Tibetan
ཛེམ༔ དགེ་བ་ཅི་འགྲུབ་འབད་པས་སེལ་ལོ༔ ནད་གདོན་གེགས་སེལ་ལ་ཡང་༔ ནད་ཀྱི་ཟུག་གཟེར་ནའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་མཉམ་པར་བཞག་པས༔ བདེ་དུས་བསྒོམ་པ་ལས་བོགས་དང་ཡོན་ཏན་ཆེ་ཞིང་སྒྲིབ་པ་དག་ཕུལ་ཆེ་བས་ ནད་ཀྱང་ཇེ་བདེར་འགྱུར་རོ༔ གདོན་གྱི་གནོད་པ་ལ་འདིས་གནོད་དོ་སྙམ་པའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་སྟོང་པར་གྲོལ་བ་དང་༔ གདོན་གྱི་རྩ་བ་རྣམ་རྟོག་རང་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་རང་སར་གྲོལ་ན་གདོན་ཀྱང་ཞིའོ༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གེགས་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཏེ་བྱིང་རྨུགས་ལ་ལྟ་སྟངས་བསྟོད་ཅིང་ལུས་སྒྲིམ་རིག་པ་ཧུར་ཕྱུང་ལ་བསྒོམ་པ་དང་༔ འཕྲོ་རྒོད་ཆེ་ན་ལུས་སེམས་བག་ཀློད་དེ་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཀྱང་༔ གཙོར་བྱིང་རྨུགས་སམ་འཕྲོ་རྒོད་གང་བྱུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་གཅེར་རེ་བལྟས་པས་སྟོང་ཉིད་དུ་ལྷག་གིས་མཐོང་བ་དེ་རང་བོགས་ཆེ་སྟེ༔ སྤང་བླང་དང་བསལ་བཞག་མེད་པར་མ་བཅོས་པ་ཉིད་དངོས་གཞིའི་ཉམས་ལེན་ཡིན་ནོ༔ བྱམས་སྙིང་རྗེ་མེད་ན་ལྟ་བ་རྟོགས་ཀྱང་ཐེག་དམན་ཡིན་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བར་བྱའོ༔ ལྟ་བ་ངེས་པར་རྟོགས་ན་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས༔ སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡང་གདབ་པར་བྱའོ༔ སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་མ་བསྒོམས་ན་མདོའི་ཉམས་ལེན་དང་ཁྱད་པར་ མེད་པས༔ སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་ནམ་མཁའ་ལ་འཇའ་ཤར་བ་ལྟར་བསྒོམ་སྟེ༔ དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བར་བྱས་པས་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྱུར་ལ༔ གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་ལྕོགས་ན་བསྐྱེད་རིམ་སྟོང་པར་བསྡུས་ནས་སྟོང་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ༔ དེ་ལྟར་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད༔ དངོས་གཞིའི་སྐབས་སུ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གམ༔ བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག༔ བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་སོགས་སུ་ཡ་མ་བྲལ་བར་ཉམས་སུ་ལེན་ཅིང་༔ མཐར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་བསྔོ་བས་རྒྱས་བཏབ་པས་གེགས་དང་གོལ་ས་གང་ཡང་མེད་དོ༔ དེ་ཡང་རང་རེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཐེག་པ་དགུའི་ཡང་རྩེ་ཡིན་པས་གོལ་ས་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་མོད༔ འོན་ཀྱང་དོན་ཅི་ལྟ་བར་མ་རྟོགས་ནས་གོ་བ་ཅུང་ཟད་ལོག་ན་གོལ་ས་མང་དུ་འགྱུར་ཉེན་ཆེ་སྟེ༔ སེམས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་དབྱིབས་ཁ་དོག་མ་གྲུབ་པར་ངོ་སྤྱད་པས༔ ལུས་ཞི
Chinese
ཛེམ། 善业无论成就什么都要努力断除。 消除疾病、邪魔、障碍也要： 认为疾病疼痛难忍时，观察那个念头本身的自性，安住于平等舍中，比安乐时修行更有效果和功德，消除的障碍也更彻底，疾病也会变得容易痊愈。 对于邪魔的损害，观察“这个东西在损害我”的念头的自性，从而在空性中解脱。 邪魔的根本就是分别念，如果分别念在自身解脱，那么邪魔也会平息。 禅定的障碍有两种，即掉举和昏沉，对于昏沉应该赞叹观察的方式，收紧身体，提起精神来修持。 如果掉举严重，据说应该放松身心来修持。 但最主要的是，无论出现昏沉还是掉举，都赤裸裸地观察它本身的自性，从而更清楚地见到空性，这本身就很有效果。 因为没有取舍和去除安住，不造作本身就是真实的修持。 如果没有慈悲心，即使通达了见解也是小乘，要修持慈悲心，并且不要与空性的精髓分离。 如果确定无疑地通达了见解，那么自然会对没有如此通达的众生生起悲心。 因此，也要发起利益众生的广大愿望。 虽然有空性和悲心，如果不修持本尊，就与显宗的修持没有差别。 因此，要像从空性中升起彩虹一样进行观修，并且不要与空性的精髓分离，这样就会转变为生圆双运。 如果不能这样做，就把生起次第收摄于空性中，然后在空性中安住。 像这样，在一切善行的开始，都要发起为了利益一切众生而获得圆满佛果的心。 在正行的时候，无论是止观双运，还是生圆双运，还是乐空双运，还是明空双运等等，都要不分离地进行修持。 最后以获得菩提的功德回向来印持，这样就不会有任何障碍和歧途。 此外，我们大圆满是九乘之巅，所以从一切歧途之中解脱。 然而，如果不明白其真实意义，理解上稍微出现偏差，就很容易出现许多歧途。 如果在心、生起、住、行这三者上，没有确定形状和颜色就进行认识，那么身体就会……
