Tibetan
་དེའི་ཆེད་ དུ་ཤ་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་ནས་དེ་ཡང་ཟ་བར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བདེན་པ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་མི་ཟ་བས་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་ནས་ཡང་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་དག་ཟོས་པ་དང་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་སྨོད་པར་བྱེད། གཞོགས་འཕྱས་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་དེ། ཤེས་ལྡན་དག་སྡེ་དཔོན་སེང་གེའི་ཆེད་དུ་བྱས་ཏེ་ཤ་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་ན་ནི་དེས་དེ་དག་མ་ཟོས་ལ། ཤཱཀྱའི་སྲས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོང་རྣམས་ལ་བྱིན་པ་དང༌། ཤཱཀྱའི་སྲས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོང་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱས་པའི་ཤ་ནི་ཟོས་སོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ངས་གནས་གསུམ་གྱིས་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤ་བཟའ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་གསུམ་གང་ཞེ་ན། བདག་གི་ཆེད་དུ་བྱས་པར་མངོན་དུ་མཐོང་བ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤ་བཟའ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ཡིད་ཆེས་པ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐོས་པ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤ་བཟའ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱི་བློ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་བ་ཚུལ་ལས་འདི་ནི་བདག་གི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤ་བཟའ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་ངས་གནས་གསུམ་གྱིས་རུང་བའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་གསུམ་གང་ཞེ་ན། འདིས་བདག་གི་ཆེད་དུ་བྱས་པར་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བ་རུང་བའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ཡིད་ཆེས་པ་ལས་འདིས་ཁྱོད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐོས་པ་རུང་བའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ཚུལ་ལས་འདི་ནི་བདག་གི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་མ་སྐྱེས་པ་རུང་བའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །མུ་གེ་དང་བཅས་པའི་དུས་བྱུང་ནས་དགེ་སློང་དག་ལྟོགས་པར་གྱུར་པས་དེ་རྣམས་གློས་ཕབ་སྟེ་འདུག་པ་དང་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་ གཅིག་ཏུ་བརྩོན་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ལ་ཅིའི་སླད་དུ་གློས་ཕབ་སྟེ་བཞུགས་ཤིང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པར་མི་མཛད། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། མུ་གེ་དང་བཅས་པའི་དུས་བྱུང་བས་བསོད་སྙོམས་ལྟོ་འགྲངས་པར་མི་རྙེད་པས་ཁོ་བོ་ཅག་ལྟོགས་ཏེ་ཉམ་ཆུང་བས་དེས་ན་གློས་ཕབ་སྟེ་འདུག་གོ །དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཅི་སྟེ་ཞལ་ཚུས་མི་ག
Chinese
为了那个缘故拿肉来，并且也吃它。当他从世尊那里见到真理的时候，不吃而拿来，又布施给众比丘。比丘们吃了那些，外道们就谩骂、诽谤、恶语相向说：贤者们，为了辛格将军而拿肉来，他自己不吃那些，却布施给释迦族的沙门，为了释迦族的沙门而做的肉却吃了。当时，比丘们禀告世尊，世尊开示说：我不吃三种情况下不适合吃的肉。哪三种呢？亲眼见到是为我而做的，不适合吃的肉我不吃。听信别人说“这是为你做的”，不适合吃的肉我不吃。自己心里生起分别念，认为“这是为我做的”，不适合吃的肉我不吃。比丘们，我吃三种情况下适合吃的肉。哪三种呢？没有亲眼见到是为我而做的，适合吃的肉我吃。听信别人说“这不是为你做的”，适合吃的肉我吃。自己心里没有生起分别念，没有认为“这是为我做的”，适合吃的肉我吃。故事的起因是在舍卫城（Shravasti）。发生了饥荒，比丘们饥饿，他们都垂头丧气地坐着，婆罗门和居士们说：圣者们，为了专心致志，为什么在教法中垂头丧气地坐着，而不努力行善呢？他们说：发生了饥荒，托钵乞食难以果腹，我们饥饿而虚弱，所以才垂头丧气地坐着。那些人说：为什么不接受邀请呢？
English
For that reason, he would bring meat and eat it. When he saw the truth from the Blessed One, he would not eat it but bring it and give it to the monks. When the monks ate those, the heretics would revile, slander, and speak ill, saying: "The wise ones, if meat is brought for General Singha, he does not eat it, but gives it to the Shakyaputra ascetics, and the meat made for the Shakyaputra ascetics is eaten." At that time, the monks reported this to the Blessed One, and the Blessed One said: "I do not eat meat that is not suitable in three situations." What are the three? "Meat that is visibly seen to be made for me, I do not eat." "Meat that is heard from belief that 'this is made for you,' I do not eat." "Meat that arises from one's own mind with discrimination, thinking 'this is made for me,' I do not eat." "Monks, I will eat meat that is suitable in three situations." What are the three? "Meat that is not visibly seen to be made for me, I will eat." "Meat that is heard from belief that 'this is not made for you,' I will eat." "Meat that does not arise from one's own mind with discrimination, not thinking 'this is made for me,' I will eat." The origin of the story is in Shravasti. A famine occurred, and the monks were hungry. They sat downcast, and the Brahmins and householders said: "Venerable ones, why do you sit downcast in the teaching for the sake of diligence, and not strive for virtue?" They said: "A famine has occurred, and it is difficult to find alms to fill our stomachs. We are hungry and weak, so we sit downcast." Those people said: "Why don't you accept invitations?
