Tibetan
ག་དང་ཡིད་བདེ་མི་བདེ་དབུགས་དབྱུང་རྔུབ་མེད་ཅིང་ཡིད་མི་གཡོ་བའི་བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དག་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་སྟེ༔ སེམས་དཔའ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་སྔ་ནས༔ རྟོག་དཔྱོད་ལྡན་པ་གཉེན་པོ་སྟེ༔ དེ་ལ་རྩེ་གཅིག་བརྩོན་བྱས་ནས༔ དགའ་བདེའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྐྱེ༔ དེ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡིན༔ རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་རྩེ་གཅིག་པ༔ ནང་དུ་རབ་ཏུ་དངས་པ་ཡི༔ དགའ་བདེ་ལྡན་པ་གཉིས་པ་ཡིན༔ རྟོག་དཔྱོད་བདེ་སྡུག་དང་བྲལ་ཞིང་༔ དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལྡན་རྩེ་གཅིག༔ བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཞེས་སུ་བརྗོད༔ རྟོག་དཔྱོད་ བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ ཡིད་བདེ་མི་བདེ་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ ཡིད་བདེ་མི་བདེ་དབུགས་དབྱུང་རྔུབ༔ སྐྱོན་བརྒྱད་མེད་ཅིང་མི་གཡོ་བ༔ བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དག་པ་ནི༔ བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཞེས་བྱའོ༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་ཞི་གནས་བཟང་པོ་སྐྱེས་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་མེད་པར་སྐྱོང་ན་ལམ་དུ་འགྲོ་ལ༔ གལ་ཏེ་ཆགས་ཞེན་མཆོག་འཛིན་བྱེད་ནས་དེ་ཉིད་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་ན༔ གནས་སྐབས་ཟག་བཅས་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ཐོབ་ཀྱང་༔ འཁོར་བ་ནས་མི་ལ་འཕགས་ཏེ་ཚངས་རིས་དང་༔ ཚངས་པ་འདུན་འདོན་དང་༔ ཚངས་ཆེན་གསུམ་དུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་ལ༔ འོད་ཆུང་དང་༔ ཚད་མེད་འོད་དང་༔ འོད་གསལ་གསུམ་དུ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་ཞིང་༔ དགེ་བ་དང་༔ དགེ་ཆུང་དང་༔ ཚད་མེད་དགེ་གསུམ་དུ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་བ་དང་༔ སྤྲིན་མེད་འོད་དང་༔ བསོད་ནམས་སྐྱེས་དང་༔ འབྲས་བུ་ཆེ་བ་གསུམ་དུ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་སྟེ༔ དེ་དག་ཏུ་ནི་ཞི་གནས་རྐྱང་པས་སྐྱེ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་ པ་དང་བོན་སོགས་སྐྱེ་ཞིང་༔ ཕྱི་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཙམ་ཐོབ་པ་ལ་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ༔ མི་ཆེ་བ༔ མི་གདུང་བ༔ ཤིན་ཏུ་མཐོང་བ༔ གྱ་ནོམ་སྣང་༔ འོག་མིན་དང་ལྔ་ནི་འཕགས་པའི་གནས་ལྔ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ ཞི་གནས་ཁོ་ནས་མི་སྐྱེ་ཞིང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ་འཕགས་པ་ཁོ་ནའི་གནས་ཡིན་ནོ༔ གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་བཀག་པས་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག༔ སྣང་བ་དང་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྒོམ་པས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས༔ ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་ཅིང་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པར་བསྒོམས་པས་ཅི་ཡང་མེད་པར་སྐྱེ༔ ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་རགས་པ་བཀོག་ནས་འདུ་ཤེས་ཕྲ་བ་ནི་མེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་བསྒོམས་པས༔
Chinese
以及怡适不怡适，无有出气入气，心不动的舍念清净，是为第四禅。心雄然降多吉（藏文人名）尊前说：有伺察是为对治，于彼一心勤精进，生起喜乐之果，此乃第一禅。离伺察而一心，内心极为澄净的，具有喜乐是第二禅。离伺察苦乐，具念与正知而一心，名为第三禅。伺察，乐与痛苦，以及怡适不怡适的痛苦，怡适不怡适的出气入气，无有八种过失且不动的，舍念清净，名为第四禅。如是说。生起如是之善妙止，然不贪执而守护则入于道，若贪执而执为殊胜，思彼即是修，而修持之，则暂时获得有漏之现量与神通，然从轮回中不超脱，于梵众天，梵辅天，大梵天三处，由修第一禅而生，于少光天，无量光天，极光净天三处，由修第二禅而生，于善天，少善天，无量善天三处，由修第三禅而生，于无云天，福生天，广果天三处，由修第四禅而生，于彼等处，唯由止而生，外道与苯教等生起，外道诸众以仅得此为究竟之果。无大，无热恼，极善见，丰饶显，色究竟天等五者，名为圣者五处，非唯由止而生，异生亦不生，唯是圣者之处。明然不作意，以执取相之想而遮止，是为无想定。遮止一切显现与获得，以识如虚空般修持，是为识无边处。境与有境二者皆不成立，且修持一切皆不成立，则生于无所有处。破除无所有处之粗大想，修持微细想，念及非有亦非无，则。
English
And ease and unease, without exhaling and inhaling, the equanimity of mind that is unwavering and pure in mindfulness, is the fourth dhyana. In the presence of the hero Rangjung Dorje (Tibetan name): Having investigation is the antidote, therefore, diligently strive one-pointedly, the fruit of joy and bliss will arise greatly, this is the first dhyana. Separated from investigation and one-pointed, the inner being extremely clear, having joy and bliss is the second dhyana. Separated from investigation, pleasure, and pain, possessing mindfulness and awareness, and one-pointed, is called the third dhyana. Investigation, pleasure and