Tibetan
ན་པ་དེ་གཉིས་ནི་ལྷ་སྦྱིན་དང་། མ་སྐྱེས་དགྲ་འདི་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་ཡང་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ཉེས་པ་བྱས་ལ་སྐྱོན་གཞན་ལ་བསྒོའོ། །ད་ལྟར་ཡང་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ཉེས་པ་བྱས་ལ་སྐྱོན་གཞན་ལ་བསྒོའོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དུ་འཇུག་གོ །ཇི་ཙམ་ན་མི་ཞིག་སྟ་རེ་དང་ཁུར་ཤིང་ཐོགས་ཏེ་ཤིང་གི་ཕྱིར་ནགས་ཁྲོད་དུ་སོང་ནས། དེ་དེ་ན་ཤིང་ཚོལ་པར་བྱེད་པ་ན་སེང་གེས་སྐྲག་ནས་བྲོས་པ་ལས་སུ་ར་ཁུང་ཞིག་དུ་ལྷུང་ངོ་། །སེང་གེས་ཀྱང་དེ་བཟའ་བའི་བསམ་པས་དེ་ཉིད་དུ་ལྷུང་ངོ་། །སྦྲུལ་ཞིག་གིས་བྱི་བ་ཞིག་སྐྲག་ནས་བྲོས་པ་དང་། ཁྲས་བྱི་བ་བཟའ་ བའི་ཕྱིར་བསྙགས་པ་ལས། ཅི་ཙམ་ན་ཐམས་ཅད་སུར་ཁུང་དུ་ལྷུང་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ལ་གཅིག་བསད་པར་འདོད་པའི་གནོད་སེམས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དང་སེང་གེས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་ཁྱེད་ཐམས་ཅད་ཁོ་བོའ་བགྲོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་ཅག་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་དོག་པ་ཐོབ་པས་འདི་ནི་གནོད་པར་བྱ་བའི་དུས་མ་ཡིན་གྱིས་མ་འགུལ་བར་འཁོད་ཅིག །སྟེས་དབང་གིས་རྔོན་པ་ཞིག་རི་དགས་རྣམས་ཚོལ་ཞིང་ཕྱོགས་དེར་ཕྱིན་པ་དང་། དེས་སུར་ཁུང་དེར་བལྟ་བར་བརྩམས་པ་ལས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟབས་པའི་ཚིག་གིས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་ནང་རྗེ་སྐྱབས་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་རྔོན་པ་དེས་ཤེས་ནས་ཐོག་མར་སེང་གེ་ཕྱུང་བ་དང་། དེས་རྐང་པ་ལ་གཏུགས་ཏེ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་དྲིན་གཟོ་བར་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་འདི་ན་མགོ་ནག་པོ་གནས་པ་དེ་ནི་བྱས་པ་ཆུད་གསོན་པ་ཡིན་གྱིས་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་དབྱུང་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་ནས་སོང་ངོ་། །ཇི་ཙམ་ན་རྔོན་པ་དེས་ཐམས་ཅད་མཐར་གྱིས་ཕྱུང་ངོ་། །ཇི་ཙམ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་སེང་གེས་རི་དགས་ཤིག་བསད་པ་དང་རྔོན་པ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་དེར་ཕྱིན་པ་སེང་གེས་དེ་ངོ་ཤེས་ནས་རྔོན་པའི་རྐང་པ་ལ་གཏུགས་ཏེ་རི་དགས་དེ་བྱིན་ནོ། །དུས་གཞན་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་བཙུན་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སར་སོང་ནས་དེས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེར་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱས་ནས་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་གོ །བཙུན་མོ་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱང་བག་ཡངས་སུ་གནས་པས་གོས་དག་ཕུད་དེ་སྐེམས། རྒྱན་དག་བཀྲོལ་ནས་ཕྱོགས་དག་ཏུ་བཞག་སྟེ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ན་འཆག་པར་བྱེད། འདུག་པར་བྱེད། ཉལ་བར་བྱེད། གཉིད་ལོག་པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ཙམ
Chinese
那两个人是提婆达多和阿阇世。他们在那里也是自己犯了错，却把过失推给别人。现在也是他们自己犯了错，却把过失推给别人。另外，提婆达多是如何忘恩负义、不知感恩的，请听我说。比丘们，过去在瓦拉纳西城，有一位名叫梵施的国王在执政。当时，有一个人拿着斧头和扁担，为了木材而去了森林。他在那里寻找木材时，因为害怕狮子而逃跑，掉进了一个土坑里。狮子也想吃他，也掉进了那个土坑里。一条蛇因为害怕一只老鼠而逃跑，猎鹰为了吃老鼠而追赶它。这时，它们全都掉进了土坑里。它们全都怀着互相残杀的恶意。狮子说：贤者们，你们全都是我的食物。虽然如此，我们都面临着无法忍受的痛苦，现在不是互相伤害的时候，请不要动弹地待着。碰巧，一个猎人寻找鹿群，来到了那个方向。他开始查看那个土坑。他们用恳求的话语说：哎呀，主人，请救救我们！然后，猎人明白了情况，首先把狮子救了出来。狮子用头触碰他的脚，说：我一定会报答你的恩情。但是，这里住着黑头的人，他是忘恩负义的人，请你不要救他。说完就走了。这时，猎人把它们全都依次救了出来。过了一段时间，狮子杀死了一只鹿，猎人也来到了那个方向。狮子认出了他，用头触碰猎人的脚，把那只鹿送给了他。又过了一段时间，梵施国王和他的妃子一起去了花园。他在那个花园里享受快乐，然后睡着了。妃子和女人们也放松地待着，脱下衣服晾晒，摘下首饰放在各处，在花园里散步、坐着、躺着、睡觉。这时