English
Jem! Whatever virtue is accomplished, strive to eliminate it. Also, to eliminate illness, evil spirits, and obstacles: When you think, "The pain of the illness is unbearable," look at the nature of that thought itself and rest in equanimity. This is more effective and virtuous than meditating when you are well, and it eliminates obscurations more thoroughly, so the illness will become easier to heal. Regarding the harm of evil spirits, look at the nature of the thought, "This is harming me," and be liberated into emptiness. Since the root of evil spirits is conceptual thought itself, if conceptual thought is liberated in its own place, then the evil spirits will also be pacified. The obstacles to samadhi are two: sinking and excitement. For sinking and dullness, it is said to praise the way of looking, tighten the body, and bring out the energy of awareness to meditate. If excitement is strong, it is said to relax the body and mind and meditate. However, the main thing is to nakedly look at the nature of whatever arises, whether it is sinking or excitement, and seeing it clearly as emptiness is more effective. Because there is no abandoning or adopting, no removing or placing, the uncorrected state itself is the actual practice. If there is no love and compassion, even if you realize the view, it is Hinayana. Practice love and compassion, and do not separate it from the essence of emptiness. If you have definitely realized the view, then compassion will spontaneously arise for sentient beings who have not realized it in this way. Therefore, you should also make vast aspirations to benefit sentient beings. Although there are emptiness and compassion, if you do not practice the deity of the yidam, there is no difference from the practice of the sutras. Therefore, meditate like a rainbow arising in the sky from emptiness, and by not separating it from the essence of emptiness, it will transform into the union of generation and completion stages. If you cannot do that, gather the generation stage into emptiness and rest in emptiness. In this way, at the beginning of all virtuous activities, generate the mind of aspiring to attain perfect Buddhahood for the sake of all sentient beings. During the main practice, whether it is the union of shamatha and vipashyana, or the union of generation and completion stages, or the union of bliss and emptiness, or the union of clarity and emptiness, etc., practice them without separation. Finally, seal it with a dedication of merit for attaining enlightenment, so there will be no obstacles or wrong paths. Furthermore, our Great Perfection is the pinnacle of the nine vehicles, so it is liberated from all wrong paths. However, if you do not understand its true meaning and there is a slight deviation in understanding, there is a great danger of many wrong paths arising. If you recognize the three—mind, arising, dwelling, and going—without establishing their shape and color, then the body will...