suffering, and the suffering of ease and unease, the exhaling and inhaling of ease and unease, without the eight faults and unwavering, the equanimity of pure mindfulness, is called the fourth dhyana. Thus it is said. Even if such a good calm abiding arises, if one cultivates it without attachment, it will lead to the path. If one clings to it and considers it supreme, thinking that it is meditation and practicing it, then temporarily one may obtain contaminated direct perception and miraculous powers, but one will not transcend samsara. One is born in the Brahma host, Brahma attendance, and Great Brahma realms by meditating on the first dhyana. One is born in the Small Light, Immeasurable Light, and Clear Light realms by meditating on the second dhyana. One is born in the Good, Small Good, and Immeasurable Good realms by meditating on the third dhyana. One is born in the Cloudless, Merit-born, and Great Fruit realms by meditating on the fourth dhyana. In those realms, one is born solely through calm abiding, and outsiders and Bonpos arise. Outsiders consider obtaining only this much as the ultimate result. The No Great, No Torment, Extremely Seen, Abundant Manifestation, and Akanistha are called the five abodes of the noble ones. One is not born solely through calm abiding, and ordinary beings are not born there either; it is solely the abode of the noble ones. Blocking the perception of grasping at characteristics in clarity and non-conceptuality is the attainment of non-perception. Blocking all appearances and attainments, meditating on consciousness like the sky is the infinity of consciousness. Since both object and subject are not established, and meditating on nothing being established, one is born in the realm of nothingness. Abandoning the coarse perception of nothingness, meditating on the subtle perception, thinking that it is neither existent nor non-existent, then.
Tibetan
འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་ལྷར་སྐྱེ་སྟེ༔ དེ་དག་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཕྲ་འུས་བཅིང་ནས༔ ལྷག་མཐོང་རང་ངོ་མ་མཐོང་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ༔ ས་ར་ཧས༔ གཉུག་མའི་ཡིད་ལ་སྐྱོན་གྱིས་བྱིས་པ་བསླས༔ སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་ལྷག་པར་སུན་འབྱིན་ཅིང་༔ ང་རྒྱལ་སྐྱོན་གྱིས་དེ་ཉིད་ མཚོན་མི་ནུས༔ འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་བསམ་གཏན་གྱིས་རྨོངས་འགྱུར༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ དེ་ལྟར་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་བསྒོམས་ནས་ཞི་གནས་ཇི་ལྟར་ཆེ་བ་བཞིན་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་དང་ཡོན་ཏན་ཆེ༔ ཞི་གནས་ཆུང་ན་ལྷག་མཐོང་སྟོབས་ཆུང་སྟེ་དཔེར་ན་སྤྲིན་ཆུང་ན་ཆར་པ་ཉུང་བའམ༔ བུད་ཤིང་ཉུང་ན་མེ་ཆུང་བ་དང་འདྲའོ༔ དེས་ན་ད་ལམ་འདོན་པ་དགེ་སྦྱོར་གཞན་སྐྱུར་ལ༔ རྩེ་གཅིག་ཏུ་སེམས་གནས་ཅི་ཐུབ་མཛོད་ཅིག༔ དེ་ལྟར་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་ཐུན་ཞུས་ཤིང་སྒོམ་པའི་དགེ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྔོ་སྙམ་པས་རྗེས་ཟློས་མཛོད༔ དགེ་བ་མ་རྒན་འགྲོ་དྲུག་ཀུན་ལ་བསྔོ༔ གསུམ༔ ཞི་གནས་བསྒོམ་པའི་སྐབས་ཏེ་ཆོས་ཐུན་བཅོ་ལྔ་པའོ༔་ཨང་༈ དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་བཤད་པ་ནི༔ ལྷག་མཐོང་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ༔ དེ་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་བ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཏེ༔ དང་པོ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་ཅིང་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི་མདོ་ལུགས་འགའ་རེ་ནས་ཤེས་རབ་ཏུ་བཤད་དེ༔ ཤེས་རབ་བརྒྱ་པར་ཐོས་ཉུང་དམུས་ལོང་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་མི་ཤེས༔ དེ་མེད་དེ་ཀོས་ཅི་ཞིག་ བསམ་པར་བྱ༔ དེ་བས་ཐོས་ལ་བརྩོན་བྱ་དེ་རྒྱུ་ལས༔ བསམ་བཞིན་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཡངས་པ་འབྱུང་༔ ཞེས་གསུངས་ནའང་འདི་ནི་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ༔ དེ་ལ་ཡང་གཞུང་དང་མན་ངག་གཉིས་ལས༔ རྒྱུད་གཞུང་རྣམས་ལས་དང་པོ་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས༔ དེ་མ་ཕེབས་ན་འབེན་མ་མཐོང་བའི་མདའ་ལྟར་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་བཤད་ཀྱང་༔ འདིར་ནི་དང་པོ་བསྒོམས་པས་ཉམས་སུ་བླང་བས་ལྟ་བ་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པ་རིག་འཛིན་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་ལས་བྱུང་བ་ལྟར་ཟབ་པ་ཡིན༔ དེ་ལ་ཐབས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེར་བསགས་ཀྱང་༔ ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་དོན་མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་ཏེ༔ སྡུད་པ་ལས༔ དམུས་ལོང་དམིགས་བུ་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ནི༔ ལམ་ཡང་མི་ཤེས་གྲོང་ཁྱེར་འཇུག་པར་ག་ལ་ནུས༔ དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་མེད་ན་མིག་མེད་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་ཡི༔ དམིགས་བུ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་རེག་པར་ནུས་མ་ཡིན༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ ཐབས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཟི
Chinese
生于无想非无想天，他们虽然专注于寂止，但心被细微的执着束缚，这是因为没有见到胜观的自性。萨ra哈说：‘天生的心被过失蒙蔽，所有人都会更加厌恶，傲慢的过失无法表达它，整个世界都被禅定所迷惑。’如是说。像这样，仅仅修习寂止，寂止越大，胜观的功力就越大；寂止小，胜观的力量就小，比如云小雨就少，柴少火就小一样。因此，现在放弃其他念诵和善行，尽力一心安住于心。像这样，请求寂止的所缘，修习的善根回向给一切众生，这样想后重复念诵：善根回向给老母般的六道众生。三遍。这是修习寂止的时候，第十五讲法。然后是讲述胜观，胜观是智慧，它也有共同和不共同两种。第一种是对内外一切法分别观察和思考的智慧，一些经部中说这是智慧。在《智慧百颂》中说：‘少闻的盲人不知道修习的方法，没有它，还能思考什么呢？因此，应该努力闻法，从这个因中，如理思维修习，就会产生广大的智慧。’虽然这样说，但这指的是宣说智慧空性。其中又有经和诀窍两种，经部经典中说首先要确定见解，如果见解没有确定，就像没有目标的箭一样变得没有意义。但在这里，首先通过修习来体验，从而自然领悟见解，这就像来自持明上师们的诀窍一样深刻。对此，即使积累了广大的方便福德资粮，如果不领悟智慧空性的意义，也无法从轮回中解脱。《摄颂》中说：‘没有目标的盲人有百千俱胝，既不知道路，又怎么能进入城市？同样，没有智慧就像没有眼睛，前五度就像没有目标，因此无法证得菩提。’如是说。方便福德资粮被智慧空性所摄。
English
They are born in the realm of neither perception nor non-perception. Although they excel in single-pointed concentration (shamatha), their minds are bound by subtle attachments. This is because they have not seen the nature of insight (vipashyana). Sarahas says, 'The innate mind is obscured by faults, causing all beings to be even more disgusted. The fault of pride cannot express it, and the whole world is deluded by meditation.' Thus it is said. Like this, merely cultivating shamatha, the greater the shamatha, the greater the power and qualities of vipashyana. If shamatha is small, the power of vipashyana is small, just as small clouds bring little rain, or little firewood makes a small fire. Therefore, now abandon other recitations and virtuous activities, and try to keep your mind single-pointedly focused as much as possible. In this way, request the object of shamatha, and dedicate the merit of practice to all sentient beings. Thinking this, repeat: 'May the merit be dedicated to all mother-like beings in the six realms.' Three times. This is the time for cultivating shamatha, the fifteenth Dharma talk. Then, the explanation of vipashyana: Vipashyana is wisdom, and it has both common and uncommon aspects. The first is the wisdom that individually examines and contemplates all phenomena, both internal and external. Some sutra systems describe this as wisdom. In the 'Hundred Verses on Wisdom,' it says, 'The blind with little learning do not know how to meditate. Without it, what can one contemplate? Therefore, one should strive to hear the teachings, and from this cause, contemplate and meditate properly, and vast wisdom will arise.' Although it is said like this, this refers to teaching the emptiness of wisdom. Among these, there are scriptures and instructions. The tantric scriptures say that first one must establish the view. If the view is not established, it becomes meaningless like an arrow without a target. But here, first, through practice, one experiences and naturally realizes the view, which is as profound as the instructions from the vidyadhara masters. In this regard, even if one accumulates vast amounts of skillful means and merit, if one does not realize the meaning of the emptiness of wisdom, one cannot be liberated from samsara. The 'Compendium' says, 'Billions of blind people without a guide, they do not know the path, how can they enter the city? Likewise, without wisdom, like the five perfections without eyes, without a guide, one cannot touch enlightenment.' Thus it is said. The accumulation of skillful means and merit is seized by the wisdom of emptiness.