Tibetan
་ཐེག་པར་དེ་མི་གོལ༔ ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི༔ ཆོ་འཕྲུལ་ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་གྱི༔ བྱང་ཆུབ་རྣམ་ལྔར་མ་བསྒོམས་པས༔ ཡོ་གའི་སེམས་དཔར་དེ་མི་གོལ༔ ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི༔ རྟོག་ཚོགས་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་ཡི༔ རྣམ་རྟོག་ལྷར་ནི་མ་བསྒོམས་པས༔ མ་ཧཱ་ཡོ་གར་དེ་མི་གོལ༔ ཀུན་ནས་དག་པའི་མཁའ་ཀློང་དུ༔ བདེ་ཆེན་གཉིས་མེད་རིག་པའི་རྩལ༔ འདུ་འབྲལ་མེད་འཇོག་ཡིད་མེད་པས༔ ཨ་ནུ་ཡོ་གར་དེ་མི་གོལ༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ དེས་དོན་ཐམས་ཅད་ཁྲོལ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང་༔ ཅུང་ཟད་གོ་བདེ་བར་ སྤྲོ་ན༔ སེམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཤར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་ལས་དགེ་སྡིག་སོགས་བསགས་ན་ཐ་མལ་སྐྱེ་བོར་གོལ་བ་ཡིན་པས༔ རྣམ་རྟོག་རང་ངོར་བལྟས་པས་རང་ཞིར་བཏང་སྟེ་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བས་སེལ་ལོ༔ སེམས་ལ་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་མི་རུང་སྙམ་ནས་རྣམ་རྟོག་བཀག་པས་ཡིད་ལ་ཅི་ཡང་མི་འགྱུ་བར་གནས་ཤིང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་ཡང་མི་ཤེས་ལ༔ དབང་པོ་སྒོ་ལྔ་མི་གསལ་ན་ཞི་གནས་འཐོམ་པར་གོལ་བས་འགྱུ་བ་ཆེད་དུ་མི་བཀག་གང་ཤར་ངོ་བོ་ལ་བལྟའོ༔ ཡིད་ལ་དྲན་བསམ་མེད་ཅིང་རང་ངོ་མ་མཐོང་བར་ལྷོད་དེ་བསྡད་ན་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གོལ་བས༔ མ་ཡེངས་ཙམ་དུ་རང་ངོ་བལྟའོ༔ རང་ངོ་ཡང་མ་མཐོང་བར་ཡིད་འགྱུ་བ་རགས་པ་རྣམས་མི་འགྱུ་ལ༔ སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་དགའ་བདེས་ལུས་ཁྱབ་པ༔ དེ་ཡང་གསལ་སེང་ངེ་བ་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ༔ དེ་ལ་ཞེན་ཆགས་འཛིན་པ་ཕྲའུ་རེ་རེས་འཆིང་པས་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་མ་མཐོང་བ༔ དེ་ཡང་གོང་ནས་གོང་དུ་མཚན་འཛིན་རྟོག་པ་ཆེ་ཆུང་དུ་སོང་བས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པར་གོལ་ལོ༔ དེ་ལ་ཏིང་ངེ་ འཛིན་མི་གཡོ་བ་རྒྱ་མཚོ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་མེ་རེ་འཁྱིལ་ལེ་བ་བདེ་བ་གསལ་བ་ཅི་ཤར་ཡང་༔ དེ་ལ་ཞེན་ཆགས་མེད་པར་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཧྲིག་གེ་བལྟས་པས༔ ཞི་གནས་དེའི་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་དུ་ལྷག་གེར་མཐོང་༔ ཞི་ལྷག་གཉིས་སོ་སོ་ཐ་མི་དད་དུ་རྟོགས་པས་སེལ་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩལ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ༔ སེམས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་མི་ཤིགས་པ་ཡིན་སྙམ་པ་དང་༔ སེམས་མེད་པ་སྟེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་པའི་ཞེན་འཛིན་མེད་པར་ཁོ་རང་མ་བཅོས་པའི་རང་ངོར་བལྟས་པས་རྟག་ཆད་དུ་མི་གོལ་ལོ༔ རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་བཀག་ནས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་བསྒོམ་ན་ཉན་ཐོས་ལ་གོལ་ཏེ༔ རྣམ་རྟོག་མི་བཀག་རང་ངོ་གང་ཤར་སྐྱེ་གྲོལ་དུས་མཉམ་ཆུ་དང་རླབས་ལྟར་བསྒོམ་པས་སེལ་ལོ༔ རྣམ་རྟོག་ཕྱི་ཡི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བ་བཀག་ནས་ནང་གི་རིག་པ་སྟོང་ཉིད་ངོ་བོའི་སྟེང་དུ་བཞག་ན་རང་རྒྱལ་དུ་གོལ་ཏེ༔ ཕྱི་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་རྟོག་མི་བཀག་སྟེ་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་བྱས་པས་སེལ་ལོ༔ གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་རང་ལུགས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དུ་ལུང་དང་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབས་ཏེ༔ སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཙམ་ལ་བློ་འཇོག༔ ཡང་ལུང་ རིགས་ཀྱིས་ཕྱི་ནང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབས་ཤིང་དེའི་ངེས་ཤེས་ལྷང་གིས་སྐྱེས་ཙམ་ན་དེའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གྱི་བདེན་གཉིས་དབྱེ་བ་ཙམ་ལ་ཞེན་ཅིང་གོ་བ་སྐམ་པོ་ཡིན་པས༔ རང་རིག་མ་བཅོས་ཀ་དག་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་དང་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་གི་འཛིན་པ་མེད་པར་སྐྱོང་བས་ཟློསེལ་ལོ༔ རང་ཐ་མལ་པ་ལ་ལྷ་ཡེ་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་ནས་སྤྱན་འདྲེན་ཅིང་བྱིན་རླབས་ཞུ་བའི་ངེས་ཤེས་སུ་འཛིན་ན་སྔགས་ཕྱི་པར་གོལ་ཏེ༔ རང་སེམས་སངས་རྒྱས་སུ་ཐག་ཆོད་པས་དེར་མི་གོལ༔ སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་སོགས་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་༔ ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་པ་སོགས་ཀྱང་ཞེན་འཛིན་དང་མ་བྲལ་ན་མ་ཧཱ་ཡོ་ག་སྟེ༔ དེ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལ་འཇའ་ཚོན་ལྟར་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཙམ་དུ་ཤེས་པས་གྲོལ་ལོ༔ ལུས་ཀྱི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་ཡེ་ནས་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པ་ལ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཨ་འཐས་སུ་ཞེན་ན་གོལ་ས་སྟེ༔ དེ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པས་གྲོལ་ལོ༔ མདོར་ན་གང་ལ་ཞེན་པ་དེ་འཆིང་བ་ཡིན་པས༔ རྫོགས་པ་ ཆེན་པོའི་ལྟ་སྒོམ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ༔ བདག་གི་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་ཐེག་པའི་ཡང་རྩེ་བྱར་མེད་བློ་འདས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་འཛིན་གྱིས་འཆིང་སྟེ༔ ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཞེ་འདོད་ཀུན་དང་བྲལ༔ ཞེས་པ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པས་ལྟ་སྒོམ་གྱི་གོལ་ས་ཐམས་ཅད་ཆོད་དོ༔ དེ་ནས་སྤྱོད་པའི་གོལ་ས་ནི༔ དུག་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དུག་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོགས་ཟེར་བའི་དོན་མ་གོ་བར༔ དུག་ལྔ་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་འབྱོལ་ཉོག་སྤྱོད་ན་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་བདུད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྟེ༔ དུག་ལྔ་སྤང་ན་ཉན་ཐོས་དང་ཐེག་པ་འོག་མ་ཡིན་པས་དུག་ལྔའི་རང་ངོ་བལྟས་པས་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་རོ༔ སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་རྟོགས་ཀྱང་སེམས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་པ་ལ་དགེ་སྡིག་གི་ཕན་གནོད་མེད་སྙམ་ནས་དགེ་བ་མི་སྒྲུབ་སྡིག་པ་མི་སྤང་བ་ཧྭ་ཤང་ལྟ་བ་སྟོང་ལྟ་ཧད་པོ་སྟེ༔ ལྟ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་སྡིག་པ་ཕྲ་མོ་ལ་ཡང་འ
Chinese
如果未通达，就不会迷失于显宗乘；如果未修习法性界之智慧的，神通天之慢的，五种菩提，就不会迷失于瑜伽的心；如果未修习蕴、界、处之，分别聚合众多名相的，分别念为本尊，就不会迷失于嘛哈瑜伽；如果未于完全清净的虚空界中，安住无离合的大乐二取智慧力，就不会迷失于阿努瑜伽。如是说。虽然如此已阐明一切意义，但为了稍微容易理解而阐述：心中无论生起任何分别念，如果随之而积善恶等业，就会迷失为普通人，因此，观分别念自性，令其自灭，不随之而解脱。心中如果想“生起分别念是不行的”，而遮止分别念，则心中什么也不动，安住于此，也不知其体性，如果五根不清晰，就会迷失于昏沉的止，因此，不特意遮止动摇，观任何生起之自性。心中如果无有忆念思索，也不见自性，松缓而住，就会迷失于无记，因此，于不散乱中观自性。即使不见自性，粗大的心之动摇也不会动，身体充满心一境性之乐，犹如灯火不为风所动，如果对此微小的执着系缚，就不会见到胜观之智慧，又从此向上，如果执着念越来越大，就会迷失于初禅、二禅、三禅、四禅。对此，禅定不动，犹如海不为风所动，无论生起何种明亮之乐，都不执着，而是直直观其自性，则会清楚地见到止之体性为空性，通过了悟止观二者各别而无有差别，从而解脱，禅定之力得以圆满。如果认为心是常、坚固、不坏的，或者认为心是空无，什么也没有，如果无有此种执着，而是观其无造作之自性，就不会迷失于常断二边。如果特意遮止分别念，而只修习无分别智慧，就会迷失于声闻，因此，不遮止分别念，而是修习任何生起之自性，生起和消融同时，犹如水和波浪，从而解脱。
