Tibetan
་བ་ནས་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གོང་མ་བཞིན་དུའོ། །ཡང་དགེ་སློང་ཞིག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ར་བལ་གྱི་གོས་བཅང་བར་འཚལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྐྱེས་བུ་གཏི་མུག་འདི་ནི་ཁྱིམ་པའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གོང་མ་བཞིན་དུའོ། །ཡང་དགེ་སློང་ཞིག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་རྔ་བལ་གྱི་ཀླམ་འཆང་བར་འཚལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྐྱེས་བུ་ གཏི་མུག་འདི་ནི་ཁྱིམ་པའི་རྟགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གོང་མ་བཞིན་དུའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་མཆིན་ནད་ཅན་དགེ་སློང་མེད་པའི་གནས་སྒོ་འཕར་མེད་པ་ཞིག་ཏུ་དབྱར་གནས་པར་དམ་བཅས་ཏེ་སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་དེ་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱུང་བ་དང༌། དེའི་སྣམ་སྦྱར་རྐུན་པོས་ཁྱེར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་མེད་པའི་གནས་སྒོ་འཕར་མེད་པར་དབྱར་གནས་པར་དམ་མི་བཅའ་ཞིང་སྣམ་སྦྱར་མེད་པར་གར་དུ་ཡང་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ། །སོང་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་ཕོ་མཆིན་ནད་ཅན་ན་བ་དེའི་ནད་གཡོག་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་བྱེད་པ་ལས་ཆར་བབ་པ་དང་དེ་སྣམ་སྦྱར་གྱོན་ཏེ་འགྲོ་བའི་སྤྲོ་བ་མེད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མཐང་གོས་དང་བླ་གོས་སུ་བཅས་པས་འགྲོ་བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་སྣམ་སྦྱར་གཞག་ཏུ་རུང་བ་ནི་ལྔ་སྟེ། དགེ་སློང་དང་བཅས་པའི་གནས་སྒོ་འཕར་དང་བཅས་པ་དང༌། ཆར་བབ་པ་དང༌། ཆར་འབབ་ཏུ་དོགས་པ་དང༌། འབབ་ཆུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང༌། སྲ་བརྐྱང་བཏིང་བའི་གནས་དང༌། དགེ་འདུན་གྱིས་གནང་བ་བྱིན་པར་གྱུར་པའོ། །བར་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། དབྱར་དང་དགེ་ཚུལ་ཉིད་དག་གི །བྱུང་བ་གཉིས་པོ་དག་དང་ནི། །རྙེད་པ་ཆུང་དང་འགྱོད་པ་དང༌། །དགེ་འདུན་རྙེད་དང་དེ་དེའི་ཡིན། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ན། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དག་གི་དབྱེ་བྱས་པའི་མོད་ཁོ་ན་ལ་ལྗོངས་རྒྱུར་དང་བ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྙེད་བ་སུས་ཀྱང་མ་བླངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་རྙེད་པ་ལེན་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ལ་བཅོལ་ནས་འགྲོ་བར་བྱའོ། །མ་བཅོལ་བའི་དགེ་སློང་ག
Chinese
從那裡到被視為嚴重違規為止，都和前面一樣。又，一位比丘向世尊這樣稟告道：尊者，我想穿著山羊毛的衣服。世尊開示說：愚癡的男子，這是俗人的標誌。從那裡到被視為嚴重違規為止，都和前面一樣。又，一位比丘向世尊這樣稟告道：尊者，我想穿著綿羊毛的覆蓋物。世尊開示說：愚癡的男子，這是俗人的標誌。從那裡到被視為嚴重違規為止，都和前面一樣。具壽貢噶（阿難）患有肝病，他發誓在沒有比丘的地方，沒有門戶的地方安居，並且沒有穿著疊衣就出去了。他的疊衣被盜賊偷走了。因此，世尊開示說：比丘不應在沒有比丘的地方，沒有門戶的地方發誓安居，並且沒有穿著疊衣就到任何地方去。如果去了，就會被視為嚴重違規。具壽貢噶（阿難）患有男性肝病，照顧他疾病的是具壽貢噶波（阿難陀），因為下雨了，他沒有穿著疊衣出去的意願。世尊開示說：應當穿著下裙和上衣一起去。另外，允許穿著疊衣的情況有五種：在有比丘的地方，有門戶的地方；下雨的時候；懷疑要下雨的時候；想要到河流的對岸去的時候；鋪設了堅硬地面的地方；以及僧團給予允許的時候。中間總結的偈頌：安居和沙彌的，出現的兩種情況，微少的獲得和後悔，僧團的獲得和那個那個的。世尊說：應當將比丘們的法衣的獲得給予布施。比丘們僅僅在做了分配之後，就喜歡遊歷各處，並且沒有人拿走他們的獲得。世尊開示說：為了讓他們拿走那些獲得，應當委託給比丘後再走。沒有被委託的比丘
English
From there until it becomes a serious offense, it is the same as before. Again, a monk said to the Blessed One: "Venerable, I wish to wear a garment of goat's wool." The Blessed One said: "Foolish man, this is a sign of a householder." From there until it becomes a serious offense, it is the same as before. Again, a monk said to the Blessed One: "Venerable, I wish to wear a covering of sheep's wool." The Blessed One said: "Foolish man, this is a sign of a householder." From there until it becomes a serious offense, it is the same as before. The venerable Kunga (Ananda), suffering