English
peaceful, exhausted, free from desire, ceased, near to peace, extinguished. In order to realize it, one should cultivate the eightfold noble path. What is the noble truth of the path that leads to the cessation of suffering? It is the eightfold noble path, namely, right view, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, and right concentration. These should also be cultivated. When this Dharma discourse was being delivered, the venerable Kaundinya, without clinging, his mind was completely liberated from the defilements. For the remaining five monks, the eye of the Dharma, without dust and free from impurity, arose regarding the dharmas. At that time, there was one Arhat in the world, and the second was the Blessed One. Then the Blessed One again spoke to the remaining five monks: Monks, form is not self. Monks, if form were self, form would not be subject to harm and suffering, and one could also obtain the thought, "May my form become like this, may it not become like that." Monks, because form is not self, therefore form is subject to harm and suffering, and one cannot obtain the thought, "May my form become like this, may it not become like that." Monks, feeling, perception, volition, and consciousness, consciousness is not self. Monks, if consciousness were self, consciousness would not be subject to harm and suffering, and one could also obtain the thought, "May my consciousness become like this, may it not become like that." Monks, because consciousness is not self, therefore consciousness is subject to harm and suffering, and one cannot obtain the thought, "May my consciousness become like this, may it not become like that." Monks, what do you think? Is form permanent or impermanent? Venerable ones, it is impermanent. Whatever is impermanent,
Tibetan
སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནམ། སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཅིག་འཕགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་འདི་ནི་བདག་གོ །བདག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བདག་གི་བདག་གོ་ཞེས་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་ཏམ། བཙུན་པ་མ་ལགས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟག་གམ་མི་རྟག །བཙུན་པ་མི་རྟག་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཅིག་འཕགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་འདི་ནི་བདག་གོ་།བདག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བདག་གི་བདག་གོ་ཞེས་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་ཏམ། བཙུན་པ་མ་ལགས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་ཅི་ཡང་རུང་འདས་པའམ། མ་འོངས་པའམ། ད་ལྟར་བྱུང་བའམ། ནང་གིའམ། ཕྱིའི་འམ། རགས་པའམ། ཕྲ་བའམ། ངན་པའམ། གྱ་ནོམ་པའམ། གང་དག་ཐག་རིང་བའམ། གང་དག་ཐག་ཉེ་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ བདག་མ་ཡིན། བདག་ནི་དེ་མ་ཡིན། དེ་ནི་བདག་གི་བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་སྙེད་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་འདས་པའམ། མ་འོངས་པའམ། ད་ལྟར་བྱུང་བའམ། ནང་གིའམ། ཕྱིའི་འམ། རགས་པའམ། ཕྲ་བའམ། ངན་པའམ། གྱ་ནོམ་པའམ། གང་དག་ཐག་རིང་བའམ། གང་དག་ཐག་ཉེ་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མ་ཡིན། བདག་ནི་དེ་མ་ཡིན། དེ་ནི་བདག་གི་བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟར་འཕགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་བདག་མ་ཡིན། བདག་གི་མ་ཡིན་པར་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་དེ་ལྟར་བལྟ་བ་ན། འཇིག་རྟེན་ཅི་ཡང་ལེན་པ་མེད་དོ། །ལེན་པ་མེད་ན་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་མེད་དོ། །ཡོངས་སུ་གདུང་བ་མེད་ན་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ་བདག་གི་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་བསྟེན་ཏོ། །བྱ་བ་བྱས་སོ། །སྲིད་པ་འདི་དག་ལས་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། ལྔ་སྡེའི་དགེ་སློང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་དང
Chinese
