Tibetan
་ཕྱོགས་སུ་རྐང་པ་མ་བཞག་པ་དང་། བཙས་མ་ཐག་ཏུ་དཀན་དབབ་པའི་རིན་གསེར་བྱེ་བ་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ཐོབ་ཅིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་བྱེ་བ་ཉི་ཤུ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལས་ཚོགས་རྙེད་པ་རྐྱེན་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ། འོད་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ། གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་དག་བྱས་ཤིང་བསགས་པས་གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དག་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་ལས་བྱས་ ཤིང་བསགས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར། ཆུའི་ཁམས་ལ་མི་འགྱུར། མེའི་ཁམས་ལ་མི་འགྱུར། །རླུང་གི་ཁམས་ལ་མི་འགྱུར་གྱི་འདི་ལྟར་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དག་ནི་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ལས་རྣམས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །ཆུད་མི་ཟ་བའང་ཚོགས་དང་དུས། །རྙེད་ན་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཉིད། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ན་འཇིག་རྟེན་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། །སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། དེ་དགེ་སློང་དྲུག་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་ན་རྒྱལ་པོའ་ཕོ་བྲང་བཤེས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བར་གཤེགས་སོ། །རྒྱལ་པོའ་ཕོ་བྲང་བཤེས་ལྡན་ན་དགའ་སྡེ་རབ་ཏུ་མང་པོ་གནས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་དགེ་སློང་དྲུག་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཏེ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་ན་འདིར་བྱོན་ཏོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་གང་ན་བ་དེར་དོང་སྟེ་ལྷགས་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཀྱིས་དགའ་སྡེ་རྣམས་ལ་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་མཛད། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་པར་མཛད། ཡང་དག་པར་གཟེངས་སྟོད་པར་མཛད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མཛད་དེ། རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན་ ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མཛད་ནས་ཅང་མི་གསུང་ངོ་། །དེ་ནས་དགའ་སྡེ་རབ་ཏུ་མང་པོ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་གང་ན་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ལ་བདག་ཅག་དགུད་ཟླ་གསུམ་དུ་ན་བཟའ་ཆོས་གོས་དང་། བསོད་སྙོམས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། སྙུན་དཔྱད་ཀྱི་རྐྱེན་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་རྣམས་སྦྱོར་ཅིང་མཆིས་ན་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཀྱི་དགའ་སྡེ་རབ་ཏུ་མང་མོ་རྣམས་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། དེ་ནས་དགའ་སྡེ་རབ་ཏུ་མང་པོས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་རིག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་སྟེ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་དོང་ངོ་། །དེ་རྣམས་འདུན་ཁང་དུ་འདུས་ཏེ་གྲོས་བྱ་བར་བརྩམས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་བདག་ཅག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་གདུགས་ཚོད་གསོལ་བར་བྱ། ཅི་འདུས་ཏེ་བྱ་འམ། འོན་ཏེ་རེ་རེས་བྱ། དེ་ན་ཁ་ཅིག་གིས་སྨྲས་པ། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་འདུས་ཏེ་གདུགས་ཚོད་གསོལ་ན་བདག་ཅག་གི་ཞིང་བླས་ཀྱི་མཐའ་རྣམས་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བས་ཤེས་ལྡན་དག་གལ་ཏེ་འདོད་ན་རེ་མོས་རེ་མོས་གདུགས་ཚོད་གསོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རེ་མོས་རེ་མོས་སྤྱི་བུངས་ལས་སྟོན་མོ་བྱ་བར་བརྩམས་ཏེ། འབྱོར་པ་ཇི་ལྟ་ལྟ་བ་བཞིན་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡང་སྣོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དགའ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བཀྲེན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་མའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། ཡུལ་དགའ་སྡེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲིམས་སུ་བཅས་པ་རེ་མོས་རེ་མོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདུགས་ཚོད་གསོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བཅས་ན། དེ་ལ་བདག་གི་འབྱོར་པ་ ནི་ཉུང་ན་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་གདུགས་ཚོད་གསོལ་བར་བགྱི། དེས་སྨྲས་པ། བུ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉི་མ་ཐ་མ་ཟུང་ལ་དུས་དེའི་བར་དུ་ཅུང་ཟད་སྒྲུབས་ཤིག །ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལྷག་ཀྱང་ཅུང་ཟད་རྙེད་གྲང་། དེས་ཉི་མ་ཐག་བ
Chinese
未曾朝任何方向邁出腳步，剛一出生就獲得了價值二十俱胝的金子，並且在世尊的教法中出家，斷除了所有煩惱，親證了阿羅漢果位。世尊開示道：諸比丘，這位稻穗生二十俱胝者，以其所作所積累的業，轉變了獲得和因緣，像光芒一樣親近，將會出現不被鬼神吞噬的果報。這位稻穗生所作所積累的業，又有誰會各自去體驗呢？諸比丘，所作所積累的業，不會在外在的地界中成熟，不會在水界中成熟，不會在火界中成熟，不會在風界中成熟。而是這樣，所作所積累的善業和不善業，將會在所執取的蘊、界和處中成熟。業即使經歷百千劫，也不會消失，一旦因緣和合，就會在有情眾生身上轉化為果報。諸比丘，過去九十一劫之前，世間出現了一位圓滿正等覺的佛陀，具備明行足、善逝、世間解，調御丈夫、無上士，天人導師，佛陀薄伽梵，名為毗婆尸佛。他被六萬二千比丘所圍繞，遊歷各處。他前往了一個名為勝友的王宮。在勝友王宮中，住著非常多的歡喜之眾。他們聽說圓滿正等覺的毗婆尸佛被六萬二千比丘所圍繞，遊歷各處，來到了這裡。聽說後，他們全部聚集起來，前往圓滿正等覺的毗婆尸佛所在的地方，到達後，以頭頂禮圓滿正等覺的毗婆尸佛的雙足，然後坐在一旁。坐在一旁後，圓滿正等覺的毗婆尸佛以與法相應的言辭，為歡喜之眾們如實地開示，如實地引導。
