Tibetan
འ་བོ་ལ་དྲིས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ཅི་དེ་རིང་ཁྱོད་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཐབས་ཅིག་སོང་ངམ། འོན་ཏེ་སྤྲུལ་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཐབས་ཅིག་སོང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་མངོན་གང་གི་ཚེ་ཁོ་བོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཐབས་ཅིང་འགྲོ་བ་དེའི་ཚེ་བདག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྷག་པར་དད་པ་དང་། གུས་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་། འཛེམ་པས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་ཕན་ཚུན་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ནི་མཚན་མ་ལ་མཁས་སོ། །ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་སུ་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་བོ་མཚན་མ་ལ་མཁས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་བསྒྲགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོའ་ཁབ་ཏུ་ཇི་ཙམ་བཞེད་ཀྱི་བར་དུ་བཞུགས་ནས་མཉེན་ཡོད་གང་ན་བ་དེར་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་ཏེ། རིམ་གྱིས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་དང་མཉན་ཡོད་དུ་བྱོན་ནས་མཉན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་བ་ཀུན་དགའ་བོ་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་བགོས་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་མཉན་ཡོད་དུ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་བྲམ་ཟེ་ཞིག་གིས་མཐོང་ནས་བསམས་པ། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མའི་ཉན་ཐོས་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་བོ་མཚན་ལ་མཁས་སོ། །ཞེས་ཐོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་གྱིས་རེ་ཞིག་ཤིང་ཤ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འདབ་མ་དུ་ཡོད་པ་དྲིའོ་སྙམ་ནས་དེས་དེ་ལ་དྲིས་པ། འཕགས་པ་ཤིང་ཤ་པ་འདི་ལ་འདབ་མ་ཇི་སྙེད་མཆིས། དེས་སྨྲས་པ། བརྒྱ་ དང་། སྟོང་དང་། ཁྲི་ཕྲག་འདི་སྙེད་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་སོང་ངོ་། །བྲམ་ཟེ་དེས་དེ་ལ་ལོ་མ་དག་ཅིག་བཏོགས་ནས་བགྲངས་ཏེ་བོར་རོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་བསོད་སྙོམས་སྤྱད་དེ་སླར་ལོག་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་དེས་ཡང་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ད་ལྟར་ཤིང་ཤ་པ་འདི་ལ་འདབ་མ་ཇི་སྙེད་མཆིས་མཁྱེན་ཏམ། དེས་སྨྲས་པ། སྔར་ནི་བརྒྱ་དང་། སྟོང་དང་། ཁྲི་ཕྲག་འདི་སྙེད་ཡོད་པ་ལས་དེ་ལས་འདི་སྙེད་ཅིག་བཏོགས་སོ། །བྲམ་ཟེ་དེ་འཕགས་པ་ནི་རྩིས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་མཁས་པ་ལྟ་ཞེས་མཆོག་ཏུ་ངོ་མཚར་སྐྱེས་སོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་ནས་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ལས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་དེས་ན་མཚན་མ་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་
Chinese
阿波问道：具寿阿难陀，今天你和世尊一起去了吗？还是化身？他回答说：我和世尊一起去了，但不是佛的化身。什么时候我与世尊同行，那时我对世尊特别有信心、恭敬、知耻、有愧和敬畏地亲近。什么时候是佛的化身，那时就不会这样了。众比丘互相说道：具寿阿难陀精通相。在各个方向和角落，都传扬着比丘阿难陀精通相的声音。之后，世尊在王舍城住了多久就住在多久，然后前往舍卫城。次第游行前往舍卫城，住在舍卫城中，胜军王子的花园，给孤独长者的祇陀林。之后，具寿阿难陀早上穿好裙子，拿着法衣和钵，进入舍卫城乞食，一个婆罗门看见后心想：听说乔达摩沙门的声闻弟子阿难陀精通相，这个人就是，我问问他这棵名叫沙巴树有多少叶子。于是他问他：圣者，这棵沙巴树有多少叶子？他回答说：有这么多百、千、十万。说完就走了。那个婆罗门摘了一些叶子数了数，然后扔掉了。具寿阿难陀乞食完毕回来后，那个婆罗门又说：圣者，现在您知道这棵沙巴树有多少叶子吗？他回答说：以前有这么多百、千、十万，从中摘掉了这么多。那个婆罗门非常惊奇，说道：圣者在计算方面也这么精通啊。众比丘生起疑惑，向断除一切疑惑的佛世尊请教：尊者，具寿阿难陀做了什么业，因此变得精通相呢？世尊
English
Abo asked: Venerable Ananda, did you go with the Blessed One today? Or was it an emanation? He replied: I went with the Blessed One, but it was not an emanation of the Buddha. Whenever I go with the Blessed One, at that time I abide near the Blessed One with particular faith, respect, shame, guilt, and reverence. When it is an emanation of the Buddha, it is not like that. The monks said to each other: Venerable Ananda is skilled in signs. In all directions and regions, the sound spread that the monk Ananda is skilled in signs. Then, the Blessed One stayed in Rajagriha for as long