Tibetan
་དངོས་གཞི་ཡང་ཡིན༔ དེ་སོ་སོ་ལ་སྐབས་དོན་གྱི་གོ་ཚུལ་རེ་ཡང་ཡོད༔ ཚིག་བསྡོམ་ཆེ་བས་ཚིག་དེ་བྱིས་པས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ༔ ཉམས་ལེན་དེ་བསྒོམ་ཆེན་རྒས་ པོས་ཀྱང་དཀའ་བ་ཞིག་ཏུ་ཡོད༔ དེས་ན་སེམས་ལ་ཅི་ཡང་མ་བསམ༔ བཟོ་བཅོས་གང་ཡང་མ་བྱེད་པར་རང་སར་ཞོག་དང་༔ ཅི་ཡང་མི་དྲན་པར་ཐོམ་མེ་ལུས་པ་འདྲ་བ་ལ༔ མི་འཕྲོ་བ་སྡོད་པ་དེ་ཡང་མཐོང་བ༔ དེ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་བཞག་ཀྱང་སྡོད་པ༔ དྲན་མེད་པ་རྒྱལ་བ་དང་གཉིད་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་ཞིག་ཅི་ཙམ་འོང་ཞིང་གནས་ཐུབ་པར་འདུག་ལྟོས༔ གལ་ཏེ་གནས་ཡེ་མ་ཐུབ་ཀྱང་འཆར་ལུགས་ཡིན་པས་དེ་ལ་འགྱོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ནི་མི་དགོས༔ ལར་ཞི་གནས་བསྒོམ་པ་འདི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ནང་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་དེ་ཡིན་ཏེ༔ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས༔ དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བསྐྱེད་པ༔ མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞི་བ༔ རློམས་སེམས་དང་བྲལ་བ་རོ་མྱང་བ་མེད་པ༔ མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི༔ དེ་དག་གི་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ༔ ཞེས་གསུངས་པས་སེམས་ཡོད་མེད་གནས་མི་གནས་སོགས་རྣམ་རྟོག་མི་འགྱུ་བར་གནས་པ༔ ལུས་ངག་ གསུམ་ལ་མི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་མེད་པ༔ འདི་བསྒོམ་ཡིན་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ༔ ཞི་གནས་ཀྱིས་ལུས་སེམས་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་སྲེད་པ་ཡང་མེད་པ༔ དམིགས་པ་གང་ལ་བཟུང་བའི་གཏད་སོ་མེད་པར་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ན་ཞི་གནས་ལེགས་པོ་ཡིན་ཏེ༔ པདྨ་ས་རའི་ཞལ་ནས༔ བསྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ལ༔ ཡེངས་སུ་སྐད་ཅིག་མི་འདོད་པ༔ ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར༔ ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་མ་ཡེངས་པར་བཞག༔ དེ་ཡང་བསྒྲིམ་དྲག་ན་གནས་མི་འདོད་པས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བག་ཀློད་ལ་བཞག་སྟེ༔ གྲུབ་ཆེན་པདྨ་ས་ར་ཧས༔ འགྱུར་བུས་བཅིངས་པའི་སེམས་ཉིད་འདི༔ ཀློད་ན་གྲོལ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད༔ བྲམ་ཟེས་སྐུད་པ་འཁེལ་བ་བཞིན༔ རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་ཀློད་ན་བདེ༔ ཞེས་དང་༔ བཅིངས་པ་དག་ན་ཕྱོགས་བཅུར་འཐེན་པ་བརྩོམ༔ ཀློད་པར་གྱུར་ན་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས་རྔ་མོང་ཐག་པས་གྲོལ་བའི་དཔེ་ཇི་བཞིན༔ ཞེས་གསུངས༔ དེ་ཡང་རྗེ་འབངས་གཉག་ཆེན་ཛཱ་ནའི་སྤྲུལ་སྐུ་གྲུབ་ཆེན་པྲཛྷ་བྷ་དྲའི་གསུངས་ལས༔ འདས་པ་ལ་མི་མནོ༔ མ་ ཐའོངས་པ་ལ་མི་བསམ༔ ད་ལྟ་བ་ལ་མི་སེམས༔ བློས་མི་སྒོམ༔ རྟོག་པས་མི་དཔྱད༔ སེམས་ནི་ཡང་དག་པར་གྲོལ༔ ཞེས་
Chinese
这也是真实的。这些各自都有其特定情况下的含义。由于词语组合很大，即使是孩子也能理解这些词语，但这种修行对于年老的修行者来说也很困难。因此，不要在心中思考任何事情，不要做任何修改，让它自然存在。就像什么都不记得，茫然地停留一样，不散乱地安住也是一种见解。即使长时间处于那种状态，也要安住。不要像无意识的国王和睡眠一样，看看能产生和保持多久这样的状态。即使完全无法保持，因为这是一种显现的方式，所以不需要后悔和痛苦。一般来说，修习止禅是六度中的禅定度。在菩萨地中说：菩萨的禅定是，远离一切分别念，生起身心极度调柔，达到最极寂静，远离骄慢心，没有品尝（任何事物），远离一切相，要知道这就是他们在今生安乐住的方式。因此，安住于心之有无、住与不住等分别念不动的状态，身语 三门没有不善的念头，没有“这是修行”的傲慢，止禅使身心充满快乐，对它也没有贪恋执着，不执着于任何所缘，心自然安住就是好的止禅。莲花生大师说：没有一丝一毫需要修的东西，一刹那也不想散乱，这就是大手印的修习。如是说，什么也不想，不散乱地安住。如果过于用力，心就不想安住，所以放松身语意三门。大成就者萨ra哈说：被烦恼束缚的心性，放松就能解脱，毫无疑问。就像婆罗门纺线一样，瑜伽士放松觉知就会快乐。又说：如果束缚，就会开始向四面八方拉扯；如果放松，就会像骆驼从绳索中解脱一样，不摇动而稳固地安住。还有，杰尊娘钦扎那的化身，大成就者布拉扎巴扎说：不要追忆过去，不要 思虑未来，不要思念现在，不要用分别念修，不要用分别念观察，心就完全解脱。