from liver disease, vowed to spend the summer retreat in a place without monks, without a door, and went outside without his sanghati. His sanghati was stolen by thieves. Therefore, the Blessed One said: "A monk should not vow to spend the summer retreat in a place without monks, without a door, and should not go anywhere without his sanghati. If he goes, it will be considered a serious offense." The venerable Kunga (Ananda), suffering from male liver disease, was being cared for by the venerable Kungapo (Ananda), but because it was raining, he had no desire to go out wearing his sanghati. The Blessed One said: "One should go wearing both the lower garment and the upper garment." Furthermore, there are five situations in which it is permissible to wear the sanghati: in a place with monks, with a door; when it is raining; when there is suspicion of rain; when one wishes to go to the other side of a river; in a place where a hard surface has been laid; and when permission has been granted by the Sangha. The intermediate summary verses: The summer retreat and the novice, the two occurrences that arise, small gains and regret, the Sangha's gains and that of each. The Blessed One said: "The gains of the Dharma robes of the monks should be given as alms." The monks, having only made the distribution, were content to travel around, and no one took their gains. The Blessed One said: "In order to have those gains taken, one should entrust them to a monk and then go. A monk who has not been entrusted
Tibetan
ཞན་དག་གིས་བླངས་པ་དང༌། དགེ་སློང་རྣམས་ཕན་ཚུན་རྩོད་པར་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མ་བཅོལ་བའི་དགེ་སློང་གིས་རྙེད་པ་བླང་བར་མི་བྱའོ། །བླངས་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་ རོ། །བཅོལ་བའི་དགེ་སློང་གཞན་དག་གིས་མ་བླངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མནོད་པར་བྱའོ། །དགེ་ཚུལ་རྣམས་དོང་ནས་སུས་ཀྱང་རྙེད་པ་མ་བླངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དག་གིས་བླང་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་རྙེད་པ་ཆུང་ངུ་དག་འགྱེད་པར་བྱེད་པ་ན་རྙེད་པ་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། དོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མ་བྱིན་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གང་ལ་བཅོལ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བླང་བར་བྱའོ། །གཞན་དག་གིས་མ་བཅོལ་བར་དོང་བ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སུས་ཀྱང་མ་བླངས་ལ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འགྱོད་པས་མ་བླངས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བླང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །རྙེད་པ་ཆུང་ངུ་གཞན་དག་བགོར་མཆོག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཞན་དག་དང་བསྲེས་ལ་གཙུག་ལག་ཁང་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བགོ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །བཅོལ་བས་རྙེད་པ་ཆུང་ངུ་མ་བླངས་ནམ་ཤ་ཀ་ལྔའི་རིན་ཡན་ཆད་ནི་ངེས་པར་བདའ་བར་བྱའོ། །རི་འོར་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་ཡོད་པ་དེས་གཙུག་ལག་ཁང་ཞིག་བརྩིགས་ནས། དེ་ན་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་བརྒྱ་གནས་ན་རས་ཡུག་བརྒྱ་འབུལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་གཅིག་གནས་ན་ཡང་རས་ཡུག་བརྒྱ་ཁོ་ན་འབུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །ཇི་ཙམ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ཉིད་དུ་རྒན་ཞུགས་གཉིས་ཤིག་དབྱར་གནས་པ་ལས་ཁྱིམ་བདག་དེས་རས་ཡུག་བརྒྱ་བསྐུར་བ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བླངས་ནས་ཕན་ཚུན་དཔྱད་ནས་གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། རྙེད་བ་འདི་ནི་དགེ་འདུན་གྱིར་འགྱུར་རོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་ཁོ་ན་ཡིར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ལོང་ཤིག །དེས་སྨྲས་པ། ཕན་ཚུན་རྩོད་པར་མི་འགྱུར་གྲང༌། ཇི་ཙམ་ན་གཅིག་གིས་ཀྱང་མ་བླངས་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་དཔྱད་པ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་རྣམས་བོས་ལ་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་བ་གོའོ། །ཅིག་ ཤོས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། དེ་བཞིན་དུ་བྱ་ན་སུ་འགྲོ། །གང་གཞོན་པའོ། །གོས་རྣམས་སུས་བསྲུང་གང་གཞོན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་མི་ནུས་ཀྱིས་གང་གཞོན་པ་ནི་འགྲོའོ། །གང་རྒན་པ་དེས་ནི་གོས་རྣམས་བསྲུང་ངོ༌། །དེ
Chinese
弱者取了，比丘们互相争论起来，世尊说：没有委托的比丘不应取所得之物。如果取了，会犯重罪。其他受委托的比丘没有取，世尊说：他们应当全部接受。沙弥们谁也没有取所得之物。世尊说：他们的堪布和轨范师应当取。比丘们在分配小额所得时，心想这是小额所得，没有给与（已经）去世的人，世尊说：委托给谁，就由谁取。其他人没有委托而去世，他们谁也没有取，比丘们也因后悔而没有取，世尊说：应当取，对此不应后悔。其他小额所得分配完后，世尊说：和其他的混合后，由寺院里居住的人们分配，对此不应后悔。受委托没有取的小额所得，直到五夏嘎的价值为止，一定要追讨。在某个山坳里，有个施主建造了一座寺院，如果那里住着一百个比丘，就供养一百匹布。同样，即使住着一个比丘，也只供养一百匹布，直到（协议）结束。在某个其他时候，在那座寺院里，有两个年老的僧人安居，施主送来一百匹布，他们两个取了后互相商量，一个说：这些所得应该归僧团所有。另一个说：应该只归我们所有。如果是那样的话，分了吧。他说：不会互相争论吗？过了一段时间，谁也没有取，他们两个又商量：对此该怎么办？一个说：召集比丘们，和他们一起分。另一个说：如果那样做，谁去呢？谁年轻啊。衣服谁守护？谁年轻啊。不能那样做，谁年轻谁去。谁年老谁守护衣服。
English
The weak took it, and the monks began to argue with each other. The Blessed One said: A monk who has not been entrusted should not take what is obtained. If he takes it, he will commit a serious offense. Other entrusted monks did not take it. The Blessed One said: They should accept all of it. None of the novices took what was obtained. The Blessed One said: Their preceptors and teachers should take it. When the monks were distributing small gains, they thought that it was a small gain, and they did not give it to the deceased. The Blessed One said: Whoever is entrusted should take it. Others died without being entrusted, and none of them took it, and the monks did not take it because of regret. The Blessed One said: It should be taken, and there should be no regret about it. After other small gains have been distributed, the Blessed One said: Mix it with others and distribute it to those who live in the monastery, and there should be no regret about it. Small gains that have not been taken by entrustment, up to the value of five shakas, must be recovered. In a certain mountain col, there was a householder who built a monastery. If there were a hundred monks living there, he would offer a hundred pieces of cloth. Similarly, even if there was only one monk living there, he would only offer a hundred pieces of cloth, until the end (of the agreement). At another time, in that same monastery, two old monks were in retreat. The householder sent a hundred pieces of cloth, and the two of them took it and discussed it with each other. One said: These gains should belong to the Sangha. The other said: It should belong only to us. If that is the case, let's divide it. He said: Won't we argue with each other? After some time, no one took it, and the two of them discussed it again: What should we do about this? One said: Let's call the monks and divide it with them. The other said: If we do that, who will go? Who is younger? Who will guard the clothes? Who is younger? We can't do that, whoever is younger will go. Whoever is older will guard the clothes.