Tibetan
སོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མ་གནང་ངོ༌། །ཁྱོད་ཀྱི་སྟོན་པ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཅན་ཡིན་པས་གནང་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའི་གནས་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། མུ་གེའི་སྡུག་བསྔལ་དགོན་པ་འདི་ལྟ་བུར་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གཡར་ཚུས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །མུ་གེ་དང་བཅས་པའི་དུས་བྱུང་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་འདི་ཉིད་དུ་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་མཛོད་ཅིག །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱས་ནས་བསོད་སྙོམས་སྔར་རྙེད་པ་ཁྱེར་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མུ་གེའི་སྐྱོན་གྱིས་དེ་ཡང་བཟའ་བར་འདོད་ན་འོན་ཀྱང་འགྱོད་པས་མ་ཟོས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། མུ་གེའི་སྡུག་བསྔལ་དགོན་པ་འདི་ལྟ་བུར་འདོད་ན་སྔར་བླངས་ཟིན་ཏོ་སྙམ་དུ་སོམས་ལ་སྔར་རྙེད་པ་ཡང་བཟའ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །མུ་གེ་དང་བཅས་པའི་དུས་བྱུང་ནས་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ཁྱིམ་གྱི་ནང་དུ་ཟས་ལ་མགྲོན་དུ་བོས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཟོས་པ་དང་བཅའ་བ་ལས་ལྷག་མ་ཞིག་ལུས་སོ། །བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་ཁྱེད་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྟ་གོན་བགྱིས་པ་ལགས་ཀྱིས་སྣོམས་ཏེ་བཞུད་ལ་ཕྱིས་གསོལ་ཅིག དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེར་ཏེ་དོང་ངོ༌། །དོང་ནས་དེ་ཡང་ཟ་བར་འདོད་ན་འགྱོད་པས་མ་ཟོས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། མུ་གེའི་སྡུག་བསྔལ་དགོན་པ་འདི་ལྟ་བུར་འདི་དག་ནི་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །མུ་གེ་དང་བཅས་པའི་དུས་བྱུང་བ་ན་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ཟས་ལ་མགྲོན་དུ་བོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཟོས་ནས་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ལྷག་སྟེ། དགེ་སློང་རྣམས་དོང་བ་དང་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འདི་ནི་བདག་ཅག་གིས་འཕགས་པ་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡོང
Chinese
索！世尊没有允许。你们的导师是具有慈悲心的，或许会允许，存在这样的情况。当时，众比丘向世尊禀告，世尊开示说：比丘们，因此开许，在饥荒的苦难中，像这样的寺院里，比丘们可以借贷食物食用，对此不要后悔。故事的起因是在舍卫城。发生饥荒时，婆罗门和有信仰的居士们对众比丘说：圣者们，请在这里做饮食的事情吧。他们做了饮食的事情后，拿着之前乞讨到的食物回到精舍。他们因为饥荒的缘故也想吃，但因为后悔而没有吃。当时，众比丘向世尊禀告，世尊开示说：因此开许，在饥荒的苦难中，像这样的寺院里，如果想吃，就想像是之前已经接受的，也可以吃之前乞讨到的食物，对此不要后悔。故事的起因是在舍卫城。发生饥荒时，婆罗门和有信仰的居士们邀请比丘们到家中用餐，他们吃完后，剩下的饭菜还有一些。婆罗门和居士们说：圣者们，这是专门为你们准备的，请带走，以后再吃。他们带走了。带走后，如果想吃，但因为后悔而没有吃。当时，众比丘向世尊禀告，世尊开示说：因此开许，在饥荒的苦难中，像这样的寺院里，就想像是已经布施的，可以食用，对此不要后悔。故事的起因是在舍卫城。发生饥荒时，婆罗门和有信仰的居士们邀请比丘们用餐，他们吃完后，剩下的饭菜等还有一些。比丘们要离开时，婆罗门和居士们说：这是我们专门为圣者们准备的。
English
