Tibetan
ཅི་སྲིད་མ་སྤངས་བར་དུ་ནི༔ འཇིག་རྟེན་འདི་ན་སངས་རྒྱས་མིན༔ ཀུན་མཁྱེན་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱའོ༔ ཞེས་དང་༔ རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས༔ རྣམ་རྟོག་ཀུན་ནི་ཟད་པ་ལ༔ བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་སྐྱེ༔ ཞེས་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས༔ རྟོག་དང་བྲལ་བའི་ཡེ༔ སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་མངོན་སངས་རྒྱས༔ རྟོག་དང་བྲལ་བ་དེ་ལ་ནི༔ གསང་སྔགས་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན༔ དེ་ཡི་འབྲས་བུ་རྣམ་དག་པ༔ རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་འགྱུར༔ གང་ཞིག་རྟོག་པ་ནས་བྱེད་པ༔ དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་མི་འགྱུར༔ དེ་ལྟ་བས་ན་རྟོག་སྤངས་པས༔ སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ༔ ཞེས་དང་༔ མངོན་བརྗོད་ལས་ཀྱང་༔ ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར༔ ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྤངས་བ་ཡི༔ བསྒོམ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས༔ ཞེས་དང་༔ རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ལས༔ ཀུན་མཁྱེན་གོ་འཕང་འདོད་པ་ཡི༔ རྟོག་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ༔ དེ་ཀུན་གང་ལ་མེད་གྱུར་པ༔ དེ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱ༔ ཞེས་དང་༔ རྡོ་རྗེ་ རྩེ་མོ་ལས༔ བགེགས་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན༔ སེམས་ཉིད་དག་པར་གྱུར་པ་ཡིན༔ རང་སེམས་བདུད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད༔ བགེགས་ཉིད་ཀྱང་ནི་གི་སེམས༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསལ༔ རྣམ་པར་རྟོག་ལས་བགེགས་རྣམས་འབྱུང་༔ འདུལ་བར་དཀའ་བའི་སེམས་བཟུང་ཞིང་༔ འདོད་པ་རྣམས་ནི་སྤང་བར་བྱ༔ ཞེས་དང་༔ ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས༔ དགེ་དང་མི་དགེའི་རྣམ་རྟོག་ནི༔ རྒྱུན་ཆད་པར་ནི་མཚན་ཉིད་ཅན༔ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་གསུངས༔ ཞེས་དང་༔ ཞི་བ་ལྷས༔ ལུས་ངག་སེམས་ནི་དབེན་པ་ལས༔ རྣམ་པར་གཡེང་བ་མི་འབྱུང་ངོ་༔ དེ་བས་འཇིག་རྟེན་སྤངས་བྱ་ཞིང་༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དོར༔ ཞེས་དང་༔ རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པ་ལས༔ འཁོར་བ་ཞེས་བྱའི་རྣམ་རྟོག་མང་པོ་ནི༔ རྟག་ཏུ་སྤངས་པ་ཡིད་ནི་མཉམ་པར་བཞག༔ ཅེས་དང་༔ ས་ར་ཧས༔ ཞི་གནས་རྒྱུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ཏེ༔ ངོ་བོ་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་དབེན་པ་ཡིན༔ རྐྱེན་ནི་སེམས་གནས་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ཏེ༔ ཕན་ཡོན་ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་རགས་པ་གནོན༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ དེ་ལ་འདི་སྐབས་ནི་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་སྒོམ་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ༔ སེམས་གང་དུ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་གནས་ཅི་ཐུབ་བྱའོ༔ ལུས་གནད་དང་ལྡན་པའི་ངང་ནས་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀ་བག་ཀློད་ལ་འབོལ་ལེ་ཤིག་གེ་བཞག༔ སེམས་འཕྲོ་ན་འཕྲོ་མི་བཅུག་པར་གནས་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་གོ༔ དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་ཞི་ནས་སེམས་ཀྱི་ལེ་གནས་པ་ཞི་གནས་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཅ
Chinese
