང་བའི་གཏུར་བུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔས་སུ་བཅུག་ནས་ཉལ་ལོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་ནམ་གྱི་ཆ་སྨད་ལ་ཁ་ཏོན་བྱ་བར་བརྩམས་པ་དང་། ཟླ་བས་སྦས་ཀྱིས་མི་ཕམ་ལ་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མི་ཕམ་ལོངས་ལ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སྤྱོད་ཅིག །ཅི་ཕམ་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་བྱས་ཟིན་གྱིས། ད་ཁྱོད་སོང་ལ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སྤྱོད་ཅིག །ཁོ་བོ་ངལ་བ་ངལ་སོས་སོ་ཞེས་ཟླ་བས་སྦས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆེད་དུ་སོང་ངོ་། །མི་ཕམ་གྱིས་རེ་ཞིག་དུས་ནི་སྣང་ན། ལམ་གྱི་དུས་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། དུས་བཟང་པོ་མཐོང་བ་དང་དེས་ཟླ་ བས་སྦས་ཀྱི་སྔ་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཏུར་བུ་ཁྱེར་ཏེ་སོང་ངོ་། །ཇི་ཙམ་ན་མཚན་མོ་ནམ་ནངས་པར་གྱུར་པ་དང་། དེས་རེ་ཞིག་གོས་ཅི་འདྲ་བ་དག་གིས་བདག་ཕམ་པར་གྱུར་པའི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་བལྟའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཇི་ཙམ་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྙང་རྙིང་དག་མཐོང་ནས་ཡིད་
Chinese
拉巴和弥旁去往月护处，说道：具寿月护，我也做你的朋友吧。月护说：没关系，就这样做吧。弥旁为月护整理法衣，做清洁，引导，翻来覆去地检查。月护心想：这个人这样翻来覆去地检查我的法衣，恐怕不是无缘无故的，他是在偷我的法衣啊。于是，月护心生疑虑，把法衣翻过来，装进袋子里，把袋子当枕头，睡下了。众比丘在初夜和后夜都不睡觉，精勤地修行。弥旁说：具寿月护，来吧，我们一起行善。月护说：你先去吧，我累了，随后就来。弥旁说：具寿，你来啊，说完就走了。月护心想：如果去的话，法衣就会丢失；如果不去的话，我的善行就会完全荒废。有什么办法既能不丢失我的法衣，又能不荒废我的善行呢？他思索并意识到，就把自己的袋子放在弥旁的枕头下，把弥旁所有的袋子放在自己的枕头下，然后睡下了。众比丘开始在后夜诵经，月护对弥旁说：具寿弥旁，起来行善吧。弥旁说：我已经行过善了，现在你该去行善了，我累了，要休息一下。于是月护为了行善就走了。弥旁心想：现在时机好像到了，是时候走了吗？他观察到时机很好，就趁月护不在，拿走了自己的袋子走了。当夜晚过去，天亮的时候，他心想：我应该看看是什么样的衣服让我犯了堕罪。当他看到自己的破烂衣服时，
English
Rapa and Mipam went to Zlawe Sub's place and said: "Venerable Zlawe Sub, I will also be your friend." Zlawe Sub said: "It's okay, do it like that." Mipam would spread out Zlawe Sub's Dharma robes, clean them, guide him, and repeatedly inspect them. Zlawe Sub thought: "This person is inspecting my Dharma robes so repeatedly, I'm afraid it's not without reason, he is stealing my Dharma robes." So, Zlawe Sub, with suspicion, turned the Dharma robes over, put them in a bag, put the bag under his pillow, and slept. The monks did not sleep in the early and late parts of the night, but diligently practiced following the path. Mipam said: "Venerable Zlawe Sub, come, let's go do good deeds together." Zlawe Sub said: "You go first, I'm tired, I'll come later." Mipam said: "Venerable, come!" and then left. Zlawe Sub thought: "If I go, the Dharma robes will be lost; if I don't go, my good deeds will be completely ruined. What can I do so that my Dharma robes will not be lost, and my good deeds will not be ruined?" He thought and realized, so he put his own bag under Mipam's pillow, and put Mipam's bag under his own pillow, and then slept. The monks began to recite scriptures in the late part of the night, and Zlawe Sub said to Mipam: "Venerable Mipam, get up and do good deeds!" Mipam said: "I have already done good deeds, now it's your turn to go and do good deeds, I'm tired, I need to rest." So Zlawe Sub left to do good deeds. Mipam thought: "Now the time seems to have come, is it time to go?" He observed that the time was good, and while Zlawe Sub was away, he took his own bag and left. When the night passed and it dawned, he thought: "I should see what kind of clothes made me commit the sin of defeat." When he saw his own tattered clothes,