English
This is also the reality. Each of these has its own meaning in specific situations. Because the word combination is large, even children can understand the words, but this practice is difficult even for old meditators. Therefore, do not think about anything in your mind, do not make any modifications, let it be as it is. Just like not remembering anything, staying blankly, staying without distraction is also a view. Even if you stay in that state for a long time, stay. Do not be like an unconscious king and sleep, see how long such a state can arise and be maintained. Even if you cannot maintain it at all, because it is a way of appearing, there is no need for regret and suffering. In general, practicing calm abiding is the perfection of meditation among the six perfections. In the Bodhisattva Grounds it says: The meditation of the Bodhisattvas is to be free from all conceptual thoughts, to generate extreme suppleness of body and mind, to reach the most supreme peace, to be free from pride, to have no taste (of anything), to be free from all signs, know that this is how they abide in bliss in this life. Therefore, abiding in a state where conceptual thoughts such as the presence or absence of mind, abiding or not abiding, do not move, body, speech, and mind have no unwholesome thoughts, there is no arrogance of thinking "this is practice," calm abiding fills the body and mind with happiness, and there is no attachment or clinging to it, not clinging to any object of focus, the mind naturally abiding is good calm abiding. Padmasambhava said: There is not a single thing to be cultivated, not wanting to be distracted for even a moment, this is the practice of Mahamudra. As it is said, do not think about anything, abide without distraction. If you tighten too much, the mind will not want to abide, so relax the three doors of body, speech, and mind. The great accomplished SaraHa said: This mind nature bound by afflictions, if relaxed, will be liberated, without a doubt. Just like a Brahmin spinning thread, a yogi relaxing awareness will be happy. It also says: If bound, it will begin to pull in all directions; if relaxed, it will abide unshakably like a camel freed from its rope. Also, the incarnation of Jetsun Nyakchen Zana, the great accomplished Prazhabhadra said: Do not recall the past, do not think about the future, do not think about the present, do not cultivate with conceptual thought, do not examine with conceptual thought, the mind is completely liberated.
