Tibetan
ཞི་གནས་རྒྱུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ཏེ༔ ངོ་བོ་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་དབེན་པ་ཡིན༔ རྐྱེན་ནི་སེམས་གནས་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ཏེ༔ ཕན་ཡོན་ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་རགས་པ་གནོན༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ དེ་ལ་འདི་སྐབས་ནི་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་སྒོམ་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ༔ སེམས་གང་དུ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་གནས་ཅི་ཐུབ་བྱའོ༔ ལུས་གནད་དང་ལྡན་པའི་ངང་ནས་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀ་བག་ཀློད་ལ་འབོལ་ལེ་ཤིག་གེ་བཞག༔ སེམས་འཕྲོ་ན་འཕྲོ་མི་བཅུག་པར་གནས་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་གོ༔ དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་ཞི་ནས་སེམས་ཀྱི་ལེ་གནས་པ་ཞི་གནས་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཅན་དང་སྐྱོན་མེད་གཉིས་ལས༔ སེམས་ཞི་གནས་ལ་སོང་བས་བོས་ཀྱང་མི་ཐོས་དཔེར་ན་གཉིད་འཐུགས་པོ་ལ་སོང་བ་འདྲ་བ༔ གཉིད་ཡུར་བ་ཡང་མིན་པ༔ དེའི་ཚེ་མིག་གིས་ཡང་ཅི་མཐོང་བ༔ སེམས་མི་གསལ་བར་དྲན་བསམ་ཅི་ཡང་མེད་པ༔ དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡུན་རིང་སོང་ཡང་ཡུན་ཅི་ཙམ་སོང་རང་གིས་མི་ཤེས་པ༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་སད་པ་ན་གཉིད་སད་པའམ་བརྒྱལ་སང་བ་ལྟར་ད་རེས་ང་ལ་ཅི་རེད་པ་ཡིན་སྙམ་པ་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་འོང་བ་དེ་ནི་ཞི་གནས་འཐོམ་པོ་ཡིན་ཏེ༔ དེ་འདྲ་བ་དང་པོ་ཡུད་རེ་སོང་ཡང་སྐྱོན་མེད་དེ་སྒོམ་སྐྱེ་བའི་སྔ་ལྟས་ཀྱང་ཡིན༔ སྔོན་རྗེ་དུས་མཁྱེན་སོགས་ལ་ཡང་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་ཡོད༔ དེ་སྒོམ་ཡིན་བསམ་ནས་དེའི་མུས་སྒོམ་མི་རུང་སྟེ༔ དེ་ཁོ་ན་ སྒོམ་ན་དུད་འགྲོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན༔ ཡང་རང་གི་སྙིང་གི་དཀྱིལ་དུ་སེམས་གཏད་ལ་དེ་ནས་ཡིད་ལ་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་བསྡད་པས༔ སེམས་ལ་དྲན་རྟོག་ཅི་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་སེམས་གནས་ཏེ༔ དེ་ལྟར་དྲན་རྟོག་མེད་པས་ཕྱིའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་མི་གསལ༔ ཡིད་ལ་དྲན་རྟོག་གཞན་མེད་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་ཙམ་ཡོད་ལ༔ གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་བ་ནི་མེད་པ༔ དེ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ཉི་མ་གར་སོང་མི་ཚོར་བ་ཅིག་འོང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་འགོགས་པ་ཆ་མཐུན་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞི་གནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས༔ དང་པོ་ཡུད་རེ་ནི་སྐྱོན་མེད་རྒྱུན་དུ་དེ་ལྟར་སྒོམ་མི་རུང་༔ འོ་ན་སྐྱོན་མེད་ཞི་གནས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན༔ སེམས་གར་གཏད་དུ་མེར་རེ་ཀྱི་ལེ་གནས་པ༔ གསལ་སེང་ངེ་བ༔ དེ་སྒོམ་པའི་ཚེ་མིག་རྣ་བ་སོགས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་མ་འགག་པར་སོ་སོར་གསལ་བ༔ ལུས་སེམས་བདེ་བས་ཁྱབ་པས་སུན་རྒྱུ་མེད་པ༔ དེ་སྒོམ་པའི་ཚེ་ནམ་སྒོམ་དེ་ལྟར་འཆར༔ མི་སྒོམ་ཚེ་དེ་ལ་སད་མི་དགོས་པར་རང་དབང་ཆེ་བ་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་སྒོམ་གྱི་གཞི་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་ཡང་ཞི་གནས་བསྒོམས་པས་ལུས་སེམས་བདེ་བ་སྐྱེ་སྟེ༔ དེ་ལ་ ཆགས་ཞེན་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་བས་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ༔ ཆགས་ཞེན་མེད་པར་སྐྱོང་ན་ལམ་དུ་འགྲོ༔ ཞི་གནས་དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་སེམས་མི་འཕྲོ་བའི་གཉེན་པོ་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་པས་ཡིད་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་༔ སེམས་འཕྲོ་དོགས་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་མི་དགོས་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཡིད་ནང་དུ་དང་བ་གཉིས་པ་དང་༔ སེམས་རྟོག་དཔྱོད་བདེ་སྡུག་མེད་པར་དྲན་ཤེས་དང་ལྡན་པས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་གསུམ་པ་དང་༔ རྟོག་དཔྱོད་བདེ་སྡུག་དང་ཡིད་བདེ་མི་བདེ་དབུགས་དབྱུང་རྔུབ་མེད་ཅིང་ཡིད་མི་གཡོ་བའི་བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དག་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་སྟེ༔ སེམས་དཔའ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་སྔ་ནས༔ རྟོག་དཔྱོད་ལྡན་པ་གཉེན་པོ་སྟེ༔ དེ་ལ་རྩེ་གཅིག་བརྩོན་བྱས་ནས༔ དགའ་བདེའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྐྱེ༔ དེ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡིན༔ རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་རྩེ་གཅིག་པ༔ ནང་དུ་རབ་ཏུ་དངས་པ་ཡི༔ དགའ་བདེ་ལྡན་པ་གཉིས་པ་ཡིན༔ རྟོག་དཔྱོད་བདེ་སྡུག་དང་བྲལ་ཞིང་༔ དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལྡན་རྩེ་གཅིག༔ བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཞེས་སུ་བརྗོད༔ རྟོག་དཔྱོད་ བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ ཡིད་བདེ་མི་བདེ་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ ཡིད་བདེ་མི་བདེ་དབུགས་དབྱུང་རྔུབ༔ སྐྱོན་བརྒྱད་མེད་ཅིང་མི་གཡོ་བ༔ བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དག་པ་ནི༔ བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཞེས་བྱའོ༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་ཞི་གནས་བཟང་པོ་སྐྱེས་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་མེད་པར་སྐྱོང་ན་ལམ་དུ་འགྲོ་ལ༔ གལ་ཏེ་ཆགས་ཞེན་མཆོག་འཛིན་བྱེད་ནས་དེ་ཉིད་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་ན༔ གནས་སྐབས་ཟག་བཅས་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ཐོབ་ཀྱང་༔ འཁོར་བ་ནས་མི་ལ་འཕགས་ཏེ་ཚངས་རིས་དང་༔ ཚངས་པ་འདུན་འདོན་དང་༔ ཚངས་ཆེན་གསུམ་དུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་ལ༔ འོད་ཆུང་དང་༔ ཚད་མེད་འོད་དང་༔ འོད་གསལ་གསུམ་དུ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་ཞིང་༔ དགེ་བ་དང་༔ དགེ་ཆུང་དང་༔ ཚད་མེད་དགེ་གསུམ་དུ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་བ་དང་༔ སྤྲིན་མེད་འོད་དང་༔ བསོད་ནམས་སྐྱེས་དང་༔ འབྲས་བུ་ཆེ་བ་གསུམ་དུ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་སྟེ༔ དེ་དག་ཏུ་ནི་ཞི་གནས་རྐྱང་པས་སྐྱེ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་ པ་དང་བོན་སོགས་སྐྱེ་ཞིང་༔ ཕྱི་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཙམ་ཐོབ་པ་ལ་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ༔ མི་ཆེ་བ༔ མི་གདུང་བ༔ ཤིན་ཏུ་
Chinese
寂止之因依赖于戒律，其自性是远离烦恼分别念。缘起依赖于心住之差别，利益是压制粗大之烦恼痛苦。如是说。 于此，此时是修习单纯寂止之时，应尽力使心不散乱于任何处。于具足身要之状态中，身心二者皆放松，松缓舒坦地安住。若心散乱，则不令其散乱，而安住于寂止之上。如是，分别念散乱止息，心之安住即是寂止。彼复有具过患与无过患二者，心入于寂止，乃至呼唤亦不闻，譬如入于沉睡一般，亦非昏沉睡眠。彼时，眼亦不见任何事物，心不清晰，亦无任何忆念思惟。如是长久安住，然亦不知时日几何。从彼定中醒来时，如从睡眠醒来或昏厥苏醒一般，心想此次我怎么了，如是之觉受生起，乃是寂止之昏沉。如是最初片刻生起亦无过患，乃是禅修生起之前兆。昔日觉囊多钦（Dolpopa Sherab Gyaltsen，1292-1361）等亦有发生之历史。然不应思彼是禅修，而于彼状态中持续禅修。若仅修彼，乃是转生旁生之因。又，将心安住于自身心间，其后心中不起任何思惟而安住，心中不生起任何忆念分别，心即安住。如是，因无忆念分别，故外之八识不清晰。心中虽无其他忆念分别，然有心专注一境之觉受，然无观待安住之自性。修习彼时，有不知太阳去向之觉受生起，是为声闻之相似解脱，乃是无过患之寂止。最初片刻无过患，然不应恒常如是修习。何为无过患之寂止耶？心安住于所缘境，明亮清晰，修习彼时，眼耳等八识不停止，各自清晰。身心充满安乐，故无厌倦。修习彼时，何时修习即何时显现，不修习时，亦无需从彼中醒来，乃是极具自主之单纯寂止禅修之基础。彼复有……