English
If one does not understand, one will not stray into the Exoteric Vehicle. If one does not meditate on the wisdom of the Dharmadhatu, the pride of the divine power of miracles, the five kinds of enlightenment, one will not stray into the mind of Yoga. If one does not meditate on the aggregates, elements, and sense bases, the many names of the collection of thoughts, as deities, one will not stray into Maha Yoga. If one does not dwell in the completely pure space, the power of the non-dual wisdom of great bliss, without gathering or scattering, without mind, one will not stray into Anu Yoga. Thus it is said. Although this has clarified all meanings, to make it a little easier to understand, I will explain: If one follows whatever thoughts arise in the mind and accumulates good and bad deeds, one will stray into being an ordinary person. Therefore, by looking at the nature of thoughts, letting them subside on their own, and not following them, one is liberated. If one thinks, "It is not right for thoughts to arise in the mind," and blocks thoughts, then nothing moves in the mind, and one dwells in that state, not even knowing its nature. If the five senses are not clear, one will stray into dull quiescence. Therefore, one should not deliberately block movement, but look at the nature of whatever arises. If there is no memory or thought in the mind, and one does not see one's own nature, but sits relaxed, one will stray into non-virtue. Therefore, one should look at one's own nature without being distracted. Even if one does not see one's own nature, the gross movements of the mind will not move. The body is filled with the bliss of one-pointedness of mind, like a lamp that is not moved by the wind. If one is bound by even a small attachment to this, one will not see the wisdom of insight. Moreover, as the clinging to characteristics increases, one will stray into the first, second, third, and fourth dhyanas. In this state, the samadhi is immovable, like an ocean that is not moved by the wind. Whatever bliss and clarity arise, one should not be attached to them, but look directly at their nature. Then one will clearly see the nature of quiescence as emptiness. By realizing that quiescence and insight are distinct but not different, one is liberated, and the power of samadhi is perfected. If one thinks that the mind is permanent, solid, and indestructible, or if one thinks that the mind is empty, that there is nothing, without such clinging, but looking at one's own un fabricated nature, one will not stray into permanence or annihilation. If one deliberately blocks thoughts and only meditates on non-conceptual wisdom, one will stray into being a Hearer. Therefore, one should not block thoughts, but meditate on whatever arises in one's own nature, with arising and dissolving occurring simultaneously, like water and waves, and thus be liberated.
