Chinese
并且能圆满证得三摩地之能力。如果认为心是恒常、坚固、不坏的，或者认为心是不存在的，即什么都没有的，如果不对这些产生执着，而是安住在自心未被改变的本性中，就不会堕入常断二边。如果为了阻止分别念而专门修持无分别的智慧，就会堕入声闻乘；如果不阻止分别念，而是像水和波浪一样，任由自性显现，生起和消融同时发生，这样修持就能消除（过失）。如果阻止分别念向外境散发，而将内在的觉性安住在空性本质上，就会堕入独觉乘；如果不阻止外在六识的分别念，而是让其自生自灭，就能消除（过失）。如果阻止所有下部的宗派，而用教证和理证来确立自宗的不可言说，仅仅将心安住在空性的定解上；或者又用教证和理证来确立一切内外事物都是空性的，并且仅仅生起对空性的清晰定解，就安住在这种状态中，这就是执着于世俗谛和胜义谛的差别，并且是干燥的理解。因此，对未被改变的原始清净自性，不带空性和二谛双运的执着来修持，就能遣除（过失）。如果将自己视为凡夫，而将智慧本尊从外面迎请进来，并执着于祈求加持的定解，就会堕入外道密法；如果确信自心就是佛，就不会堕入其中。如果执着于咒语、手印和本尊瑜伽等相，或者将外在的器世界和内在的有情观想为本尊的坛城等，如果仍然没有脱离执着，那就是玛哈瑜伽；如果像彩虹显现在空中一样，了知这一切仅仅是心的幻化，就能解脱。如果认为身体的脉、气、明点本来就是本尊的坛城，并且仍然执着于自己的身体，就会有堕落之处；如果了知这一切都是无自性、无生，就能解脱。总之，执着于什么，就会被什么束缚；因此，大圆满的见修行是至高无上的。如果认为“我的修法是乘之顶峰，是不可为、超离思维的”，就会被定解的执着所束缚；如《入行论》所说：“不思即不生，离欲即解脱”，像这样去修持，就能断除见修的所有过失。接下来是行持的过失：如果不理解五毒是五智，三毒是身语意等的含义，而将五毒安住在自
English
And one will perfect the power of samadhi. If one thinks that the mind is permanent, solid, and indestructible, or if one thinks that the mind is nonexistent, that there is nothing at all, without clinging to these, but looking at one's own unaltered nature, one will not fall into permanence or annihilation. If one deliberately blocks conceptual thoughts and only meditates on non-conceptual wisdom, one will fall into the Hearer vehicle; if one does not block conceptual thoughts, but meditates on whatever arises from one's own nature, with arising and dissolution occurring simultaneously like water and waves, one will eliminate (the fault). If one blocks conceptual thoughts from scattering to external objects and places the inner awareness on the essence of emptiness, one will fall into the Solitary Realizer vehicle; if one does not block the conceptual thoughts of the six external aggregates, but allows them to arise and dissolve on their own, one will eliminate (the fault). If one blocks all the lower philosophical systems and establishes one's own system as inexpressible through scripture and reasoning, and merely places the mind on the certainty of emptiness; or if one again uses scripture and reasoning to establish that all internal and external phenomena are empty, and merely generates a clear certainty of emptiness, and remains in that state, this is clinging to the mere distinction between relative and ultimate truth, and is a dry understanding. Therefore, by cultivating the unaltered, primordially pure self-awareness without clinging to emptiness and the union of the two truths, one will avert (the fault). If one regards oneself as an ordinary being and invites the wisdom deity from outside, and clings to the certainty of requesting blessings, one will fall into external tantra; if one is certain that one's own mind is the Buddha, one will not fall into it. If one clings to the signs of mantras, mudras, and deity yoga, or visualizes the external world and the internal beings as the mandala of the deity, etc., if one is still not free from clinging, that is Maha Yoga; if one knows that all of this is merely a magical display of the mind, like a rainbow appearing in the sky, one will be liberated. If one thinks that the channels, winds, and drops of the body are inherently the mandala of the deity, and still clings to one's own body as something substantial, there will be a place to fall; if one knows that all of this is without inherent existence and unborn, one will be liberated. In short, whatever one clings to, one will be bound by; therefore, the view and practice of the Great Perfection are supreme. If