English
Those two are Devadatta and Ajatasatru. There, they themselves committed the offense, but blamed others. Now also, they themselves committed the offense, but blamed others. Furthermore, listen to how Devadatta was ungrateful and unappreciative. Monks, in the past, in the city of Varanasi, there was a king named Brahmadata who ruled the kingdom. At that time, a man carrying an axe and a carrying pole went to the forest for wood. As he was searching for wood there, he was frightened by a lion and ran away, falling into a pit. The lion, also intending to eat him, fell into the same pit. A snake, frightened by a mouse, ran away, and a hawk chased after the mouse to eat it. At that moment, they all fell into the pit. They were all filled with the malicious intent to kill each other. The lion said: Wise ones, all of you are my food. However, since we are all facing unbearable suffering, this is not the time to harm each other, so please stay still. By chance, a hunter searching for deer went in that direction. He began to look into the pit. They said with pleading words: Oh, master, please save us! Then, the hunter understood the situation and first pulled out the lion. The lion touched his feet with its head and said: I will surely repay your kindness. However, the black-headed one living here is an ungrateful person, so please do not save him. Having said that, he left. At that time, the hunter gradually pulled them all out. After some time, the lion killed a deer, and the hunter also went in that direction. The lion recognized him, touched the hunter's feet with its head, and gave him the deer. Another time, King Brahmadata went to the garden with his queen. He enjoyed happiness in that garden and then fell asleep. The queen and the women also stayed relaxed, took off their clothes to dry, took off their jewelry and placed it in various places, and walked, sat, lay down, and slept in the garden. At that time
Tibetan
་ན་བཙུན་མོ་ཞིག་རྒྱན་རྣམས་བཀྲོལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཞིག་ཏུ་བཞག་ནས་གཉིད་ལོག་པ་དང་ཁྲས་དེ་བླངས་ནས་རྔོན་པ་དེ་ལ་བྱས་པ་གཟོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་གཉིད་ཀྱིས་སྙོམ་པ་བསལ་ནས་མྱུར་བ་མྱུར་བར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཞུགས་སོ། །བཙུན་མོ་དང་། གཞོན་ནུ་དང་། བློན་པོ་དང་། གྲོང་མི་དང་། ཡུལ་མི་རྣམས་ཀྱང་རིངས་པར་དོང་ངོ་། །ཇི་ཙམ་ན་བཙུན་མོ་དེས་རྒྱན་བཙལ་བ་ལས་ མ་རྙེད་ནས་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་པ། ལྷ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་བདག་གི་རྒྱན་སྟོར་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་བསྒོ་བ། ཤེས་ལྡན་དག་རྒྱན་སྟོར་གྱིས་སུ་ཡིས་ཁྱེར་ཚོལ་ཅིག །དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཙལ་བར་བརྩམས་པ་ན་མགོན་ནག་པོ་དེ་རྔོན་པའི་དྲུང་དུ་དུས་དུས་སུ་འགྲོ་བས་དེ་དེའི་ཁྱིམ་དུ་སོང་བ་ན་མཚན་མ་ལས་དེ་ལ་རྒྱན་ཡོད་པར་ཤེས་ནས། བྱས་པ་ཆུང་གཟོན་པ་དེས་རྒྱལ་པོའ་དྲུང་དུ་སོང་ནས་གསོལ་པ་དང་། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཏུ་ཁྲོས་ཏེ་རྒྱལ་པོའ་མི་རྣམས་ཀྱིས་རྔོན་པ་བཀུག་ནས་སྨྲས་པ། ཀྭའི་ནང་རྗེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ནས་རྒྱན་བརྐུས་སོ། །དེ་ནས་དེ་སྐྲག་ནས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་སྨྲས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕུལ་ན། འོན་ཀྱང་མི་དེ་བཅིངས་ནས་བཙོན་རར་བཞག་གོ །བྱི་བས་སོང་ནས་སྦྲུལ་ལ་སྨྲས་པ། མགོ་ནག་པོ་སྡིག་པ་བྱེད་པ་དེས་བྱ་བ་བྱས་ནས་བདག་ཅག་གི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྒྱལ་པོས་བཅིངས་ནས་བཙོན་རར་བཞག་གོ །སྦྲུལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་རྔོན་པ་དེ་རིང་བདག་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཟིན་པར་བྱས་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་འདི་དང་སྨན་འདི་དག་གིས་གསོས་ཤིག་དང་། དེ་ལྟར་ན་རྒྱལ་པོ་དེ་དགའ་ནས་ཁྱོད་གདོན་མི་ཟ་བར་བཏང་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱང་བགོ་བཤའ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་སྨྲས་པ་ལེགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གྱིས་ཤིག །སྦྲུལ་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ཟིན་པ་དང་རྔོན་པས་སོང་སྟེ་སྔགས་དང་སྨན་དེ་དག་གིས་གསོས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་མགུ་ནས་བཙོན་ལས་བཏང་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་དག་གིས་བགོ་བཤའ་ཡང་བྱས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་རྔོན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་བྱས་པ་ཆུད་གསོན་པའི་མི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷ་སྦྱིན་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །དེ་ན་ཡང་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་ཡང་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་པ་མི་
Chinese
那时一位王妃解下所有的装饰品，放在一边睡着了，那个小偷拿走了那些装饰品，为了报答那个猎人，就给了他。净饭王（梵文：Śuddhodana，梵文罗马拟音：Śuddhodana，汉语字面意思：净饭）从睡梦中醒来，迅速地进入了波罗奈城（梵文：Varanasi，梵文罗马拟音：Varanasi，汉语字面意思：波罗奈）。王妃、年轻人、大臣、市民和村民们也都急忙赶去。当王妃寻找她的装饰品却没有找到时，她对国王说：“神啊，我在花园里丢了我的装饰品。”国王命令大臣们：“有见识的人啊，去寻找是谁拿走了丢失的装饰品。”当他们开始寻找时，那个黑蛇不时地去猎人那里，当他去猎人家里时，从迹象中得知他有那些装饰品。那个小恩小惠的人去国王那里禀告。然后国王非常生气，国王的人们把猎人叫来说：“喂，你这个卑鄙的人，你从花园里偷了装饰品！”然后他害怕了，说了事情的经过，献给了国王。然而，那个人被捆绑起来，关进了监狱。老鼠去对蛇说：“那个做坏事的黑头，做了坏事，我们的善知识被国王捆绑起来，关进了监狱。”蛇说：“喂，猎人，今天我咬了国王，你用这个咒语和这些药来治疗他。那样的话，国王会高兴，放你走，不会被鬼吃掉，还会分给你财产。”他说：“好的，就这样做。”蛇咬了国王，猎人去了，用咒语和药治好了他。然后国王很高兴，把他从监狱里放了出来，还分给了他财产。世尊说：“比丘们，你们怎么想？那时那个猎人就是我。那时那个忘恩负义的人就是提婆达多（梵文：Devadatta，梵文罗马拟音：Devadatta，汉语字面意思：天授）。那时他也是一个忘恩负义、不知感恩的人。现在他也是一个忘恩负义、不知感恩的人。另外，他是如何忘恩负义、不知感恩的呢？
English
Then a queen took off all her ornaments, put them aside, and fell asleep, and the thief took those ornaments and gave them to the hunter in order to repay him. King Shuddhodana, having dispelled his drowsiness, quickly entered Varanasi. The queen, the young man, the ministers, the townspeople, and the villagers also hurried along. When the queen searched for her ornaments but could not find them, she said to the king, "O god, I have lost my ornaments in the garden." The king commanded the ministers, "O wise ones, search for who has taken the lost ornaments." When they began to search, the black snake went to the hunter from time to time, and when he went to the hunter's house, he knew from the signs that he had the ornaments. The petty benefactor went to the king and