Tibetan
ག་ནས་སེམས་སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་ལས་དགེ་སྡིག་བསགས་པའམ་གནས་པའི་རྟེན་མེད་སྙམ་ན༔ མུ་ སྟེགས་རྒྱངས་འཕེན་པའི་ལྟ་བ་དང་ཕྱོགས་མཐུན་དུ་གོལ་བས༔ ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ༔ ཡང་རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཕྱོགས་རེ་ལ་ཞེན་ནས༔ སངས་རྒྱས་རྒྱུ་གཞན་དང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཐོབ་པར་སེམས་ན་གོལ་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་རྩ་བ་རྒྱུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡེ་ནས་རང་ལ་གནས་པ་ཤེས་དགོས༔ དེ་མ་གོ་ན་ནང་པའི་མུ་སྟེགས་ཞེས་བྱའོ༔ སྙིང་དཀྱིལ་དུ་ཀུན་བཟང་སོགས་རང་རྒྱུད་པ་རྟག་བརྟན་དངོས་པོ་ཅན་ཡོད་པར་འདོད་ན་མུ་སྟེགས་བདག་ལྟ་ཅན་དང་ཆ་མཐུན་དུ་གོལ་བས༔ རྒྱུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལས་འདས་པ་དེ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོར་གསུངས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ༔ འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས༔ ཡོད་མེད་ལས་གྲོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་དེ་དངོས་པོ་འགྱུར་མེད་ཅིག་ཡོད་སྙམ་ན་མུ་སྟེགས་རྟག་ལྟ་དང་ཆ་མཐུན་དུ་གོལ་བས༔ སེམས་དེ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགགས་དང་བྲལ་ཏེ་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ༔ ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་ པས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལས་བྱུང་ཞིང་སེམས་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དང་རྟོག་པ་བྱས་འགྱུར་དང་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་ན་བདག་ལྟ་དང་ཆ་མཐུན་དུ་གོལ་བས༔ ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་རང་སྣང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་མེད་རང་རིག་ཕྱི་ནང་མཐའ་དབུས་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ༔ ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་དངོས་པོར་ཞེན་ནས་དེ་མཆོད་པས་བདེ་ལེགས་དང་མ་བསྔལ་འབྱུང་བར་ཞེན་ན་མུ་སྟེགས་དབང་ཕྱུག་པ་དང་ཆེ་མཐུན་དུ་གོལ་བས༔ ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་སེམས་ཀྱི་རྩལ་སྔངས་སྐྱེ་མེད་གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ༔ ཡང་འགའ་ཞིག་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་སོགས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་དག་སྙམ་ནས་མཆོད་ཁང་སོགས་ཕྱི་བདར་དགེ་སྦྱོང་དུ་རློམ༔ ཕྱི་རོལ་ཤེས་བྱ་རྣམས་བསླབ་ན་ཤེས༔ སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་རྟོགས་དཀའ༔ ད་ལྟའི་སེམས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོ་བ་ནི་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཟེར་བ་མང་སྟེ༔ དེ་ནི་མུ་སྟེགས་ཁྱབ་མཇུག་གི་རྗེས་འབྲང་དང་ཆ་མཐུན་དུ་གོལ་ད་ལྟ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི་བསྐྱང་བས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་འཁྲུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ༔ རྫོགས་ཆེན་ནས་སེམས་དང་རིག་ པ་གནས་སོ་སོ་སོགས་གསུངས་པ
Chinese
如果认为心如同虚空般空性，因此善恶业的积累或存在没有依据，这就会误入顺世外道的观点。虽然本体空性如虚空般清净，但要知道显现上因果的缘起是不会欺骗的。还有，如果执着于善业资粮的片面利益，认为通过其他因缘才能获得佛果，那就错了，必须明白大乘金刚藏的根本，即如来藏，本来就存在于自身。如果不明白这一点，就被称为佛教中的外道。如果认为在心间有像普贤等自性常恒实有的东西，那就误入了外道的我见，因此，要知道如来藏普贤菩萨是超越有无常断的，这才是被称为普贤的真正含义。将轮回涅槃一切的根本认知为心，如果认为从有无中解脱一切的作者——心，是某种不变的事物，那就误入了外道的常见，因此，要知道心是远离有无生灭的，没有真实存在的实体。因为一切都被认知为心，所以如果执着于一切都从心而生，心是果，分别念是造作，觉性是智慧，那就误入了有我见。因此，要知道一切法都是心性自显现，因果无二，自明自知，无内外边际中心。如果执着于本尊是实有的，认为供养本尊会带来安乐，不供养会带来痛苦，那就误入了自在天的外道。因此，要知道本尊是心的妙用，是自生无生，无二自解脱。还有，有些人认为通过沐浴和清洁等可以净化罪障，因此热衷于打扫佛堂等外在事物，自诩为修行人。如果学习外在的知识，就能了解；但心的本体，即如来藏，非常微细，难以证悟。现在很多人说：现在这种散乱的心是无记，不是成佛之因。这实际上是随同遍入天的外道。要知道，通过修持现在的这种心性，才能产生殊胜的证悟。大圆满中说心和觉性各自安住等等。
