Tibetan
བད་དེ་ བསབ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མེད་ན་དེ་ནི་སྤྱད་པ་ལེགས་པར་སྦྱད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕའི་ལ་བུ་བཞིན་དུ་རིགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དགེ་སློང་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ནད་ཚབས་ཆེ་བ་ཚོར་བས་ཉེན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ལ་ལྷུང་བཟེད་བཟང་པོ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་དེ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་ནས་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་ལ་སྨྲས་པ། ཁོ་བོའི་ལྷུང་བཟེད་འོན་ཅིགཐདེས་མ་བྱིན་པ་དང་དེ་དེ་ལ་ངན་སེམས་སྐྱེས་ཤིང་ལྷུང་བཟེད་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས་ཤི་ནས་དེ་ལྷུང་བཟེད་དེ་ཉིད་དུ་སྦྲུལ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་སོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྲེག་ཏུ་ཁྱེར་ནས་བསྲེགས་ཏེ་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ལྷགས་ནས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་འདུས་སོ། །གོས་འགེད་པས་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་རྒན་པའི་མཐར་སྤུངས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་སོང་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དགེ་སློང་སུས་ཀྱང་དེའི་ལྷུང་བཟེད་གཞག་པའི་སྣོད་མ་དབྱེ་ཞིག །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྒོ་ཞིག །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བསྒོའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་དང་སྦྲུལ་ཞིག་མགོའི་གདེངས་ཀ་ཆེར་བྱས་ནས་འདུག་གོ །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེ་གོལ་གྱི་སྒྲས་བསླང་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། མི་གཏི་མུག་ཅན་ལྷུང་བཟེད་འདི་སྤོངས་ལ་སོང་ཤིགཐདགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་འགེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འཁྲུགས་ནས་ཅི་དགའ་བའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་སོང་སྟེ་ནགས་སྟུག་པོ་ཞིག་ཏུ་ཞུགས་ནས། དེས་དེར་ཁྲོས་པའི་མེ་སྦར་པས་ནགས་དེ་རབ་ཏུ་འབར་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་ཚིག་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ངན་སེམས་སྐྱེས་པས་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྲག་པར་གྱིས་ཤིགཐསྲིད་པའི་ཡོ་བྱད་གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་ལུས་དེ་གནས་གསུམ་པོ་ནགས་སྟུག་པོར་བྲོས་པའི་མེ་དང༌། དམྱལ་བར་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་དང༌། དུར་ཁྲོད་དུ་མེ་ཕལ་པས་སྲེག་པར་འགྱུར་བ་ཐམས་ ཅད་ལས་ཡིད་བྱུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་གིས་ཡོ་བྱད་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱ་ཞིང་གང་ལ་སྐྱེ་བ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་པར་བྱའོ། །མ་སྦངས་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ནད་པ་རང་གི་ཡོ་བྱད་སློང་ན་རིམ་གྲོ་བྱེད་པས་མྱུར་བ་མྱུར་བར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །མ་བྱིན་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་
Chinese
应当舍弃它。如果（病人）没有（财物），那么这是很好地使用（财物）了，如同父亲对待儿子一样合乎情理，因此不应对此感到后悔。故事的起因是在舍卫城。一位比丘因病缠身，痛苦不堪，病情严重，感到危险。他有一个很好的钵，他对那个钵特别执着，对服侍他的人说：‘给我我的钵。’（服侍者）没有给他，因此他对（服侍者）生起恶念，并且对钵特别执着，死后就转生成了那个钵本身里的一条蛇。比丘们将它带去火化，火化后到达寺院，比丘僧团聚集在一起。负责铺设床铺的人将死者的遗物堆放在老者的旁边。然后，世尊对具寿阿难陀说：‘阿难陀，你去告诉比丘们，任何比丘都不要打开那个放钵的容器，如来自己会打开它。’具寿阿难陀对比丘们说了。然后，世尊亲自打开（容器），看到一条蛇高高地昂着头。然后，世尊用磬的声音唤醒它，说道：‘愚痴的人，放下这个钵，走开！比丘们将会分（你的钵）。’那条蛇愤怒地按照自己喜欢的方式离开了，进入了一片茂密的森林。它在那里点燃了愤怒的火焰，森林被彻底焚烧，它自己也被烧死了，因为它对比丘们生起了恶念，所以转生到了地狱。然后，世尊对比丘们说：‘比丘们，要对一切有为法感到恐惧！’为了有为法的缘故，一个有情的身躯，那三个地方，逃入茂密森林的火焰，以及地狱中有情的地狱，以及在尸陀林被普通火焰焚烧，所有这些都应当感到厌离。因此，比丘不应特别执着于财物，对于生起执着的东西，应当完全舍弃。如果不舍弃，就会犯下重罪。此外，如果病人索要自己的财物，服侍者应当尽快给予。如果不给予，就会犯下重罪。
English