English
Without having taken a step in any direction, immediately after birth, he received gold worth twenty kotis, and having renounced in the Blessed One's teachings, he abandoned all defilements and directly realized the state of an Arhat. The Blessed One said: "Monks, this 'Rice-Ear Born of Twenty Kotis' has transformed the acquisition of deeds and circumstances, drawing near like a light, and will experience the result of not being devoured by demons, due to the deeds he has done and accumulated. Who else will individually experience the deeds done and accumulated by this 'Rice-Ear Born'? Monks, the deeds done and accumulated will not ripen in the external realm of earth, nor will they ripen in the realm of water, nor will they ripen in the realm of fire, nor will they ripen in the realm of wind. Rather, the virtuous and non-virtuous deeds done and accumulated will ripen in the aggregates, realms, and sources that are grasped. Deeds, even after hundreds of eons, will not be lost; when the conditions and time are right, they will transform into fruits for sentient beings. Monks, in the past, ninety-one eons ago, there appeared in the world a perfectly enlightened Buddha, endowed with knowledge and conduct, a Sugata, a knower of the world, a tamer of beings, unsurpassed, a teacher of gods and humans, a Buddha Bhagavan, named Vipashyin. Surrounded by sixty-two thousand monks, he traveled from place to place. He went to a royal palace called 'Good Friend'. In the royal palace of 'Good Friend', there lived a great multitude of joyful people. They heard that the perfectly enlightened Buddha Vipashyin, surrounded by sixty-two thousand monks, was traveling from place to place and had come here. Having heard this, they all gathered together and went to where the perfectly enlightened Buddha Vipashyin was. Having arrived, they bowed their heads at the feet of the perfectly enlightened Buddha Vipashyin and sat to one side. Having sat to one side, the perfectly enlightened Buddha Vipashyin taught the joyful people with words in accordance with the Dharma, guiding them truthfully.
Chinese
使之进入，使之完全赞扬，使之完全欢喜，用多种与法相应的言语完全开示，使之完全领会，完全赞扬，完全欢喜后，便不作声。之后，众多欢喜之众从座位上起身，将上衣偏袒一肩，向着完全圆满之正等觉者能仁所在之处，合掌恭敬。向完全圆满之正等觉者能仁如此禀告：世尊，与比丘僧团一起，我等三个月内供养衣物法衣、钵食、卧具、医药资具和用具，祈请允许。完全圆满之正等觉者能仁对众多欢喜之众不作声，即是允许。之后，众多欢喜之众得知完全圆满之正等觉者能仁不作声即是允许，便对世尊所说感到欢喜，随喜赞叹，以头顶礼世尊双足，从座位起身离去。他们聚集在集会所，开始商议：贤者们，我们应如何供养世尊斋食？是共同供养，还是各自供养？其中一些人说：如果每天聚集供养斋食，我们的田地耕作将会中断，贤者们，如果你们愿意，不如轮流供养斋食。于是他们开始轮流准备公共斋饭，并根据各自的财力增加自己的份额。之后，在欢喜之众中，有一个贫穷的婆罗门之子，他走到母亲面前说：村里的欢喜之众已经决定轮流供养世尊斋食。但是，我的财力微薄，我该如何供养斋食呢？母亲说：孩子，如果这样，你就在最后两天里稍微努力一下，或许还能找到一些剩余的集资。他便在最后两天
English
He caused them to enter, he praised them completely, he made them completely rejoice, and with various Dharma-related words, he fully revealed, caused them to fully grasp, fully praised, and after making them fully rejoice, he remained silent. Then, a great multitude of joyful people rose from their seats, bared one shoulder, and bowed with folded palms towards the place where the perfectly complete Buddha Shakyamuni was. They addressed the perfectly complete Buddha Shakyamuni, saying: "Venerable One, together with the Sangha of monks, we offer robes, Dharma robes, alms, bedding, medicine for sickness, and utensils for three months. Please grant us permission." The perfectly complete Buddha Shakyamuni remained silent to the great multitude of joyful people, which meant permission. Then, the great multitude of joyful people, knowing that the perfectly complete Buddha Shakyamuni's silence meant permission, rejoiced at the words of the Venerable One, rejoiced and praised, bowed their heads to the feet of the Venerable One, rose from their seats, and departed. They gathered in the assembly hall and began to discuss: "Wise ones, how should we offer food to the Venerable One? Should we offer it together, or should each of us offer it individually?" Some of them said: "If we gather every day to offer food, our field work will be interrupted. Wise ones, if you wish, let us offer food in turn." So they began to prepare a public feast in turn, and each added their own share according to their means. Then, among the joyful people, there was a poor Brahmin boy who went to his mother and said: "The joyful people of the village have decided to offer food to the Venerable One in turn. But my means are meager, how shall I offer food?" The mother said: "Child, if that is the case, you should work a little harder for the last two days, and perhaps you can find some remaining funds from the gathering." So he spent the last two days