“Sol! The Blessed One did not permit it. Your teacher is compassionate, so there is a possibility that he will permit it.” At that time, the monks requested the Blessed One, and the Blessed One said: “Monks, therefore I permit that in such a monastery during the suffering of famine, monks may borrow food to eat, and they should not regret it.” The origin of the story is in Shravasti. When a famine occurred, Brahmins and faithful householders said to the monks: “Venerable ones, please do the work of food here.” After they had done the work of food, they took the alms they had previously obtained and went to the monastery. If they wanted to eat it because of the famine, but did not eat it because of regret, at that time, the monks requested the Blessed One, and the Blessed One said: “Therefore I permit that in such a monastery during the suffering of famine, if you want to eat, think that you have already taken it before, and you may also eat what you have previously obtained, and you should not regret it.” The origin of the story is in Shravasti. When a famine occurred, Brahmins and faithful householders invited the monks to their homes for meals, and after they had eaten, some leftovers remained. The Brahmins and householders said: “Venerable ones, this has been prepared for you, so please take it and eat it later.” They took it and left. After leaving, if they wanted to eat it, but did not eat it because of regret, at that time, the monks requested the Blessed One, and the Blessed One said: “Therefore I permit that in such a monastery during the suffering of famine, think that these have been given, and you may eat them, and you should not regret it.” The origin of the story is in Shravasti. When a famine occurred, Brahmins and faithful householders invited the monks for meals, and after they had eaten, some food and other things remained. When the monks were leaving, the Brahmins and householders said: “This is only for you, venerable ones.”
Tibetan
ས་སུ་བཏང་བ་ལགས་ཏེ། འཚལ་ཏེ་མཆིས་ལ་ཁྱོད་ཁོ་ན་ལ་དབུལ་ལོ་ཞེས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་པ་དང༌། དགེ་སློང་རྣམས་དེ་ལ་ཟ་བར་འདོད་ན་འགྱོད་པས་མ་ཟོས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། མུ་གེའི་དགོན་པ་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལྟ་བུར་སྔར་ཡོངས་སུ་བཏང་བའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚལ་ན་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་རྣམས་གྲུབ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་པ། འདི་དག་ནི་རྙེད་དཀའ་བ་ཡིན་པས་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་འབུལ་ལོ་ཞེས་དེ་དག་གིས་དགེ་སློང་རྣམས་ཟས་ཟོས་ནས་སྤང་བ་བྱས་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་བྱིན་པ་དང༌། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སྤང་བ་བྱས་ཟིན་ནོ་ཞེས་འགྱོད་པས་མ་ཟོས་པ་དང༌། བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡོན་གནས་བགྱིད་པ་ལས། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ནས་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱང་ད་ནི་ཡོན་གནས་སུ་གྱུར་པ་ལགས་ན། གལ་ཏེ་ ཁྱེད་ཀྱིས་མ་བཞེས་ན་ཅི་བདག་ཅག་གི་དགེ་བའི་ཤུལ་རྒྱགས་དང་བྲལ་ཏེ། འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་མཆི་བར་བགྱིའམ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཐུགས་བརྩེ་བས་བཞེས་ཤིག་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལ་ཚལ་ན་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། རྒུན་འབྲུམ་དང༌། བལ་པོ་སེའུ་དང༌། འབྲ་གོ་དང༌། སྟ་རྒ་དང༌། ཡོན་ཚེ་དང༌། ཤིང་ཏོག་ཨུ་ར་མ་ན་དང༌། ཤིང་ཏོག་ཨུ་རུ་མ་ཡི་ཀ་དང༌། ཤིང་ཏོག་ནི་ཀོ་ཙ་དང༌། ཤིང་ཏོག་བ་བྷུ་དང༌། ཤིང་ཏོག་སིན་ཙི་ཀའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ཟས་ཟོས་ཟིན་པ་དང༌། ཆུ་ནས་སྐྱེས་པ་དག་ཕུལ་བ་དང༌། དགེ་སློང་རྣམས་འདོད་ཀྱང་སྤང་བ་བྱས་ཟིན་ཏོ་ཞེས་འགྱོད་པས་མ་ཟོས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འགྱོད་པར་མི་