Tibetan
དང་༔ གྲུབ་ཆེན་ཤ་བ་རིས༔ བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱ་སྟེ༔ ཐ་མལ་ཤེས་པ་རང་ལུགས་གཉུག་མ་ལ༔ བཅོས་མའི་དམིགས་པ་དག་གིས་མི་བསླད་དེ༔ རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ལ་བཅོས་མི་དགོས༔ མ་བཟུང་མ་བཏང་རང་ག་ཉིད་དུ་ཞོག༔ ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་མ་བཅོས་པར་རང་ལུགས་སུ་བཞག༔ དེ་ལ་སྐྱོན་མེད་དང་སྐྱོན་ཅན་གཉིས་འོང་སྟེ༔ སྐྱོན་ཅན་ནི༔ མུན་ནེ་བ་ལྷང་ངེ་བ་ལྷོབ་བེ་བ་བྱིངས་རྨུག་གི་རྣམ་པ་གསལ་ཆ་མེད་པར་མི་འཕྲོ་བར་གནས་པ་ཡིན༔ རྒྱུན་དུ་དེ་ལ་མ་ལུས་ན་རེས་འགའ་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་མི་སྐྱོན་ཁམས་ཀྱི་དགྱེ་རྒུ་ཡིན༔ སེམས་མི་འཕྲོ་བར་གསལ་སེང་ངེ་ཤེལ་སྒོང་ལྟ་བུའམ་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དེ་ཞི་གནས་ཡིན༔ དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་ནི་མེད་ཀྱང་༔ དེ་རང་ལ་སྤུ་རིས་འབྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་བ་འགའ་རེ་ཡོད་པ་དེ༔ གསལ་སེང་ངེ་གནས་སོ་མི་འཕྲོའོ་ཞི་གནས་ཡིན་ནོ་བསམ་པའང་དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཞད་ ཙམ་རེ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཞེས་བྱའོ༔ རྟོག་དཔྱོད་ཕྲ་ཞིབ་ཡང་འགའ་མི་རྒྱུ་ལ༔ གནས་པ་དེས་སེམས་རྩ་དང་ཡིད་དགའ་བའི་འཛིན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ༔ སེམས་གནས་པ་དེས་དགའ་བའི་འཛིན་པ་ནི་མེད་ཀྱང་༔ ལུས་བདེ་བ་ཡང་བ་འདུག་འདོད་པ་སེམས་བདེ་བ་ཚད་མེད་པས་ཕྱིའི་འདོད་ཡོན་གང་ལ་ཡང་བློ་མི་འཇུག་པ་བདེ་མེ་རེ་གནས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའོ༔ སེམས་གནས་པ་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ཡང་མེད༔ མི་དགའ་བ་དང་མི་བདེ་བ་ཡང་མེད་སེམས་ཁྲིག་གེ་གནས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ༔ བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དེ་ནི་རྣམ་གཡེང་སྤང་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལ་སྐྱེ་ལ་གང་ཡིན་ལ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ༔ འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ༔ ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཐུན་མོང་གི་ལམ་ས༔ ཕྱི་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གཙོ་བོ་ཡིན༔ དེ་རང་ནང་པའི་ནི་བསྒོམ་གྱི་གཞི་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཉམས་ལེན་དངོས་དེ་མ་ཡིན་ཏེ༔ རིག་འཛིན་ནཱ་གརྫུ་ནས༔ འདོད་སྤྱོད་བདེ་དང་དགའ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག༔ རྣམ་པར་སྤང་བའི་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་ཡིས༔ ཚངས་དང་འོད་གསལ་དག་དང་དགེ་རྒྱས་དང་༔ འབྲས་བུ་ཆེ་བ་རྣམས་དང་སྐལ་མཉམ་འཐོབ༔ ཅེས་གསུངས་སོ༔ དེ་ཡང་སེམས་གནས་པ་དེ་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་སེམས་གནས་པས་ཕྱི་རོལ་དུ་འཕྲོ་ན་དེ་བཀག་དགོས་པས༔ འཕྲོ་དོག་གི་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་ཞིག་ཡོད་པ་ནི༔ ཉན་ཐོས་ལུགས་ཀྱི་འགོགས་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་ཞི་
Chinese
嗡！大成就者夏瓦日巴（Śavaripa）说： 不要把无修（无所修饰）放在心上， 对于本来的普通觉知， 不要用人为的造作来玷污。 对于自性清净的心，不需要任何修饰。 不要执取，不要抛弃，保持自然状态。 如是，心不作修饰，安住于自性。 其中会出现无过患和有过患两种情况。 有过患的情况是： 昏沉、呆滞、模糊，呈现出一种昏暗的状态，没有清晰的觉照。 如果一直如此，或者偶尔出现这种情况，都是心性起伏的表现。 心不向外散乱，明亮澄澈如水晶球，或如风中不动的灯火，专注一境，这就是寂止（奢摩他）。 虽然没有向外散乱的分别念， 但自身却存在着细微的区分念头： “明亮澄澈，安住，不散乱，这是寂止。” 像这样带有少许思辨的，就称为初禅。 即使细微的思辨也不存在， 安住于此，心中会产生一种根源性的、令人愉悦的执着，这就是二禅。 心安住于此，虽然没有愉悦的执着， 但身体感到舒适轻盈，想要安住于此，内心感到无限的快乐，对外在的欲妙不感兴趣，安住在一种轻安的状态，这就是三禅。 心安住于此，既没有快乐和舒适的感受， 也没有不快乐和不舒适的感受，心处于一种平静的状态，这就是四禅。 这四禅是舍弃散乱，持守清净戒律，专注一境修习才能生起的，不是随随便便就能生起的。 这是世间道，是投生色界天神的因。 是外道和共同的道路。 是外道修行者的主要修持。 对于内道佛教徒来说，这只是禅修的基础，而不是真正的修持。 持明那伽汝那（Nāgārjuna）说： “对于欲乐、快乐和痛苦， 完全舍弃的四禅， 能与梵天、光明天、广善天， 以及大果天等同享福报。” 如是说。 此外，心安住于身体内部，如果向外散乱，就必须阻止。 因此，会产生一种阻止散乱的执着，这就是声闻乘的相似于止的寂