如若未曾舍弃，在此世间便非佛陀，亦不应称之为一切智者。如《金刚鬘》所云：“一切分别念尽除时，极大安乐真实生。”又如《金刚手灌顶续》所云：“离于分别之耶，往昔胜者现证悟，离于分别彼者处，密咒成就已宣说。彼之果位极清净，自性光明而转变，何者若从分别作，彼者成就终不生。是故舍弃诸分别，当修明咒之形相。”又如《现观庄严论》所云：“为能成就智慧身，一切分别皆当舍，如是修习如来语。”又如《现证菩提经》所云：“欲得一切智者位，种种分别诸念头，彼等何者皆无有，于彼恒常当精进。”又如《金刚顶经》所云：“障碍丝毫亦无有，心性清净所成故，自心即说名为魔，障碍亦是自心故，一切分别念皆除，从诸分别生障碍，当持调伏难调心，诸欲皆当舍弃之。”又如龙树所云：“善与非善之分别念，相续断绝乃其特征，诸佛宣说即是空性。”又如寂天所云：“身语意处寂静时，散乱分别即不生，是故当舍弃世间，分别念头悉皆断。”又如《入行论》所云：“轮回之名众多念，恒常舍弃心平等。”又如萨ra哈所云：“止住之因依于戒律，体性远离烦恼分别念，缘为心住之差别，利益压制粗大烦恼苦。”如是宣说。 此处乃是修习单单止住之阶段，当尽力使心不散乱于任何处。于具足身要之状态中，身心二者皆放松而松弛，若心散乱，则不令其散乱，而安住于止住之上。如是，分别念散乱平息，心之安住即是止住。然于彼亦有缺失。
English
As long as one has not abandoned [distractions], one is not a Buddha in this world, nor should one be called omniscient. As it says in the Vajra Garland: "When all conceptual thoughts are exhausted, great bliss truly arises." And as it says in the Vajrapani Empowerment Tantra: "The primordial Victorious Ones awakened to reality, free from conceptualization. In that which is free from conceptualization, the accomplishment of secret mantras is taught. Its result is utterly pure, naturally transforming into clear light. Whoever acts from conceptualization, will never achieve realization. Therefore, by abandoning conceptualization, one should meditate on the forms of mantras." And as it says in the Manifest Realization: "In order to accomplish the wisdom body, all conceptual thoughts should be abandoned. Such meditation is taught by the Tathagatas." And as it says in the Manifest Enlightenment: "Those who desire the state of omniscience, should constantly strive for that in which all kinds of conceptual thoughts are absent." And as it says in the Vajra Peak: "There are no obstacles whatsoever, because the nature of mind is pure. One's own mind is said to be a demon. Obstacles are also one's own mind. All conceptual thoughts are eliminated. Obstacles arise from conceptual thoughts. Holding the mind that is difficult to tame, all desires should be abandoned." And as Nagarjuna said: "The characteristic of the continuous cessation of conceptual thoughts of virtue and non-virtue is emptiness, as taught by the Buddhas." And as Shantideva said: "When body, speech, and mind are in solitude, distracting thoughts do not arise. Therefore, one should abandon the world and completely abandon conceptual thoughts." And as it says in Engaging in Yoga: "The many conceptual thoughts called samsara are constantly abandoned, and the mind is placed in equanimity." And as Saraha said: "The cause of calm abiding depends on discipline, its essence is the absence of afflictions and conceptual thoughts, its condition depends on the distinction of mind-dwelling, and its benefit is the suppression of coarse afflictions and suffering." Thus it is said. Here, this is the stage of meditating on mere calm abiding. One should try as much as possible to keep the mind from wandering anywhere. In a state of proper posture, both body and mind should be relaxed and loose. If the mind wanders, one should not allow it to wander, but keep it on the state of calm abiding. Thus, when the wandering of conceptual thoughts subsides, the mind's abiding is calm abiding. However, there are also faults in that.