Tibetan
་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་གཞོན་པ་ཤོས་དགེ་སློང་རྣམས་བོད་པའི་ཕྱིར་མཉན་ཡོད་དུ་སོང་ངོ༌། །དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ནི་དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་གྱི་སྒོ་རེ་མོས་རེ་མོས་མི་སྟོང་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཉེ་དགའ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་གྱི་སྒོ་ན་འདུག་པ་དེས་རྒྱང་རིང་པོ་ཁོ་ན་ནས་མགོ་སྤྲ་བའི་མེ་ཏོག་ལྟར་སྐྱ་བ་སྨིན་མ་འཕྱང་བ་ཞིག་མཐོང་ནས་བསམས་པ། དགེ་སློང་གནས་བརྟན་འདི་འགའ་ཞིག་འོང་གིས་དེ་བསུར་འགྲོའོ་སྙམ་ནས་གནས་བརྟན་བྱོན་པ་ལེགས་སོ་བྱོན་པ་ལེགས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེས་བསམས་པ། འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ཡང་མི་ཤེས། མཁན་པོ་ཡང་མི་ཤེས་ཏེ། འདི་ནི་རྒན་ཞུགས་ཞིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རིག་ནས་སྨྲས་པ། རྒན་ཞུགས་ཁྱོད་གང་ནས་འོངས། རི་འོར་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ནས་སོ། །ཅི་དེ་ན་གཙུག་ལག་ཁང་ཡོད་དམ། གཙུག་ལག་ཁང་ཡོད་དོ། །ཅི་དེ་གཙུག་ལག་ཁང་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཕོངས་པ་ཡིན། དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་རྒྱས་པར་སྨྲས་པ་དང༌། ཁྱོད་དོན་ཅི་ཞིག་ལ་འོངས། དགེ་སློང་རྣམས་དང་བགོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ང་ཁོ་ནས་ཁྱོད་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་སོ། །ཉེ་དགའས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་འདི་བདག་གི་ཐང་ནས་གཞན་དུ་སོང་ན་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོས་ཤེས་པར་འགྱུར་གྱིས། ལེགས་པར་བདག་གིས་བསྲུང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་དེ་ངལ་སོར་བཅུག་སྟེ། དུས་མ་ཡིན་པའི་བཏུང་བ་དག་བླུད་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་བྲེ་མོ་གཏམ་གྱིས་ནམ་སྲོས་ཀྱི་བར་དུ་བྲོངས་ནས་མལ་བཟང་པོ་བཤམས་ཏེ་རྐང་པ་བཀྲུ་བ་དང༌། རྐང་པ་བསྐུ་བ་བྱིན་ནས་ཇི་ཙམ་གཉིད་ལོག་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྔད་དོ། །དེ་ནས་ཉེ་དགའ་གསང་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་གྲང་སྙམ་པའི་འཚེར་བས་མཚན་མོ་དེ་འདས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ དེ་ནང་པར་སྔར་ལངས་ཏེ། རྒན་ཞུགས་དེ་ཁྲིད་ནས་རིངས་པ་རིངས་པར་སོང་སྟེ། རིམ་གྱིས་རི་འོར་དུ་ཕྱིན་པ་དང༌། དེ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་ན་གནས་པའི་རྒན་ཞུགས་ཅིག་ཤོས་དེས་འོངས་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་ཀུན་དགའ་བར་གྱུར་པའི་ཚིག་སྨྲས་ནས་དེ་གཉིས་ངལ་སོས་པ་དང་ཁོང་གསུམ་ཆར་ཡང་གནས་གཅིག་ཏུ་འཚོགས་ནས། ཉེ་དགའས་སྨྲས་པ། རྙེད་པ་བགོས་ཤིགཐགནས་བརྟན་བགོའོ། །ཉེ་དགའས་རྒན་ཞུགས་གཅིག་ལ་སྨྲས་པ། རྒན་ཞུགས་ཁྱོད་ཀྱིས་བགོས་ཤིགཐགནས་བརྟན་བདག་ནི་མི་འགྱེད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཉེས་པ་བྱུང་ན་མི་རུང་ངོ༌། །ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་སྨྲས་པ། རྒན་ཞུགས
Chinese
应当这样做，于是最年轻的比丘们为了迎请（佛陀）前往舍卫城。六众的行为是，六众轮流看守胜光王子的花园的门，不让它空着，于是近喜（Nyeda）在胜光王子的花园的门口，他从很远的地方看到一个像头上的花朵一样，头发灰白、眉毛下垂的人，心想：这位长老比丘大概要来了，我应该去迎接他，心想：长老来了好啊，来了好啊！老师，我顶礼您！他心想：这个人既不认识老师，也不认识亲教师，心想：这个人是个老朽之人，于是说道：老朽之人，你从哪里来？从某某山谷来的。那里有寺庙吗？有寺庙。那是寺庙吗？还是贫困的地方？他详细地说了事情的经过，你来这里有什么目的？为了和比丘们分东西。如果那样的话，我应该亲自为你着想而去。老师，太好了！近喜心想：如果这个人从我的地盘去了别的地方，会被很多人知道的，我应该好好守护他，于是让他休息，给他喝了非时之饮，无论如何都用玩笑话消磨到天黑，铺设好床铺，洗脚、按摩脚，直到他睡着为止，一直打着呼噜。然后，近喜担心秘密泄露，就这样度过了那个夜晚。然后， 第二天早上，他早早起床，带着那个老朽之人，急匆匆地走了，渐渐地到了那个山谷，然后，住在寺庙里的另一个老朽之人说了欢迎的话，表示高兴，他们两个休息后，他们三个人也聚集在一个地方。近喜说：分一下得到的财物吧。长老，分吧。近喜对一个老朽之人说：老朽之人，你来分吧。长老，我不分，为什么呢？如果我犯了错误，那就不好了。又对另一个人说：老朽之人