Chinese
将向外境散乱的分别念止息，安住于内在本觉空性体性之上，则会误入自生自灭；不对外在六识的分别念进行遮止，而是任其自生自灭，这样便能遣除（过失）。遮止一切下乘宗见，而以自宗的不可言说，通过教证和理证加以确立；仅仅将心专注于空性的定解之上；又通过教证和理证将内外一切事物都确立为空性，并且仅仅生起对它的明确定解，就安住于这种状态之中，这是因为执着于世俗谛和胜义谛的二谛差别，并且是干燥的理解；对自明未作整饰的原始清净，不作空性和二谛双运的执着而进行修持，这样便能遮止（过失）。对于自己是凡夫俗子，却认为智慧本尊是从外境迎请而来并请求加持，如果执着于这种定解，就会误入外道密法；如果确信自心即是佛，就不会误入歧途；对于咒语、手印和本尊瑜伽等，如果执着于相，以及观想内外情器为本尊坛城等，如果与执着没有分离，那就是摩诃瑜伽；如果了知这一切都如虚空中的彩虹一般，仅仅是心的幻化，就能获得解脱；如果认为身体的脉、气、明点本来就是本尊坛城，又对自己的相续执着为实有，那就是误入歧途；如果了知这一切都无自性，是无生，就能获得解脱；总而言之，执着于什么，什么就是束缚；因此，大圆满的见修行是至高无上的；如果认为我的修法是乘之顶峰，是不可为、超离思维的，就会被定解的执着所束缚；如《心性休息》所说：“不作意，离一切贪欲。”这样进行修持，就能断除见修的一切歧途；接下来是行持的歧途：如果不理解五毒即五智，三毒即身语意等的意义；如果将五毒任其在自己的相续中庸俗地放纵，那就是黑品邪见魔的见解；如果断除五毒，那就是声闻和下乘；如果观察五毒的自性，就能显现为智慧；即使证悟了心性是空性的，也认为心如虚空般空性，对善恶没有利益和损害，因此不修善，不舍恶，那就是华严宗的空见，是空见哈达巴；即使像虚空一样证悟了见解，也对微小的罪恶不...
English
If you stop the scattering of external objects of conceptual thought and place the inner awareness on the essence of emptiness, you will stray into self-birth and self-destruction; if you do not block the conceptual thoughts of the six external consciousnesses, but let them arise and dissolve on their own, then you can eliminate (the fault). Blocking all lower tenets and establishing one's own system as inexpressible through scripture and reasoning; focusing the mind solely on the certainty of emptiness; again, establishing all internal and external phenomena as emptiness through scripture and reasoning, and merely generating a clear certainty of it, and then remaining in that state, is clinging to the mere distinction between the two truths of conventional and ultimate, and is a dry understanding; cultivating the uncorrected original purity of self-awareness without clinging to the union of emptiness and the two truths, thus eliminating (the fault). If one believes that the wisdom deity is invited from the outside and requests blessings for oneself as an ordinary person, one will stray into externalist mantra; if one is certain that one's own mind is the Buddha, one will not stray there; if one clings to signs such as mantras, mudras, and deity yoga; and if one meditates on the outer and inner worlds as the mandala of the deity, etc., if one is not separated from clinging, then that is Maha Yoga; if one knows that all of this is merely a magical display of the mind, like a rainbow in the sky, one will be liberated; if one believes that the channels, energies, and drops of the body are originally the mandala of the deity, and clings to one's own continuum as substantial, then that is a straying point; if one knows that all of this is without self-nature and unborn, one will be liberated; in short, whatever one clings to, that is bondage; therefore, the view and meditation of Dzogchen is supreme; if one thinks that my meditation is the pinnacle of the vehicle, uncreated, beyond mind, one will be bound by the clinging of certainty; as it says in the "Resting the Mind in its Natural State": "Do not think, be free from all desires." By practicing in this way, one can cut off all the wrong paths of view and meditation; next are the wrong paths of conduct: if one does not understand the meaning of the five poisons being the five wisdoms, the three poisons being body, speech, and mind, etc.; if one indulges in the five poisons in one's own ordinary continuum, that is the view of the black, unrestrained demons; if one abandons the five poisons, that is the Hearers and the lower vehicles; if one looks at the nature of the five poisons, they will appear as wisdom; even if one realizes that the nature of the mind is emptiness, one thinks that the mind is empty like the sky, and there is no benefit or harm from virtue or vice, so one does not practice virtue and does not abandon vice, that is the empty view of Hwashang, the empty-view Hadapa; even if one realizes the view like the sky, one does not...