Tibetan
ན་དང་སྐྱོན་མེད་གཉིས་ལས༔ སེམས་ཞི་གནས་ལ་སོང་བས་བོས་ཀྱང་མི་ཐོས་དཔེར་ན་གཉིད་འཐུགས་པོ་ལ་སོང་བ་འདྲ་བ༔ གཉིད་ཡུར་བ་ཡང་མིན་པ༔ དེའི་ཚེ་མིག་གིས་ཡང་ཅི་མཐོང་བ༔ སེམས་མི་གསལ་བར་དྲན་བསམ་ཅི་ཡང་མེད་པ༔ དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡུན་རིང་སོང་ཡང་ཡུན་ཅི་ཙམ་སོང་རང་གིས་མི་ཤེས་པ༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་སད་པ་ན་གཉིད་སད་པའམ་བརྒྱལ་སང་བ་ལྟར་ད་རེས་ང་ལ་ཅི་རེད་པ་ཡིན་སྙམ་པ་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་འོང་བ་དེ་ནི་ཞི་གནས་འཐོམ་པོ་ཡིན་ཏེ༔ དེ་འདྲ་བ་དང་པོ་ཡུད་རེ་སོང་ཡང་སྐྱོན་མེད་དེ་སྒོམ་སྐྱེ་བའི་སྔ་ལྟས་ཀྱང་ཡིན༔ སྔོན་རྗེ་དུས་མཁྱེན་སོགས་ལ་ཡང་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་ཡོད༔ དེ་སྒོམ་ཡིན་བསམ་ནས་དེའི་མུས་སྒོམ་མི་རུང་སྟེ༔ དེ་ཁོ་ན་ སྒོམ་ན་དུད་འགྲོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན༔ ཡང་རང་གི་སྙིང་གི་དཀྱིལ་དུ་སེམས་གཏད་ལ་དེ་ནས་ཡིད་ལ་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་བསྡད་པས༔ སེམས་ལ་དྲན་རྟོག་ཅི་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་སེམས་གནས་ཏེ༔ དེ་ལྟར་དྲན་རྟོག་མེད་པས་ཕྱིའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་མི་གསལ༔ ཡིད་ལ་དྲན་རྟོག་གཞན་མེད་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་ཙམ་ཡོད་ལ༔ གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་བ་ནི་མེད་པ༔ དེ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ཉི་མ་གར་སོང་མི་ཚོར་བ་ཅིག་འོང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་འགོགས་པ་ཆ་མཐུན་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞི་གནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས༔ དང་པོ་ཡུད་རེ་ནི་སྐྱོན་མེད་རྒྱུན་དུ་དེ་ལྟར་སྒོམ་མི་རུང་༔ འོ་ན་སྐྱོན་མེད་ཞི་གནས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན༔ སེམས་གར་གཏད་དུ་མེར་རེ་ཀྱི་ལེ་གནས་པ༔ གསལ་སེང་ངེ་བ༔ དེ་སྒོམ་པའི་ཚེ་མིག་རྣ་བ་སོགས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་མ་འགག་པར་སོ་སོར་གསལ་བ༔ ལུས་སེམས་བདེ་བས་ཁྱབ་པས་སུན་རྒྱུ་མེད་པ༔ དེ་སྒོམ་པའི་ཚེ་ནམ་སྒོམ་དེ་ལྟར་འཆར༔ མི་སྒོམ་ཚེ་དེ་ལ་སད་མི་དགོས་པར་རང་དབང་ཆེ་བ་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་སྒོམ་གྱི་གཞི་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་ཡང་ཞི་གནས་བསྒོམས་པས་ལུས་སེམས་བདེ་བ་སྐྱེ་སྟེ༔ དེ་ལ་ ཆགས་ཞེན་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་བས་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ༔ ཆགས་ཞེན་མེད་པར་སྐྱོང་ན་ལམ་དུ་འགྲོ༔ ཞི་གནས་དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་སེམས་མི་འཕྲོ་བའི་གཉེན་པོ་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་པས་ཡིད་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་༔ སེམས་འཕྲོ་དོགས་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་མི་དགོས་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཡིད་ནང་དུ་དང་བ་གཉིས་པ་དང་༔ སེམས་རྟོག་དཔྱོད་བདེ་སྡུག་མེད་པར་དྲན་ཤེས་དང་ལྡན་པས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་གསུམ་པ་དང་༔ རྟོག་དཔྱོད་བདེ་སྡུ
Chinese
在昏沉和无过之间：如果心进入寂止，即使呼唤也听不见，就像进入沉睡一样，也不是昏睡。那时眼睛也看不见任何东西，心不清晰，没有任何思维。像这样即使过了很久，自己也不知道过了多久。从那个三摩地中醒来时，就像睡醒或昏厥醒来一样，心想“这次我怎么了？”出现这样的情况就是昏沉的寂止。像这样最初短暂地出现也没关系，这也是禅修生起的先兆。以前，杰·杜斯钦（杰·杜斯钦）等人也发生过这样的事情。不要认为这是禅修，就一直这样禅修，如果只禅修这个，就是转生为旁生的因。还有，将心安住在自己心间，然后什么也不想地安住，心中不生起任何念头，心就安住了。这样，因为没有念头，所以外在的八识不清晰。心中没有其他的念头，只有心专注于一境的意识，而没有观察安住的自性。禅修时，会有一种感觉，不知道太阳去了哪里，这被称为声闻的相似止，是无过的寂止。最初短暂地出现没关系，但不能一直这样禅修。那么，什么是无过的寂止呢？心安住在哪里，就明亮而清晰地安住在哪里，清清楚楚。禅修时，眼耳等八识不停止，而是各自清晰。身心充满喜悦，没有厌烦。禅修时，什么时候禅修就什么时候显现，不禅修时，也不需要醒来，非常自在，单纯的寂止是禅修的基础。而且，通过禅修寂止，身心会产生喜悦，对此产生强烈的贪执，并执为殊胜，就会转生到欲界天。如果没有贪执地守护，就会走上正道。对于那个寂止，努力对治不让分别念动摇，从而心中充满喜悦和快乐，并专注于一境，这是初禅。不需要担心分别念动摇，心中自然而然地喜悦，这是二禅。心中没有分别念、苦乐，具有正念和觉知，并专注于一境，这是三禅。分别念、苦乐