是痛苦吗？不是痛苦。尊者，是痛苦。凡是无常、痛苦、变异之法，圣弟子多闻者，不执著于此是‘我’，‘此是我’，‘此是我的我’吗？尊者，不执著。比丘们，你们怎么想？感受、想、行、识是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常的，是痛苦吗？不是痛苦？尊者，是痛苦。凡是无常、痛苦、变异之法，圣弟子多闻者，不执著于此是‘我’，‘此是我’，‘此是我的我’吗？尊者，不执著。比丘们，因此，无论是过去、未来、现在、内在、外在、粗大、微细、低劣、殊胜、遥远、邻近的所有色， 都不是我，我不是它，它不是我的我，应当以如实的智慧去观察。比丘们，因此，无论是过去、未来、现在、内在、外在、粗大、微细、低劣、殊胜、遥远、邻近的所有感受、想、行、识，都不是我，我不是它，它不是我的我，应当以如实的智慧去观察。比丘们，如此，圣弟子多闻者，视这五取蕴非我，非我所。如此观照时，于世间一无所取。无所取则无所怖。无所怖则自身完全从痛苦中解脱，我的生已尽，梵行已立，应作已作，不再有此生，如是说。此法门宣说时，五比丘众其余者，不取著而心从诸漏中解脱。那时有五阿罗汉。
English
Is it suffering? It is not suffering. Venerable sir, it is suffering. Whatever is impermanent, suffering, and subject to change, does the noble disciple who has heard much regard it as 'This is me,' 'This is who I am,' 'This is my self'? Venerable sir, he does not regard it so. Monks, what do you think? Is feeling, perception, volition, and consciousness permanent or impermanent? Venerable sir, it is impermanent. Whatever is impermanent, is it suffering or not suffering? Venerable sir, it is suffering. Whatever is impermanent, suffering, and subject to change, does the noble disciple who has heard much regard it as 'This is me,' 'This is who I am,' 'This is my self'? Venerable sir, he does not regard it so. Monks, therefore, whatever form there is, whether past, future, or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near, all of it is not me, I am not it, it is not my self, it should be viewed with accurate wisdom as it is. Monks, therefore, whatever feeling, perception, volition, and consciousness there is, whether past, future, or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near, all of it is not me, I am not it, it is not my self, it should be viewed with accurate wisdom as it is. Monks, in this way, the noble disciple who has heard much sees these five aggregates of clinging as not me, not mine. When he sees it in this way, he takes nothing in the world. When there is no taking, there is no torment. When there is no torment, he himself is completely liberated from suffering, my birth is exhausted, the pure conduct has been established, what had to be done has been done, there is nothing further for this existence, so it will be said. When this discourse on the Dharma was spoken, the minds of the remaining five monks were liberated from the defilements without taking anything. At that time, there were five Arhats.
Tibetan
་། དྲུག་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་འབབ་ཆུ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་འགྲམ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་བུ་གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེ་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་བུད་མེད་ཀྱིས་བྱས་པའི་རོལ་མོས་རྩེ་བར་བྱེད། དགའ་བར་བྱེད། དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་པས་ལུས་སྙོམ། ལུས་དུབ། ལུས་རྒུད་པས་མྱུར་དུ་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པར་གྱུར་ཏོ། །བུད་མེད་དེ་རྣམས་ཀྱང་ལུས་སྙོམ། ལུས་དུབ། ལུས་རྒུད་པས་མྱུར་དུ་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པར་གྱུར་ཏོ། །རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའ་བུ་གྲགས་པ་མཚན་མོ་གཉིད་སད་པ་ན། བུད་མེད་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྡོལ་ཞིང་། སྒྲེན་མོར་བྱུང་ལ་སྐྲ་ཞིག །ལག་པ་བརྐྱང་སྟེ། བྱུང་རྒྱལ་དུ་བླ་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་རང་གི་ཆུང་མ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་འདུ་ ཤེས་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའ་བུ་གྲགས་པ་མལ་ཆེན་པོ་ལས་བབས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་ལྷམ་བརྒྱ་སྟོང་རི་བ་ཟུང་གཅིག་གོན་ནས་ཉལ་ཁང་གི་སྒོ་གང་ན་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་གྲོགས་པོ་བདག་ནི་གཙེས་སོ། །གྲོགས་པོ་བདག་ནི་ཉམས་སོ་ཞེས་སྐད་ངན་ཕྱུང་བ་དང་། དེའི་སྒོ་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱེ་ནས་སྐད་ཀྱང་མི་གྲག་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའ་བུ་གྲགས་པ་ཁྱིམ་གྱི་སྒོ་གང་ན་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། གྲོགས་པོ་བདག་ནི་གཙེས་སོ། །གྲོགས་པོ་བདག་ནི་ཉམས་སོ་ཞེས་སྐད་ངན་ཕྱུང་བ་དང་། དེའི་སྒོ་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱེ་ནས་སྐད་ཀྱང་མི་གྲག་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའ་བུ་གྲགས་པ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོ་གང་ན་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། གྲོགས་པོ་བདག་ནི་གཙེས་སོ། །གྲོགས་པོ་བདག་ནི་ཉམས་སོ་ཞེས་སྐད་ངན་ཕྱུང་བ་དང་། དེའི་སྒོ་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱེ་ནས་སྐད་ཀྱང་མི་གྲག་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའ་བུ་གྲགས་པ་འབབ་ཆུ་གནོད་པ་ཅན་གང་ན་བ་དེར་སོང་བ་དང་། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འབབ་ཆུ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་འགྲམ་ན་གཙུག་ལག་ཁང་གི་ཕྱི་རོལ་བླ་གབ་མེད་པ་ན། རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའ་བུ་གྲགས་པ་འོང་བ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཞེས་ཤིང་འཆག་པས་འཆག་གོ །རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའ་བུ་གྲགས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འབབ་ཆུ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་འགྲམ་ན་འཆག་པ་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དགེ་སྦྱོང་བདག་ནི་གཙེས་སོ། །དགེ་སྦྱོང་བདག་ནི་ཉམས་སོ་ཞེས་སྐད་ངན་ཕྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིགས་
Chinese
第六是薄伽梵。之后，薄伽梵住在瓦拉纳西有害之河的岸边。那时，在瓦拉纳西住着一个名叫种姓之主的儿子，名叫名声。他每天都用女人演奏的音乐来玩乐，感到高兴，享受欢乐，身体疲惫，身体劳累，身体衰弱，很快就睡着了。那些女人也身体疲惫，身体劳累，身体衰弱，很快就睡着了。种姓之主的儿子名声在晚上醒来时，看到那些女人都脱光了衣服，赤身裸体，头发散乱，伸着手，胡乱地叫喊。看到后，他对自己的妻子产生了坟墓场的想法。之后，种姓之主的儿子名声从大床上下来，穿上一双价值百万的珍贵鞋子，走到卧室的门边，大声喊道：朋友，我被折磨了！朋友，我崩溃了！那些非人打开了门，却没有发出声音。之后，种姓之主的儿子名声走到房子的门边，大声喊道：朋友，我被折磨了！朋友，我崩溃了！那些非人打开了门，却没有发出声音。之后，种姓之主的儿子名声走到城市的门边，大声喊道：朋友，我被折磨了！朋友，我崩溃了！那些非人打开了门，却没有发出声音。之后，种姓之主的儿子名声走到有害之河边。那时，薄伽梵在有害之河的岸边，在寺院外面，没有屋顶。种姓之主的儿子名声来回走动。种姓之主的儿子名声从远处看到薄伽梵在有害之河的岸边走动。看到后，他大声喊道：沙门，我被折磨了！沙门，我崩溃了！之后，薄伽梵对种姓
English
The sixth is the Bhagavan. Then, the Bhagavan was dwelling on the bank of the Harmful River in Varanasi. At that time, in Varanasi, there lived a son of a lineage chief named Fame. He would play every day with music made by women, rejoice, enjoy pleasure, and because of that, his body would be weary, his body would be tired, his body would be weakened, and he would quickly fall asleep. Those women also would be weary, tired, and weakened, and would quickly fall asleep. When the son of the lineage chief, Fame, awoke at night, he saw that all those women were naked, bare, their hair disheveled, stretching out their hands, and babbling incoherently. Having seen that, he developed the perception of a charnel ground towards his own wives. Then, the son of the lineage chief, Fame, descended from his great bed, put on a pair of precious shoes worth a hundred thousand, went to the door of the bedroom, and cried out in a wretched voice, "Friend, I am tormented! Friend, I am ruined!" And the non-humans opened the door, but made no sound. Then, the son of the lineage chief, Fame, went to the door of the house, and cried out in a wretched voice, "Friend, I am tormented! Friend, I am ruined!" And the non-humans opened the door, but made no sound. Then, the son of the lineage chief, Fame, went to the gate of the city, and cried out in a wretched voice, "Friend, I am tormented! Friend, I am ruined!" And the non-humans opened the door, but made no sound. Then, the son of the lineage chief, Fame, went to where the Harmful River was. At that time, the Bhagavan was walking back and forth on the bank of the Harmful River, outside the monastery, without a roof. The son of the lineage chief, Fame, walked back and forth, coming and going. The son of the lineage chief, Fame, saw the Bhagavan walking on the bank of the Harmful River from afar. Having seen him, he cried out in a wretched voice, "Ascetic, I am tormented! Ascetic, I am ruined!" Then, the Bhagavan to the lineage