as he wished, and then traveled to where Shravasti was. Gradually traveling, he arrived in Shravasti and stayed in Shravasti, in the Jeta Grove of Prince Jeta, in the Anathapindika's Garden. Then, Venerable Ananda, in the morning, having put on his lower garment, and taking his robes and bowl, entered Shravasti for alms. A Brahmin saw him and thought: I have heard that the Shravaka disciple of the ascetic Gautama, the monk Ananda, is skilled in signs. This is him. I will ask him how many leaves this tree called Shapa has. So he asked him: Venerable, how many leaves does this Shapa tree have? He replied: There are so many hundreds, thousands, and hundreds of thousands. Having said that, he left. That Brahmin picked some leaves from it, counted them, and threw them away. Venerable Ananda, having finished his alms round, returned, and that Brahmin said again: Venerable, do you know how many leaves this Shapa tree has now? He replied: Before, there were so many hundreds, thousands, and hundreds of thousands, and so many have been picked from it. That Brahmin was very amazed and said: The Venerable is so skilled in calculation as well. The monks arose with doubts and asked the Buddha, the Blessed One, who cuts off all doubts: Venerable, what deeds did Venerable Ananda do, that he became skilled in signs? The Blessed One
Tibetan
བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་བོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལུས་ཅན་དག་ལ་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གོང་མ་བཞིན་དུའོ། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་བྲམ་ཟེ་ཞིག་ཡོད་པ་དེས་རིགས་མཉམ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ཏེ། དེ་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་རྩེ་བར་བྱེད། དགའ་བར་བྱེད། དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རྩེ་བར་བྱེད། དགའ་བར་བྱེད། དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ཁྱེའུ་ཞིག་བཙས་ཏེ་ཞག་བདུན་གསུམ་ཉི་ཤུ་གཅིག་ཏུ་དེ་བཙས་པའི་བཙས་སྟོན་རྒྱ་ཆེར་བྱས་ཏེ་རིགས་དང་མཐུན་པའི་མིང་བཏགས་ནས་གསོས་བསྐྱེད་དེ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཡུལ་གཞན་དུ་སོང་སྟེ་མཚན་མའི་བསྟན་ཆོས་དྲུག་ཁྲི་བསླབས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ་མཚན་མའི་བསྟན་ཆོས་དྲུག་ཁྲི་བསླབས་ཤིང་གཞན་ལ་ཡང་བསྟན་པའི་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེས་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་མཚན་མཁན་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །འདི་ལྟར་ད་ལྟར་གྱི་སྲིད་པ་ཐ་མ་ལ་ཡང་མཚན་མཁན་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ལ་ཡང་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་དྲོ་ཀའི་དུས་སུ་གཞོང་པར་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། བུ་རམ་ཤུང་གི་སྡོང་བུ་ཞིག་དང་། སྲེག་པ་གཉིས་ལྷུང་ལ་དེ་གཉིས་ལས་གཅིག་ནི་གཞོང་པའི་སྟེང་དུ་འབབ། ཅིག་ཤོས་ནི་ས་ལའོ། །དེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་རིག་པར་བྱས་ཏེ། དེས་ཀྱང་དགེ་སློང་རྣམས་ལའོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་ནས་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་ཀོས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་ལས་ཅི་ཞིག་འགྱིས་ན། དེས་ན་འཚལ་མའི་དུས་སུ་གཞོང་པར་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། བུ་རམ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་ཞིག་དང་། སྲེག་པ་གཉིས་ལྷུང་ལ། དེ་གཉིས་ལས་གཅིག་ནི་གཞོང་པའི་སྟེང་དུ་འབབ། ཅིག་ཤོས་ནི་ས་ལ་ལྷུང་བར་གྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་གཞན་དག་ཏུ་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་ཏེ། དེས་ན་འདིའི་ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་གཞོང་པར་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། བུ་རམ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་དང་། སྲེག་པ་གཉིས་ལྷུང་ལ། དེ་གཉིས་ལས་གཅིག་ནི་གཞོང་པའི་སྟེང་དུ་འབབ། ཅིག་ཤོས་ནི་ས་ལ་ལྷུང་བར་གྱུར་པ་ནི་དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེའི་མངག་གཞུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞིང་པའི་གྲོང་ནས་འབྲས་སཱ་ལུས་སར་པ་ཞིག་དང་། སྲེག་པ་གཉིས་དང་། བུ་རམ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་ཞིག་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་སོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་འབྱུང་བ་མེད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་དུ་རང་སངས་རྒྱས་དམན་པ་དང་ངན་པ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་ཅན། བས་མཐའི་གནས་མལ་ལ་དགའ་བ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོན་གནས་གཅིག་པུ་པ་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་དེ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཞིང་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་འོངས་ནས་དེ་སྔ་དྲོ་ན་བཟའ་ཤམ་ཐབས་བགོས་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཁྱིམ་བདག་དེའི་ཁྱིམ་དུ་ཞུགས་པ་ན་དེས་དེ་ལུས་དེ་མཛེས་པ་དང་། སེམས་དད་པར་མཐོང་ནས་དེས་དེར་དེ་ལ་ཐོག་མར་ལོ་ཏོག་སར་པ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱས་ནས་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། བུ་རམ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་ཞིག་དང་། སྲེག་པ་གཉིས་ ཕུལ་བ་ལས། དེ་ལས་གཅིག་ནི་ལྷུང་བཟེད་དུ་ལྷུང་ངོ་། །ཅིག་ཤོས་ནི་ས་ལའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློག་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་ཁྱིམ་བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདིས་རང་སངས་རྒྱས་ལ་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། བུ་རམ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་དང་། སྲེག་པ་གཉིས་ཕུལ་བ་དེའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ལོ་མང་པོ་དང་། ལོ་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོ་དང་། ལོ་སྟོང་ཕྲག་མང་པོ་དང་། ལོ་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་མང་པོར་མིའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་། །ད་ལྟར་ཡང་འདིའི་ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་གཞོང་པར་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། བུ་རམ་ཤིང་གི་སྡོང་བུ་དང་། སྲེག་པ་གཉིས་ལྷུང་སྟེ། དེ་ལས་གཅིག་ནི་གཞོང་པའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་ས་ལའོ། །ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་གི་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་གཅིག་ལུང་བསྟན་པས་སྔོན་གྱི་མཐའི་ནི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་རིག་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་མངོན་པར་དད་དེ་དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་གནས་སོ། །ལྟས་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ནི་ཅོད་པན་གྱིས་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པས་ཅི་ཙམ་ནམ་ནངས་པ་དང་། ཚེ་དང་ལྡན་བ་ཀུན་དགའ་བོའ་འཕྲལ་བར་ཕོལ་མིག་བྱུང་ངོ་ཞེས་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་ཐོས་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཡོན་གནས་རྣམས་ལ་བྱ་བ་བྱས་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་མི་འགྱུར་བསམ་ལ་བདག་གིས་འདི་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཀུར་
Chinese
如是宣说。比丘们，比丘阿难陀所作所积之业，乃至对有情众生有果报之间，如前所说。比丘们，过去在波罗奈斯（Varanasi）有一个婆罗门，他娶了同种姓的女子为妻。他和她们一起嬉戏，快乐，享受欢乐。他嬉戏，快乐，享受欢乐，生了一个男孩，在二十一天里，为他举行了盛大的诞生庆典，取了符合种姓的名字，抚养长大。他去了其他地方，学习了六万种相术的教法。同样，在五百世的轮回中，他轮回时学习了六万种相术的教法，并且教导他人，以那个因和缘，无论他出生在哪里，都是相士中的佼佼者。像这样，在现在的最后一生中，他也是相士中的佼佼者。拘萨罗国的国王胜光王（Prasenajit）每天早上吃饭的时候，盘子里会掉落萨鲁米饭的碎屑，一根甘蔗，还有两块肉，其中一块落在盘子里，另一块落在地上。他告诉了具寿阿难陀，阿难陀又告诉了比丘们。比丘们心生疑惑，于是向断除一切疑惑的世尊佛陀请教：尊者，拘萨罗国的国王胜光王做了什么业，以至于在吃饭的时候，盘子里会掉落萨鲁米饭的碎屑，
English