one thinks, "My practice is the pinnacle of vehicles, is uncreated, and transcends thought," one will be bound by the clinging of certainty; as it says in the *Bodhicharyavatara*, "By not thinking, one does not arise; by being free from desire, one is liberated," by practicing in this way, one will cut off all the faults of view and practice. Next are the faults of conduct: If one does not understand the meaning of saying that the five poisons are the five wisdoms, the three poisons are the body, speech, and mind, etc., and places the five poisons on one's own continuum,
Tibetan
་མལ་དུ་འབྱོལ་ཉོག་སྤྱོད་ན་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་བདུད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྟེ༔ དུག་ལྔ་སྤང་ན་ཉན་ཐོས་དང་ཐེག་པ་འོག་མ་ཡིན་པས་དུག་ལྔའི་རང་ངོ་བལྟས་པས་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་རོ༔ སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་རྟོགས་ཀྱང་སེམས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་པ་ལ་དགེ་སྡིག་གི་ཕན་གནོད་མེད་སྙམ་ནས་དགེ་བ་མི་སྒྲུབ་སྡིག་པ་མི་སྤང་བ་ཧྭ་ཤང་ལྟ་བ་སྟོང་ལྟ་ཧད་པོ་སྟེ༔ ལྟ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་སྡིག་པ་ཕྲ་མོ་ལ་ཡང་འཛེམ༔ དགེ་བ་ཅི་འགྲུབ་འབད་པས་སེལ་ལོ༔ ནད་གདོན་གེགས་སེལ་ལ་ཡང་༔ ནད་ཀྱི་ཟུག་གཟེར་ནའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་མཉམ་པར་བཞག་པས༔ བདེ་དུས་བསྒོམ་པ་ལས་བོགས་དང་ཡོན་ཏན་ཆེ་ཞིང་སྒྲིབ་པ་དག་ཕུལ་ཆེ་བས་ ནད་ཀྱང་ཇེ་བདེར་འགྱུར་རོ༔ གདོན་གྱི་གནོད་པ་ལ་འདིས་གནོད་དོ་སྙམ་པའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་སྟོང་པར་གྲོལ་བ་དང་༔ གདོན་གྱི་རྩ་བ་རྣམ་རྟོག་རང་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་རང་སར་གྲོལ་ན་གདོན་ཀྱང་ཞིའོ༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གེགས་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཏེ་བྱིང་རྨུགས་ལ་ལྟ་སྟངས་བསྟོད་ཅིང་ལུས་སྒྲིམ་རིག་པ་ཧུར་ཕྱུང་ལ་བསྒོམ་པ་དང་༔ འཕྲོ་རྒོད་ཆེ་ན་ལུས་སེམས་བག་ཀློད་དེ་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཀྱང་༔ གཙོར་བྱིང་རྨུགས་སམ་འཕྲོ་རྒོད་གང་བྱུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་གཅེར་རེ་བལྟས་པས་སྟོང་ཉིད་དུ་ལྷག་གིས་མཐོང་བ་དེ་རང་བོགས་ཆེ་སྟེ༔ སྤང་བླང་དང་བསལ་བཞག་མེད་པར་མ་བཅོས་པ་ཉིད་དངོས་གཞིའི་ཉམས་ལེན་ཡིན་ནོ༔ བྱམས་སྙིང་རྗེ་མེད་ན་ལྟ་བ་རྟོགས་ཀྱང་ཐེག་དམན་ཡིན་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བར་བྱའོ༔ ལྟ་བ་ངེས་པར་རྟོགས་ན་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས༔ སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡང་གདབ་པར་བྱའོ༔ སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་མ་བསྒོམས་ན་མདོའི་ཉམས་ལེན་དང་ཁྱད་པར་ མེད་པས༔ སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་ནམ་མཁའ་ལ་འཇའ་ཤར་བ་ལྟར་བསྒོམ་སྟེ༔ དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བར་བྱས་པས་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྱུར་ལ༔ གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་ལྕོགས་ན་བསྐྱེད་རིམ་སྟོང་པར་བསྡུས་ནས་སྟོང་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ༔ དེ་ལྟར་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད༔ དངོས་གཞིའི་སྐབས་སུ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གམ༔ བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག༔ བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུ
Chinese
如果放任自流地行事，那就是黑口妖魔的见解；如果舍弃五毒，那就是声闻和下乘，所以观察五毒的自性，就能显现为智慧。即使了悟心性是空性，但认为心如虚空般空性，没有善恶的利益和损害，因此不修善，不舍恶，这是华严宗的见解，是空见的极端；即使了悟见解如虚空，也要对微小的罪恶有所顾忌；要努力消除一切恶行。在消除疾病、邪魔和障碍方面也是如此：如果对“疾病的刺痛真难受”的念头，观察其自性，安住于平等之中，那么比快乐时修行更有益处和功德，消除的障碍也更大，疾病也会变得更加容易忍受。对于邪魔的损害，观察“这是邪魔的损害”的念头，并在空性中解脱；因为邪魔的根本就是分别念，如果分别念在自身解脱，那么邪魔也会平息。禅定的障碍有两种，即昏沉和掉举，赞叹观察昏沉的方式，收紧身体，集中精神进行修行；如果掉举严重，据说要放松身心进行修行；但最重要的是，无论出现昏沉还是掉举，都要赤裸裸地观察其自性，从而更清楚地看到空性，这本身就更有益处；因为没有取舍和消除，不作修饰的状态才是真正的实修。如果没有慈悲心，即使了悟见解也是小乘，要修持慈悲心，并且不要让慈悲心与空性的精髓分离。如果确定无疑地了悟了见解，那么自然会对没有如此了悟的众生生起慈悲心；因此，也要发起利益众生的广大愿望。即使有了空性和慈悲心，如果不修持本尊，就与显宗的修行没有区别；因此，要观想从空性中如彩虹般显现，并且不要让其与空性的精髓分离，这样就会转变为生圆双运；如果不能这样做，就将生起次第收摄于空性中，并在空性中安住。因此，在一切善行的开始，都要发起为了一切众生的利益而获得圆满佛陀果位的菩提心；在正行时，修持止观双运，或者生圆双运，或者乐空双运，或者明空双运。
