Tibetan
། །དེ་ཡན་ཆད་ཅི་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་ཡིན་པས། ཕྱི་ནང་ཐུན་མོང་། བན་བོན་ཐུན་མོང་ ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐུན་མོང་གི་ལམ་ཡིན། དེ་བསྒོམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ཕག་མོ་གྲུ་པའི་ཞལ་ནས། བླ་མ་དམ་པའི་རྩར་ཕྱིན་ནས། །གདམས་ངག་གང་རུང་ཉམས་བླངས་ན། །བདེ་བས་ལུས་སེམས་གང་བ་འབྱུང་། །ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་སྐྱེས་གྱུར་པས། །འདོད་ཁམས་གནས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར། །གསལ་བ་དྭངས་པ་མཁའ་ལྟ་བུ། །ཕྱི་ནང་ཟླ་བ་ཤར་བ་འདྲ། །ཕྱེ་དང་བཙུམ་ལ་ཁྱད་པར་མེད། །དེ་ལ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་ཡིས། །སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་སྐྱོངས་གྱུར་ན། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར། །ཕྱི་དང་ནང་དུ་བལྟས་གྱུར་ཀྱང་། །རྟོག་པ་ཕྲ་བ་ཙམ་ཡང་མེད། །རྡུལ་བྲལ་ཆོས་སྐུ་བལྟས་བྱས་པས། །དགའ་དང་མི་དགའ་ཡིད་བསམ་པའི། །ཉམས་དེ་ལེགས་པར་སྐྱོང་གྱུར་ན། །གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར། །བདེ་དང་གསལ་དང་མི་རྟོག་གསུམ། །ཞེན་པ་བྲལ་བར་བསྒོམས་བྱས་ཀྱང་། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་པ་ཡང་སྲིད། །ཅེས་དང་། རྗེ་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་ཞལ་ནས། བདེ་དང་གསལ་དང་མི་རྟོག་གསུམ། །འདི་གསུམ་བསྒོམ་གྱི་གོལ་ས་ཡིན། །ཞེས་ དང་། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་སྒམ་པོ་པའི་ཞལ་ནས། གནས་པ་དང་རྟོག་པ་གཉིས་ལ་གནས་པ་གཙོ་ཆེར་མི་བྱ། གནས་པ་ནི་བརྒྱལ་བ་དང་ར་རོ་བ་དང་། །གཉིད་འཐུག་པོ་ལའང་ཡོད་དེ། རྟོག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཞི་གནས་དེ་སྐྱེ་མི་རུང་བའི་ངན་པ་གཅིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གཞི་དང་རྟེན་ཡིན་ཏེ། དགའ་བོ་མངལ་གནས་ཀྱི་མདོ་ལས། གང་ལ་མཉམ་བཞག་སེམས་མེད་པར། །ཟག་པ་རྣམས་ནི་སྤངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གྲུབ་ཐོབ་བརྒྱུད་པའི་ཞལ་ལུང་ལས། གནས་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་གང་སྐྱེས་འདུག་ཀྱང་དེ་ཙམ་ནས་ངོ་སྤྲད་པར་རང་ངོ་ཤེས། དྲོད་ཁ་རྙེད། སྒྲོ་འདོགས་ཆོད། མ་སྐྱེས་པ་ལ་ངོ་སྤྲད་ན། དེ་ལྟར་འོང་བར་འདོད་ནས་ཉམས་ལེན་འཆུག །དེ་ལའང་གནས་པ་དང་པོ་དེས་ཅུང་གྲུལ་མི་ཐུབ། ཁྲིད་ཐེང་གཅིག་ལ་ཐ་ནའང་གནས་པ་བར་པ་ཙམ་མ་སྐྱེས་པའི་ཐབས་མེད། ཅེས་གསུངས་པས། ཁྲིད་གཉུག་རིང་ཐུང་གང་ཡིན་ཡང་གནས་པ་འབྲིང་ངམ་ཐ་མ་ཙམ་ངེས་པར་སྐྱེ་བས། དེ་ལ་ལྷག་མཐོང་ངོ་སྤྲད་ནས་བསྒོམས་པས། རྩེ་ གཅིག་ལམ་སྣེ་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྗེ་མི་ཕམ་པདྨ་དཀར་པོ་སོགས། འབྲུག་ལུགས་ཁ་ཅིག་གིས་ནི། རྩེ་གཅིག་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་ཞི་གནས་ཁ་རྐྱང་ཡིན་ཞིང་། དེ་ནས་
Chinese
從那以上所生的一切都是止觀，是內外共通的，苯教佛教共通的，大乘小乘共通的道。那樣的修習並非大手印，尊者帕摩竹巴曾說：前往殊勝上師處，修持任何口訣，會生起身心充滿安樂，如果生起貪戀執著，將會墮入欲界。明朗澄澈如虛空，內外如明月升起，開與合沒有差別，如果對此貪戀執著，修行者如果守護它，將會墮入色界。即使向外向內觀看，即使沒有微細的念頭，觀看離塵法身，對於喜不喜悅，內心思考的，如果善加守護那樣的體驗，將會墮入無色界。樂與明與無念三者，即使不執著地修習，也可能成為聲聞緣覺。如是說。尊者吉天頌恭曾說：樂與明與無念三者，這三者是修習的歧途。如是說。 那麼應該如何做呢？尊者仁波切岡波巴曾說：對於住與分別二者，不要過於注重住。因為昏厥和醉酒，以及濃厚的睡眠中也有住，因為那不是分別。如是說。那麼止觀是不能產生的壞事一件嗎？並非如此，是產生大手印的基礎和所依，如《善生經》中說：對於沒有等持心的人，不能捨棄諸漏。如是說。成就者傳承的口訣中說：那三個住中的任何一個產生，就從那裡認識自性，找到暖相，斷除懷疑。如果對沒有產生的認識自性，想要那樣而錯謬地修持。那樣的話，第一個住也稍微無法搖動。即使一次引導，至少也不可能不產生中間的住。如是說，無論引導長短如何，中間或最差的住必定會產生，對此給予勝觀的引導後修習，就是抓住了一味一行的路徑。對此，米龐仁波切白蓮花等，某些竹巴噶舉派認為，一味一行的上中下三等都是單純的止觀，從那以後
English