English
The cause of calm abiding relies on discipline, its nature is being free from afflictions and discursive thoughts. The condition relies on the distinction of mind-dwelling, the benefit is suppressing coarse afflictions and suffering. Thus it is said. Here, this is the time to meditate on mere calm abiding, one should try one's best to keep the mind from wandering anywhere. In a state of possessing the essential points of the body, both body and mind should be relaxed, loose, and comfortable. If the mind wanders, do not let it wander, but place it on calm abiding. Thus, when discursive thoughts subside and the mind dwells in its own place, that is calm abiding. Furthermore, there are two types: with faults and without faults. When the mind goes into calm abiding to the point that one does not hear even when called, like falling into a deep sleep, but it is not drowsiness either. At that time, the eyes do not see anything, the mind is not clear, and there is no memory or thought. Even if one stays like that for a long time, one does not know how much time has passed. When one awakens from that samadhi, like waking up from sleep or recovering from fainting, one wonders what happened to me this time, such a feeling arises, that is dull calm abiding. It is okay if such a thing happens for a short while at first, as it is also a sign of the arising of meditation. In the past, it also happened to Je Dolpopa Sherab Gyaltsen (1292-1361) and others. However, one should not think that it is meditation and continue to meditate in that state. If one only meditates on that, it is the cause of being born as an animal. Furthermore, if one places the mind in the center of one's heart and then sits without thinking anything in the mind, no thoughts or memories arise in the mind, and the mind abides. Thus, because there are no thoughts or memories, the eight external consciousnesses are not clear. Although there are no other thoughts or memories in the mind, there is only the feeling of the mind abiding in one-pointedness, but there is no looking at the nature of abiding. When meditating on that, one may have the feeling of not knowing where the sun has gone, which is called the Hearer's Similar Cessation, which is faultless calm abiding. It is okay for a short while at first, but one should not always meditate like that. What is faultless calm abiding then? The mind abides wherever it is placed, brightly and clearly. When meditating on that, the eight consciousnesses, such as the eyes and ears, do not stop, but are clear individually. The body and mind are filled with bliss, so there is no boredom. When meditating on that, it appears as one meditates. When not meditating, one does not need to wake up from it, it is the basis of the meditation of mere calm abiding with great autonomy. Furthermore, there is...