English
If one indulges in undisciplined behavior, that is the view of the black-mouthed demon; if one abandons the five poisons, that is the path of the Shravakas and the lower vehicles, so by looking at the essence of the five poisons, they will arise as wisdom. Even if one realizes the emptiness of mind itself, but thinks that mind is empty like the sky, and there is no benefit or harm from virtue or vice, and therefore does not practice virtue or abandon vice, that is the view of the Hwashang, an extreme view of emptiness; even if one realizes the view is like the sky, one should still be wary of even the smallest sins; one should strive to eliminate whatever evil arises. Also, in dispelling illness, evil spirits, and obstacles: if one looks at the essence of the thought, "The pain of the illness is unbearable," and rests in equanimity, then it is more beneficial and virtuous than meditating in times of ease, and it eliminates more obscurations, so the illness will become easier to bear. Regarding the harm of evil spirits, look at the essence of the thought, "This is the harm of evil spirits," and liberate it into emptiness; because the root of evil spirits is conceptual thought itself, if conceptual thought is liberated in its own place, then the evil spirits will also subside. The obstacles to Samadhi are two: dullness and agitation. It is said that one should praise the way of looking at dullness and lethargy, tighten the body, and meditate with focused awareness; and if agitation is strong, one should relax the body and mind and meditate; but most importantly, whichever arises, dullness or agitation, it is more beneficial to look nakedly at its essence, thereby seeing emptiness more clearly; because without acceptance or rejection, without elimination or placement, the uncorrected state itself is the actual practice. If there is no loving-kindness and compassion, even if one realizes the view, it is the Hinayana. One should cultivate loving-kindness and compassion, and not let it be separated from the essence of emptiness. If one has definitely realized the view, then compassion will spontaneously arise for those sentient beings who have not realized it in this way; therefore, one should also make vast aspirations to benefit sentient beings. Even if one has emptiness and compassion, if one does not practice the deity of Yidam, it is no different from the practice of the Sutras; therefore, one should visualize it arising from emptiness like a rainbow in the sky, and not let it be separated from the essence of emptiness, so that it will transform into the union of generation and completion stages; if one cannot do that, one should gather the generation stage into emptiness and rest in emptiness. Therefore, at the beginning of all virtuous actions, one should generate the mind of Bodhicitta, thinking, "May I attain perfect Buddhahood for the benefit of all sentient beings"; during the main practice, practice the union of Shamatha and Vipashyana, or the union of generation and completion stages, or the union of bliss and emptiness, or the union of clarity and emptiness.