reported it. Then the king was very angry, and the king's men summoned the hunter and said, "Hey, you wretch, you stole the ornaments from the garden!" Then he was afraid, told what had happened, and offered them to the king. However, that man was bound and put in prison. The mouse went to the snake and said, "That black-headed evildoer has done a deed, and our virtuous friend has been bound and imprisoned by the king." The snake said, "Hey, hunter, today I will bite the king, and you heal him with this mantra and these medicines. If that happens, the king will be pleased, release you without being eaten by ghosts, and will also share his wealth with you." He said, "Good, let it be so." The snake bit the king, and the hunter went and healed him with the mantra and the medicines. Then the king was pleased, released him from prison, and also shared his wealth with him. The Blessed One said, "Monks, what do you think? At that time, that hunter was myself. At that time, that ungrateful person was this Devadatta. Even then, he was ungrateful and unappreciative. Even now, he is ungrateful and unappreciative. Furthermore, how is he ungrateful and unappreciative?
Tibetan
ཚོར་བ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་དུས་མ་ཡིན་པར་ཞག་བདུན་དུ་སྤྲིན་ཆགས་ཏེ་ ལྷས་ཆར་ཕབ་ནས་ནེའུ་ལེ་ཞིག་བྱི་བའི་ཚང་དུ་ཞུགས་སོ། །སྤྲུལ་ཞིག་ཀྱང་ཆར་པས་སྐྲག་ནས་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་བ་ན་དེ་ཉིད་དུ་ཞུགས་སོ། །ཇི་ཙམ་ན་ནེའུ་ལེ་དེས་བྱི་བ་དེ་གསད་པར་བརྩམས་པ་ན་སྦྲུལ་གྱི་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་བདག་ཅག་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་དོག་པ་ཐོབ་ཀྱིས་གཅིག་ལ་གཅིག་གནོད་པ་མ་བྱེད་པར་མ་འགུལ་བར་འཁོད་ཅིག །དེ་ན་སྦྲུལ་གྱི་མིང་ནི་དགའ་སྡེ་ཞེས་བྱའོ། །ནེའུ་ལེའི་མིང་ནི་དགའ་བོ་ཞེས་བྱའོ། །བྱི་བའི་མིང་ནི་གང་གཱས་བྱིན་ཞེས་བྱའོ། །དགའ་སྡེ་དང་། དགའ་བོས་གང་གཱས་བྱིན་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་འཇབ་ཅིང་སོང་ལ་བདག་ཅག་གི་ཁ་ཟས་ཚོལ་ཅིག །དེ་དྲང་ཞིང་བསམ་པ་བཟང་བ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྙིང་ནས་ཁ་ཟས་བཙལ་བར་བརྩམས་པ་ན་མ་རྙེད་དོ། །དགའ་བོས་དགའ་སྡེ་ལ་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་གང་གཱས་བྱིན་ཁ་ཟས་མེད་པར་འོངས་ན་དེ་ཉིད་བདག་གིས་བཟའ་བར་བྱའོ། །དགའ་སྡེས་བསམས་པ། སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་དོག་པ་ཐོབ་ན་ཡང་འདི་དེ་ལ་གསོད་པར་རྩོམ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཁ་ཟས་མེད་པར་འོངས་ན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པས་ཡེ་དེ་ལ་སྤྲིང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེས་དེ་ལ་སྤྲིང་བ། དགའ་བོ་ན་རེ་འདི་སྐད་ཅེས་གལ་ཏེ་གང་གཱས་བྱིན་ཁ་ཟས་མེད་པར་འོངས་ན་དེ་ཉིད་བདག་གིས་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གང་གཱས་བྱིན་གྱིས་ཁ་ཟས་བཙལ་བ་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྙེད་ནས་དེས་བསམས་པ། གདོན་མི་ཟ་བར་དེས་བདག་ཟོས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དེས་དགའ་སྡེ་ལ་སྤྲིང་བ། མི་བཀྲེན་ལྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡོངས་དུབ་ནས། །ཉམ་ཐག་སྙིང་རྗེ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཁྱོད། །བྱས་པ་ཆུད་གསོན་སེམས་ཅན་དེ་ལ་ནི། །གང་གཱས་བྱིན་པ་ཕྱིར་མི་འོང་ཞེས་གསུངས། །ཞེས་སྤྲིང་ངོ་། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་གང་གཱས་བྱིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་ནེའུ་ལེ་དགའ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷ་སྦྱིན་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་ཡང་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་ཡང་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་མ་སྐྱེས་དགྲས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་འཕངས་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོས་དེ་ལ་སྤྱོས་ནས་ གཞོན་ནུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་འཕངས། དེས་སྨྲས་པ། ཚིག་པ་འཚལ་བའི་སླད་དུ་སྟེ། ལྷ་ལ་ནི
Chinese
听那个感觉。比丘们，过去发生过，在不合时宜的时候，连续七天云层聚集， 天神降雨，一只獴钻进老鼠的巢穴。一条蛇也因为害怕下雨，互相穿梭，也钻了进去。过了一会儿，那只獴开始杀死那只老鼠，蛇说：有知识的人啊，我们获得了难以忍受的痛苦的躲避之处，不要互相伤害，不要动弹，安稳地待着吧。那时，蛇的名字叫喜护。獴的名字叫喜乐。老鼠的名字叫恒河施。喜护和喜乐对恒河施说：你偷偷地去寻找我们的食物吧。因为它正直善良，所以为了它们两个，从内心深处开始寻找食物，但没有找到。喜乐对喜护说：如果恒河施没有找到食物回来，我就吃掉它。喜护心想：即使获得了难以忍受的痛苦的躲避之处，这家伙还是要杀它，如果它没有找到食物回来，那就更不用说了，所以应该先告诉它，于是它告诉了它。喜乐说：如果恒河施没有找到食物回来，我就吃掉它。恒河施寻找食物，但一点也没有找到，于是它心想：肯定会被吃掉的，它会吃掉我的，于是它告诉了喜护： 贫穷饥饿的力量完全耗尽， 可怜变得没有慈悲的你， 所作所为徒劳无益，对那个有情， 恒河施不会回来了，这样说了。 比丘们，你们怎么想？那时那时的恒河施是谁呢？就是我本人啊。那时那时的獴喜乐是谁呢？就是提婆达多本人啊，那时他也是不知恩图报，不感恩的。现在他也是不知恩图报，不感恩的。当阿阇世王向国王净饭投掷金刚杵时，国王斥责他说： 年轻人，你为什么向我投掷金刚杵？他说：为了寻找愤怒，为了神。
English
Listen to that feeling. Monks, it happened in the past that clouds gathered for seven days out of season, The gods rained, and a mongoose entered a mouse's nest. A snake, also afraid of the rain, scurried back and forth and entered it as well. After a while, the mongoose began to kill the mouse, and the snake said: Knowledgeable ones, we have obtained refuge from unbearable suffering, do not harm each other, do not move, stay still. At that time, the snake's name was Joy Protector. The mongoose's name was Joyful. The mouse's name was Ganga Given. Joy Protector and Joyful said to Ganga Given: You go secretly and look for our food. Because it was upright and kind, it sincerely began to search for food for the two of them, but did not find it. Joyful said to Joy Protector: If Ganga Given does not return with food, I will eat it. Joy Protector thought: Even though we have obtained refuge from unbearable suffering, this fellow is still trying to kill it, let alone if it does not return with food, so I should tell it first, and so it told it. Joyful said: If Ganga Given does not return with food, I will eat it. Ganga Given searched for food but found nothing at all, and so it thought: I will surely be eaten, it will eat me, and so it told Joy Protector: The power of poverty and hunger is completely exhausted, You who are miserable and without compassion, Your deeds are in vain, to that sentient being, Ganga Given will not return, it said. Monks, what do you think? Who was Ganga Given at that time? It was I myself. Who was the mongoose Joyful at that time? It was Devadatta himself, and even then he was ungrateful and unappreciative. Even now he is ungrateful and unappreciative. When King Ajatashatru threw a vajra at King Bimbisara, the king rebuked him: Young man, why did you throw a vajra at me? He said: In order to seek anger, for the gods.