English
Between dullness and faultlessness: If the mind enters tranquility (shamatha) to the point that even when called, it cannot be heard, like falling into a deep sleep, and it is not even drowsiness. At that time, the eyes also see nothing, the mind is unclear, and there is no thought whatsoever. Even if a long time passes in such a state, one does not know how much time has passed. When awakening from that samadhi, like waking from sleep or recovering from fainting, one wonders, "What happened to me this time?" Such an occurrence is dull shamatha. It is not a fault if such a state occurs briefly at first; it is even a precursor to the arising of meditation. In the past, such things happened to Je Dusum Khyenpa and others. One should not think that this is meditation and continue to meditate in that way; if one only meditates on that, it is a cause for being born as an animal. Furthermore, settle the mind in the center of your heart, and then sit without thinking of anything in your mind. The mind abides without any thoughts arising. Thus, because there are no thoughts, the eight consciousnesses are not clear. Although there are no other thoughts in the mind, there is only the awareness of the mind abiding in one-pointedness, and there is no observation of the nature of abiding. When meditating in this way, there will be a feeling of not knowing where the sun has gone; this is called the "semblance of cessation" of the Hearers (Shravakas), and it is faultless shamatha. It is not a fault if it occurs briefly at first, but one should not meditate in that way continuously. So, what is faultless shamatha? Wherever the mind is settled, it abides brightly and clearly, vividly. When meditating in this way, the eight consciousnesses, such as the eyes and ears, do not cease but are clear individually. The body and mind are pervaded by bliss, so there is no boredom. When meditating in this way, it appears whenever one meditates. When not meditating, one does not need to awaken to it; it is very free. Simple shamatha is the basis for meditation. Moreover, by meditating on shamatha, bliss arises in the body and mind. If one develops great attachment to that and holds it as supreme, one will be born as a god in the desire realm. If one cultivates it without attachment, one will go on the path. For that shamatha, by striving to counteract the wandering of conceptual thoughts, one is filled with joy and happiness and abides in one-pointedness; this is the first dhyana (concentration). Without needing to worry about the wandering of thoughts, joy arises naturally within the mind in one-pointedness; this is the second dhyana. Without conceptual thoughts, pleasure, or pain in the mind, with mindfulness and awareness, one abides in one-pointedness; this is the third dhyana. Conceptual thoughts, pleasure, and pain