It should be abandoned. If (the patient) has nothing, then it is a good use (of possessions), and it is reasonable like a father treating his son, so there should be no regret about it. The origin of the story is in Shravasti. A monk who was afflicted with illness, suffering greatly, with a severe illness, and feeling danger, had a good bowl. He was particularly attached to that bowl, and said to the person serving him, 'Give me my bowl.' (The attendant) did not give it to him, so he developed ill will towards (the attendant), and because he was particularly attached to the bowl, he died and was reborn as a snake in the bowl itself. The monks took it to be cremated, and after cremation, they arrived at the monastery, and the monastic community of monks gathered together. The person in charge of laying out the bedding piled the deceased's belongings next to the elder. Then, the Blessed One said to the Venerable Ananda, 'Ananda, go and tell the monks that no monk should open the container holding the bowl, the Tathagata himself will open it.' The Venerable Ananda told the monks. Then, the Blessed One himself opened (the container) and saw a snake with its head raised high. Then, the Blessed One awakened it with the sound of a bell, saying, 'Foolish one, put down this bowl and go away! The monks will divide (your bowl).' The snake angrily left as it pleased and entered a dense forest. There it lit the fire of anger, the forest was completely burned, and it itself was burned to death. Because it had developed ill will towards the monks, it was reborn in hell. Then, the Blessed One said to the monks, 'Monks, be afraid of all conditioned phenomena!' For the sake of conditioned phenomena, the body of a sentient being, those three places, the fire fleeing into the dense forest, and the hell of sentient beings in hell, and being burned by ordinary fire in the charnel ground, all of these should be renounced. Therefore, a monk should not be particularly attached to possessions, and whatever gives rise to attachment should be completely abandoned. If it is not abandoned, a serious offense will be committed. Furthermore, if a sick person asks for his own possessions, the attendant should give them as quickly as possible. If it is not given, a serious offense will be committed.
Tibetan
དུ་འགྱུར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ནད་པ་ཞིག་གནས་ཁང་དུ་ཤི་ནས་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་སོ། །གོས་འགེད་པས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་བགོའོ་ཞེས་དགེ་སློང་དེའི་གནས་ཁང་དུ་འཇུག་པར་བརྩམས་པ་ལས། དེ་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དྲག་པོས་དབྱུག་པ་བླངས་ཏེ་ལངས་ནས་དེས་སྨྲས་པ། རེ་ཞིག་ཁོ་བོ་དུར་ཁྲོད་དུ་ཡང་མ་ཕྱུང་བར་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་འགེད་པར་བྱེད་དམ། དེ་སྡངས་ནས་བྲོས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རེ་ཞིག་ཐོག་མར་དགེ་སློང་གི་རོ་ ཕྱུང་ནས་ཕྱི་ནས་དེའི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་བགོ་བར་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ཞིག་ཤི་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཕྱུང་སྟེ། དུར་ཁྲོད་དུ་དེ་བཞིན་དུ་བོར་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ལྷགས་ཏེ། གོས་འགེད་པས་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་བགོའོ་ཞེས་དེའི་གནས་ཁང་དུ་ཞུགས་པ་དང་དེ་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་པས་དབྱུག་པ་བླངས་ཏེ་ལངས་ནས། དེས་སྨྲས་པ། རེ་ཞིག་ཁོ་བོའི་རོལ་མཆོད་པ་ཡང་མ་བྱས་པར་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་འགེད་པར་བྱེད་དམ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སྔར་དེའི་རོལ་མཆོད་པ་བྱས་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་བགོས་དང་ཉེས་དམིགས་འདིར་མི་འགྱུར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ནད་པ་ཞིག་གནས་ཁང་དུ་ཤི་ནས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་དུ་ཁྱེར་ཏེ་རོ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་བསྲེགས་ནས་དེ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ལྷགས་པ་དང༌། གོས་འགེད་པས་དེའི་གནས་ཁང་དུ་ཞུགས་པ་ལས་དེས་དབྱུག་པ་བླང་ ཏེ་ལངས་ནས་རེ་ཞིག་བདག་གི་ཆེད་དུ་ཆོས་བསྒྲགས་པ་མ་བྱས་པར་ཆོས་གོས་རྣམས་འགེད་པར་བྱེད་དམ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཆེད་དུ་ཆོས་བསྒྲགས་པ་དང༑ དེའི་ཆེད་དུ་ཡོན་བསྔོ་བ་བྱས་ནས་ཆོས་གོས་རྣམས་བགོ་བར་བྱའོ།། །།སྡོམ་ལ། ནད་པ་དང་ནི་ཚོང་དཔོན་དང༌། །དངོས་པོའི་སྐྱིན་པ་ལག་གི་བླ། །མཚམས་བཞི་དག་ཏུ་བྱ་བ་དང༌། །ཕོ་ཉ་བརྒྱད་དུ་བྱ་བའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་
Chinese
就变成那样了。事情的起因是在舍卫城啊。当时，一位生病的比丘在住所去世，转生到了非人之中。缝纫僧正要进入那位比丘的住所，打算分发钵和袈裟。那非人全身缠绕，愤怒地拿起棍子站起来，说道：稍等一下，我还没有被送到墓地，就要分发钵和袈裟吗？他惊恐地逃走了。比丘们将此事禀告世尊，世尊开示说：先将比丘的尸体 抬出去，之后再分发他的钵和袈裟。事情的起因是在舍卫城啊。当时，一位比丘去世后，比丘们将他抬出去，像那样丢在墓地里，然后来到寺院。缝纫僧正要分发袈裟和钵，进入他的住所，而他已经转生为非人，拿起棍子站起来，说道：稍等一下，我的尸体还没有被供奉，就要分发袈裟和钵吗？比丘们将此事禀告世尊，世尊开示说：比丘们应该先供奉他的尸体，之后再分发钵和袈裟，这样就不会有罪过了。事情的起因是在舍卫城啊。当时，一位生病的比丘在住所去世，比丘们将他抬到墓地，供奉并火化尸体后，然后来到寺院。缝纫僧正进入他的住所，那非人拿起棍子站起来，说道：稍等一下，在我还没有被诵经超度之前，就要分发袈裟吗？比丘们将此事禀告世尊，世尊开示说：应该为他诵经超度，为他回向功德，之后再分发袈裟。 总结：病人以及商人，物品的债务用手取，四个界限中要做的事，以及八个信使要做的事。事情的起因是在舍卫城啊。当时，一位施主邀请佛陀等比丘僧团到家中应供。
English
That's how it will be. The origin of the story is in Shravasti. At that time, a sick monk died in his dwelling and was reborn among the non-humans. The robe distributor was about to enter that monk's dwelling, intending to distribute the alms bowl and robes. That non-human, completely entangled and fiercely angry, picked up a stick and stood up, saying: Wait a moment, I haven't even been taken to the charnel ground yet, and you're already distributing the alms bowl and robes? He fled in terror. The monks reported this to the Blessed One, and the Blessed One instructed: First, take the monk's corpse out, and then distribute his alms bowl and robes. The origin of the story is in Shravasti. At that time, a monk died, and the monks carried him out, leaving him in the charnel ground as he was, and then arrived at the monastery. The robe distributor, intending to distribute the robes and alms bowl, entered his dwelling, and he, having been reborn as a non-human, picked up a stick and stood up, saying: Wait a moment, my corpse hasn't even been offered to yet, and you're already distributing the robes and alms bowl? The monks reported this to the Blessed One, and the Blessed One instructed: The monks should first make offerings to his corpse, and then distribute the alms bowl and robes, and there will be no fault in this. The origin of the story is in Shravasti. At that time, a sick monk died in his dwelling, and the monks carried him to the charnel ground, made offerings to and cremated the corpse, and then arrived at the monastery. The robe distributor entered his dwelling, and that non-human picked up a stick and stood up, saying: Wait a moment, before Dharma has been proclaimed for my sake, you're already distributing the robes? The monks reported this to the Blessed One, and the Blessed One instructed: Dharma should be proclaimed for his sake, and merit should be dedicated for his sake, and then the robes should be distributed. Summary: The sick person and the merchant, the debt of things taken by hand, the things to be done in the four boundaries, and the things to be done by the eight messengers. The origin of the story is in Shravasti. At that time, a householder invited the Buddha and the Sangha of monks to his home for a meal.