Chinese
被送到某地，他们带着东西来了，说：‘我们来供养您一个人。’比丘们想吃那些东西，但因为已经舍弃了而感到后悔，没有吃。比丘们将此事禀告世尊，世尊开示说：‘因此，允许你们这样想：‘在饥荒的寺院里，像这样的痛苦以前已经完全舍弃了。’然后就吃吧，不要为此感到后悔。’故事的起因是在舍卫城。婆罗门和有信仰的居士们，西方的园林里的果实成熟后，他们想：‘这些东西很难得到，应该供养圣者们。’他们把那些东西给了已经吃完饭并舍弃了的比丘们。比丘们因为已经舍弃了而感到后悔，没有吃。婆罗门和有信仰的居士们说：‘圣者们，在世尊没有降临世间的时候，我们供养外道。现在世尊已经降临世间，你们也成了应供养者。如果你们不接受，难道我们要失去善业的资粮，从这个世界到另一个世界去吗？所以，请慈悲地接受吧！’比丘们将此事禀告世尊，世尊开示说：‘因此，允许你们这样想：‘这些东西很难得到。’然后就吃吧，不要为此感到后悔。’那些园林里的果实是：葡萄、尼泊尔苹果、桃子、石榴、余甘子、乌拉玛那果、乌汝玛依嘎果、尼郭匝果、巴布果、森匝嘎果。故事的起因是在舍卫城。婆罗门和有信仰的居士们，在比丘们吃完饭后，供养了水中生长的食物。比丘们虽然想吃，但因为已经舍弃了而感到后悔，没有吃。比丘们将此事禀告世尊，世尊开示说：‘应该这样想：‘这些东西很难得到。’然后就吃吧，不要为此感到后悔。
English
It was sent to a certain place, and they came with things, saying, 'We have come to offer to you alone.' The monks wanted to eat those things, but because they had already renounced them, they regretted it and did not eat. The monks reported this matter to the Blessed One, and the Blessed One instructed, 'Therefore, I allow you to think like this: 'In a famine monastery, such suffering has been completely abandoned before.' Then eat it, and do not regret it.' The origin of the story is in Shravasti. Brahmins and faithful householders, after the fruits in the western garden had ripened, they thought, 'These things are difficult to obtain, we should offer them to the noble ones.' They gave those things to the monks who had already eaten and renounced. The monks regretted that they had already renounced and did not eat. The Brahmins and faithful householders said, 'Noble ones, when the Blessed One had not yet come into the world, we offered to the heretics. Now that the Blessed One has come into the world, you have also become worthy of offerings. If you do not accept, will we lose the accumulation of merit and go from this world to another world? Therefore, please accept with compassion!' The monks reported this matter to the Blessed One, and the Blessed One instructed, 'Therefore, I allow you to think like this: 'These things are difficult to obtain.' Then eat it, and do not regret it.' The fruits in those gardens are: grapes, Nepali apples, peaches, pomegranates, amla, Uramana fruit, Urumayika fruit, Nikotsa fruit, Babu fruit, Simzaka fruit. The origin of the story is in Shravasti. Brahmins and faithful householders, after the monks had finished eating, offered food that grows in water. Although the monks wanted to eat, they regretted that they had already renounced it and did not eat. The monks reported this matter to the Blessed One, and the Blessed One instructed, 'You should think like this: 'These things are difficult to obtain.' Then eat it, and do not regret it.'