English
If one thinks that the mind is empty like the sky, and therefore there is no basis for the accumulation or existence of good and bad karma, then one has strayed into the view of the materialistic non-Buddhists. Although the essence is emptiness, pure like the sky, one should know that the dependent arising of cause and effect is infallible in appearance. Furthermore, if one clings to the partial benefits of the accumulation of merit, and thinks that Buddhahood can be attained through other causes and conditions, then one is mistaken. One must understand that the root of the Great Vehicle Vajragarbha, the Tathagatagarbha, inherently exists within oneself. If one does not understand this, one is called an outsider within Buddhism. If one believes that there is something inherently existent, permanent, and substantial, such as Kuntuzangpo, in the center of the heart, then one has strayed into the self-view of the non-Buddhists. Therefore, one should know that the Tathagatagarbha, Kuntuzangpo, is beyond existence and non-existence, permanence and annihilation, and that is what is meant by Kuntuzangpo. By recognizing the root of all samsara and nirvana as the mind, if one thinks that the mind, the agent of liberation from existence and non-existence, is something immutable, then one has strayed into the eternalist view of the non-Buddhists. Therefore, one should know that the mind is free from existence and non-existence, arising and ceasing, and has no truly established entity. Because everything is recognized as the mind, if one clings to the notion that everything arises from the mind, that the mind is the result, that conceptual thought is fabricated, and that awareness is wisdom, then one has strayed into the view of self. Therefore, one should know that all dharmas are the self-manifestation of mind itself, the inseparability of cause and effect, self-knowing, without inner or outer boundaries or center. If one clings to the deity as something substantial, and believes that offering to the deity brings happiness and not offering brings suffering, then one has strayed into the non-Buddhist view of Ishvara. Therefore, one should know that the deity is the play of the mind, self-arisen, unborn, non-dual, and self-liberated. Furthermore, some people think that they can purify obscurations through bathing and cleansing, and therefore are enthusiastic about cleaning temples and other external things, boasting themselves as practitioners. If one studies external knowledge, one can understand it; but the essence of the mind, the Tathagatagarbha, is very subtle and difficult to realize. Now many people say that the current distracted mind is indeterminate and not the cause of Buddhahood. This is actually following the non-Buddhist view of the all-pervading Lord. One should know that by cultivating this current nature of mind, extraordinary realization can arise. In Dzogchen, it is said that mind and rigpa abide separately, and so on.