Chinese
修习止住，身心生乐，对此生起极大贪执，执为殊胜，则生于欲界天；若无贪执而守护，则能入道。于此止住，勤于对治散乱之念，则心生喜乐，安住于一境，是为初禅；无需担忧散乱，内心澄明安住于一境，是为二禅；心无分别苦乐，具足正念正知，安住于一境，是为三禅；分别苦乐与内心之乐与不乐，无有出入息，心不动的舍念清净，是为四禅。心性自生金刚（Rangjung Dorje）尊前云：有分别念乃对治，于此一境勤精进，能生喜乐之果，此乃初禅。离分别念唯一境，内心极度澄明者，具足喜乐是二禅。离分别念苦乐，具足正念与正知，唯一境，名为三禅。分别 乐与痛苦，内心之乐与不乐，内心之乐与不乐，出入息，无有八种过失且不动摇，舍念清净者，名为四禅。如是说。如是生起良好之止住，若无贪执而守护，则能入道；若贪执而执为殊胜，认为此即是修，而修持之，则暂时获得有漏之神通与神变，然不能从轮回中解脱，以修习初禅而生于梵众天、梵辅天、大梵天三处；以修习二禅而生于少光天、无量光天、极光净天三处；以修习三禅而生于善天、遍善天、净光天三处；以修习四禅而生于无云天、福生天、广果天三处；彼等皆以止住而生，外道与苯教等亦如是生；外道诸众以获得此等为究竟之果。
English
By meditating on quiescence, physical and mental happiness arises. If great attachment arises to this and it is held as supreme, one is born in the desire realm. If one cultivates it without attachment, it becomes a path. In that quiescence, by striving against the antidote to the mind's wandering thoughts, joy and happiness arise, and one abides in one-pointedness, which is the first dhyana. Without the need for discursive thoughts that fear wandering, the mind is clear and abides in one-pointedness, which is the second dhyana. Without thoughts of pleasure and pain, possessing mindfulness and awareness, one abides in one-pointedness, which is the third dhyana. Without discursive thoughts of pleasure and pain, and mental happiness and unhappiness, without exhaling and inhaling, and with an unwavering mind, pure equanimity and mindfulness is the fourth dhyana. From the mouth of the Vidyadhara Rangjung Dorje: 'Having discursive thoughts is the antidote. By striving with one-pointedness in that, the fruit of joy and happiness is greatly born. That is the first dhyana. Being free from discursive thoughts and one-pointed, being extremely clear within, possessing joy and happiness is the second. Being free from discursive thoughts of pleasure and pain, possessing mindfulness and awareness, one-pointed, is called the third dhyana. Discursive thoughts of pleasure and pain, and mental happiness and unhappiness, mental happiness and unhappiness, exhaling and inhaling, without the eight faults and unwavering, pure equanimity and mindfulness is called the fourth dhyana.' Thus he spoke. Even if such a good quiescence arises, if one cultivates it without attachment, it becomes a path. If one clings to it and holds it as supreme, thinking that this is meditation and practicing it, then although one temporarily obtains contaminated clairvoyance and miraculous powers, one will not transcend samsara. By meditating on the first dhyana, one is born in the Brahma Assembly, Brahma Retinue, and Great Brahma realms. By meditating on the second dhyana, one is born in the Limited Light, Immeasurable Light, and Clear Light realms. By meditating on the third dhyana, one is born in the Virtuous, Limited Virtue, and Immeasurable Virtue realms. By meditating on the fourth dhyana, one is born in the Cloudless, Merit-Born, and Great Fruit realms. In those realms, one is born through quiescence alone, and outsiders and Bonpos are born in the same way. The outsiders consider obtaining just that much to be the ultimate result.