Thus he spoke. Monks, the deeds done and accumulated by the monk Ananda, from which it is said, 'until it becomes a fruit for sentient beings,' are as before. Monks, in the past, in Varanasi, there was a Brahmin who took a wife from the same caste. He would play with them, rejoice, and enjoy pleasure. As he played, rejoiced, and enjoyed pleasure, a boy was born, and for twenty-one days, a great birth celebration was held for him. He was given a name that matched his caste, and he was raised and grew up. He went to another country and learned sixty thousand teachings of physiognomy. Similarly, in five hundred lifetimes of wandering in samsara, he learned sixty thousand teachings of physiognomy and taught them to others. Due to that cause and condition, wherever he was born, he became the best of the physiognomists. In this way, even in this final existence, he has become the best of the physiognomists. For King Prasenajit of Kosala, every day at breakfast time, a portion of Salu rice, a stalk of sugarcane, and two pieces of meat would fall into the bowl, one of which would fall into the bowl and the other on the ground. He made it known to the venerable Ananda, and he in turn told the monks. The monks were in doubt and asked the Blessed One, the Buddha, who cuts off all doubts: Venerable one, what deed did King Prasenajit of Kosala commit that at mealtime, a portion of Salu rice would fall into the bowl,
Chinese
有一个大仓库。那些被派遣的人从农民的村庄里拿来了一份萨鲁米饭，两份烤肉，和一棵甘蔗树。当诸佛不出现时，世间会出现对卑劣和邪恶之人怀有慈悲心，喜欢边远住所，是世间唯一供养处的独觉佛。然后，独觉佛来到瓦拉纳西，早上穿上内衣和裙子，拿着法衣和钵，去乞讨食物，进入了那个户主的家。户主看到他身体美丽，内心虔诚，就对他说：‘首先给我一些萨鲁米饭。’然后供养了一份萨鲁米饭，一棵甘蔗树和两份烤肉。其中一份掉进了钵里，另一份掉在了地上。世尊说：‘比丘们，你们怎么想？当时的户主就是现在的胜光王。他向独觉佛供养了一份萨鲁米饭，一棵甘蔗树和两份烤肉，由于这个业的成熟，他经历了许多年，许多个百年，许多个千年，许多个百千年的幸福。现在，当他吃饭的时候，盘子里会掉下一份萨鲁米饭，一棵甘蔗树和两份烤肉。其中一份掉在盘子上，另一份掉在地上。’胜光王心想：‘世尊预言了我过去的一个业因，我知道过去世的业的成熟果报是存在的。’于是他对声闻僧团生起了极大的信心，并以相信业果的智慧安住于此。占卜师们预言说圣者阿难陀会被王冠束缚，胜光王听到消息说，阿难陀尊者第二天早上立刻长出了眼翳，心想：‘如果对供养处做事情，功德的果报不会没有差别。’我应该亲自尊敬他。
English
There was a large warehouse. Those who were sent brought a portion of Sālu rice, two roasted meats, and a sugarcane stalk from the farmers' village. When the Buddhas do not appear, solitary Buddhas who have compassion for the lowly and evil, who delight in remote dwellings, and who are the sole objects of offering in the world will appear. Then, the solitary Buddha came to Vārāṇasī, and in the morning, having put on his undergarment and skirt, and carrying his Dharma robe and bowl, he went to beg for alms and entered the house of that householder. The householder, seeing that his body was beautiful and his mind was devout, said to him, 'First give me some Sālu rice.' Then he offered a portion of Sālu rice, a sugarcane stalk, and two roasted meats. One of them fell into the bowl, and the other fell on the ground. The Blessed One said, 'Monks, what do you think? The householder of that time was none other than King Prasenajit of Kosala. Because of the ripening of the karma of offering a portion of Sālu rice, a sugarcane stalk, and two roasted meats to the solitary Buddha, he experienced human happiness for many years, many hundreds of years, many thousands of years, and many hundreds of thousands of years. Even now, when it is time for him to eat, a portion of Sālu rice, a sugarcane stalk, and two roasted meats fall into the plate. One of them falls on the plate, and the other falls on the ground.' King Prasenajit of Kosala thought, 'The Blessed One has prophesied one of my past karmic causes, and I know that the fruit of the ripening of karma from the past is real.' Then he developed great faith in the monastic community of the Śrāvakas and abided with the wisdom of believing in the ripening of karma. The diviners prophesied that the venerable Ānanda would be bound by a crown, and King Prasenajit of Kosala heard the news that the venerable Ānanda immediately developed a sty in his eye the next morning, and thought, 'If one does things for the objects of offering, the result of merit will not be without difference.' I should honor him myself.