English
Om! The great accomplished Śavaripa said: Do not take non-meditation (unfabricated state) to heart, For the ordinary awareness, the innate nature, Do not defile it with artificial fixations. For the naturally pure mind, no fabrication is needed. Do not grasp, do not abandon, leave it in its natural state. As it is said, leave the mind unfabricated, abiding in its own nature. There will be two kinds of states: without fault and with fault. The state with fault is: Dull, blank, and hazy, appearing as a dim state, without clear awareness. If it is always like that, or sometimes appears like that, it is the fluctuation of the mind's nature. The mind does not scatter outward, clear and bright like a crystal ball, or like a lamp flame unmoved by the wind, abiding in one-pointedness, that is calm abiding (shamatha). Although there are no outward scattering thoughts, But within itself, there are subtle discriminating thoughts: "Clear and bright, abiding, not scattering, this is calm abiding." Like this, with a little bit of conceptualization, it is called the first dhyana. Even subtle conceptualization does not occur, Abiding in that state, there is a root-like clinging of joy in the mind, that is the second dhyana. The mind abides in that state, although there is no clinging to joy, But the body feels comfortable and light, wanting to abide there, the mind feels immeasurable happiness, not interested in external sense pleasures, abiding in a state of bliss, that is the third dhyana. The mind abides in that state, there is neither the feeling of joy nor comfort, Nor is there the feeling of unhappiness or discomfort, the mind abides in a neutral state, that is the fourth dhyana. These four dhyanas arise from abandoning distractions, maintaining pure morality, and meditating with one-pointedness, not arising casually. This is the worldly path, the cause for being born as gods in the form realm. It is the common path with outsiders. It is the main practice of the ascetic practitioners of the outsiders. For inner Buddhists, it is only the basis of meditation, not the actual practice. The Vidyadhara Nāgārjuna said: "For sensual pleasures, happiness, and suffering, The four dhyanas that completely abandon, One can attain equal fortune with Brahma, the Clear Light gods, the Expanding Virtue gods, And the Great Fruit gods." Thus it is said. Furthermore, the mind abides within the body, if it scatters outward, it must be stopped. Therefore, there arises a clinging to prevent scattering, that is the calm of the Hearers' vehicle, similar to cessation.