Tibetan
ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་འདུག་པ་དེ་ལ་བྲན་མཁས་པ། ལེ་ལོ་མེད་པ། སྒྲུབ་ཕོད་པ། འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྔོན་དུ་ འགྲོ་བ་ཞིག་ཡོད་དོ། །དུས་གཞན་ཞིག་ན་དེས་བྲན་དེ་སྤྱོས་པ་དང་བྲན་དེས་བསམས་པ། ཁྱིམ་བདག་འདི་མགུ་དཀའ་བར་གྱུར་པས་བདག་གིས་འདིའི་སེམས་སྲུང་བར་བྱེད་མི་ནུས་ཀྱིས་འབྲོས་སུ་འགྲོའོ་སྙམ་མོ། །དེས་བསམས་པ། ཡུལ་གཏོང་བ་ནི་དཀའ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱིས་ཤཱཀྱའི་སྲས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོང་འདི་དག་ནི་རྒྱལ་པོ་ལས་གཞོན་ནུའི་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་ཐོབ་པས་འདི་དག་གི་ནང་དུ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་སོང་སྟེ། དགེ་སློང་གི་གན་དུ་སོང་ནས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་བདག་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འཚལ་ལོ། །དེས་དེ་རབ་ཏུ་དབྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཉི་མ་གཉིས་སམ་གསུམ་དུ་ཀུན་དུ་སྤྱད་པའི་ཆོས་དག་སློབ་ཏུ་བཅུག་ནས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་རི་དགས་ཀྱིས་རི་དགས་མི་སོས། མཉན་ཡོད་རྒྱ་ཆེ་ལ་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་ཡབ་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱིས་བསོད་སྙོམས་སྒྲུབས་ལ་འཚོ་བར་གྱིས་ཤིག །ཁྱིམ་བདག་དེ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་ནས་དེས་བསམས་པ། དེ་བདག་གི་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། བདག་གིས་ཅིའི་ཕྱིར་སྤྱོས་སྙམ་མོ། །དེས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་ད་མཐོང་ན་བཟོད་པ་གསོལ་ལོ་སྙམ་ནས་དེས་མཉན་ཡོད་ཀྱི་སྒོར་བསྡད་དོ། །དགེ་སློང་དེ་ཡང་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་བགོས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་ཐོགས་ཏེ་མཉན་ཡོང་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ཁྱིམ་བདག་དེས་དེ་མཐོང་ནས་དེས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་ཁྱོད་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་ཁོ་བོའི་རིམ་གྲོ་སུས་བྱེད་པར་འགྱུར། ཚུར་ཤོག་འདོང་ཞེས་དེས་ལག་པ་བརྐྱང་སྟེ་དེའི་ལག་པ་གཉིས་ནས་གཟུང་བར་བརྩམས་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་རྒྱལ་པོས་གཞོན་ནུའི་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་བྱིན་ནས་གལ་ཏེ་རེག་པར་བྱེད་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ལག་པ་མཁྲིག་མ་ནས་གཅོད་དུ་གཞུག་གོ །དེ་ཤཱཀྱའི་བུའི་དགེ་སྦྱོང་རྣམས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ནི་ཚིག་པ་ཡིན་ནོ། །བྲམ་ཟེའི་ཚུལ་ནི་ཚིག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྲན་ཡང་རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨོད་པར་བྱེད། ཕྱར་ཀ་གཏོང་བར་བྱེད། ཁ་ཟེར་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཉེས་དམིགས་གང་ཅི་བྱུང་བ་དེ་ནི་དགེ་སློང་དག་བྲན་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་གིས་བྲན་ར
Chinese
从前有个居士，他有个能干的奴仆，既不懒惰，又能干，对一切紧急事务都能先人一步。有一次，他斥责了那个奴仆，奴仆心想：这个主人很难伺候，我无法让他满意，不如逃走吧。他又想：离开家乡是很困难的，不如去那些释迦之子的修行人那里出家，他们已经获得了国王允许的青年出家许可。于是他去了祇陀林（Jetavana Grove），走到比丘们那里说：圣者，我想出家。他们让他出家并受了具足戒，之后两三天，让他学习了常用的戒律，然后说：贤善者，山鹿不会思念山鹿，舍卫城（Shravasti）很大，既是你的活动范围，也是你父亲的家乡，去乞食为生吧。那个居士生起了后悔之心，他想：他能先我一步处理一切紧急事务，我为什么要斥责他呢？他又想：如果现在能见到他，我一定请求他的原谅。于是他在舍卫城的门口等候。那个比丘也一早穿好裙子，拿着钵和法衣，到舍卫城去乞食。那个居士看见了他，就说：贤善者，你出家了，谁来为我服务呢？回来吧，来吧！说着伸出手去抓他的两只手。他说：国王已经允许我们青年出家，如果触摸我，你的手会被砍断的。释迦之子的修行人的修行方式真是令人厌恶啊！婆罗门的修行方式也是令人厌恶啊！竟然让奴仆也出家，真是可耻！他们互相指责，互相攻击，互相谩骂。当时，比丘们将此事禀告了世尊。世尊心想：无论发生什么过失，都是因为比丘们让奴仆出家造成的。于是开示说：因此，比丘不应该让奴仆
English
Once there was a householder who had a skilled servant, neither lazy nor incompetent, who was always ahead in all urgent matters. One day, he scolded the servant, and the servant thought: 'This master is difficult to please, I cannot satisfy him, I might as well run away.' Then he thought: 'Leaving home is difficult, I should rather become a renunciate among these monks, sons of the Shakya, who have obtained permission from the king to renounce their youth.' So he went to the Jeta Grove, approached the monks, and said: 'Venerable ones, I wish to become a renunciate.' They ordained him and gave him the full ordination, and after two or three days, they taught him the commonly practiced precepts and said: 'Good sir, a deer does not long for another deer. Shravasti is vast, it is both your domain and your father's land, go and live by begging for alms.' The householder felt remorse and thought: 'He was always ahead of me in all urgent matters, why did I scold him?' He thought: 'If I could see him now, I would ask for his forgiveness.' So he waited at the gate of Shravasti. The monk also, early in the morning, put on his robes, took his bowl and religious garment, and went to Shravasti to beg for alms. The householder saw him and said: 'Good sir, if you have become a renunciate, who will serve me? Come back, come!' He stretched out his hand and tried to grab his two hands. The monk said: 'The king has granted us permission to renounce our youth, and if you touch me, your hand will be cut off at the wrist.' The conduct of the monks, sons of the Shakya, is truly disgusting! The conduct of the Brahmins is also disgusting! To even ordain a slave, it is shameful!' They blamed each other, attacked each other, and cursed each other. At that time, the monks reported this matter to the Blessed One. The Blessed One thought: 'Whatever fault has occurred, it is because the monks have allowed a slave to become a renunciate.' Therefore, he taught: 'Therefore, a monk should not ordain a slave.'