Everything that arises beyond that is Śamatha-Vipassanā (calm abiding and insight), common to inner and outer, common to Bon and Buddhist, and common to the Greater and Lesser Vehicles. That meditation is not Mahāmudrā, as the Venerable Phagmo Drupa said: Having gone to the feet of the holy Lama, if you take any instruction to heart, bliss will arise, filling body and mind. If clinging and attachment arise, you will fall into the realm of desire. Clarity and purity are like the sky; the inner and outer are like the rising moon. There is no difference between opening and closing. If you cling to and are attached to that, and the practitioner protects it, you will fall into the realm of form. Even if you look outward and inward, there is not even the slightest thought. Having contemplated the Dharmakāya free from dust, if you cherish the experience of joy and displeasure, thinking in your mind, you will fall into the formless realm. Even if you meditate on bliss, clarity, and non-thought without attachment, you may still become a Śrāvaka or Pratyekabuddha. So it is said. The Venerable Jigten Sumgön said: Bliss, clarity, and non-thought, these three are the pitfalls of meditation. So it is said. So how should it be done? The Venerable Gampopa said: Do not focus too much on abiding among the two, abiding and thought. For abiding is also present in fainting, intoxication, and deep sleep, because it is not thought. So it is said. So, is Śamatha a single evil that should not arise? It is not so, for it is the basis and support for the arising of Mahāmudrā, as it is said in the Gawo Mngal Gnas kyi Do (Sutra of the Womb of Joy): Without a mind in Samadhi, defilements will not be abandoned. So it is said. In the oral instructions of the lineage of Siddhas, it is said: Whichever of those three abidings arises, recognize your own face from that point, find the warmth, and cut off doubts. If you recognize your own face in what has not arisen, you will mistakenly practice, desiring to become like that. Even the first abiding cannot shake much. Even in a single session of instruction, there is no way to avoid the arising of at least the intermediate abiding. So it is said. No matter how long or short the instruction is, the intermediate or worst abiding will definitely arise. Having given the introduction to Vipassanā to that, and having meditated, you have grasped the path of one taste. On this, Lord Mipham Padma Karpo and others, some of the Drukpa Kagyü school, consider the superior, intermediate, and inferior levels of one-pointedness to be purely Śamatha, and from then on.
Tibetan
སེམས་ཚོལ་ཞིང་ལྷག་མཐོང་ངོ་སྤྲད་པས། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་བཤད་དེ། རྩེ་གཅིག་རབ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་ལྷག་མཐོང་ངོ་མི་སྤྱད་པ་ནི། ཞི་གནས་རབ་དང་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཞེས་པ་མདོ་ལུགས་བཀའ་གདམས་ལམ་རིམ་གྱི་ལུགས་ཡིན། ཕྱག་རྫོགས་ཀྱི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། མཉམ་མེད་དྭགས་པོས་བསྒོམ་ཚུལ་ལ་ཁྱད་ཆོས་སུ་གནང་བ། རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་ཞལ་གདམས་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མགོན། ཞང་རིན་པོ་ཆེ། རྒྱ་རས་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་དང་། ཡང་དགོན་པ་ཉིད་ཀྱི་མྱོང་བ་དང་བསྟུན་པའི། རྣལ་འབྱོར་བཞི་རིམ་ལས། རྣལ་འབྱོར་ཅེས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བམ། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་མཉམ་པོར་སྦྱོར་བས་རྣལ་འབྱོར་དེ་དག་དང་གང་གིས་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གསུངས། སྔ་འགྱུར་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྒྱུད་དང་། ཕྱི་འགྱུར་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། སེང་ གེ་རྣམ་པར་འགྱིང་བའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །རྩེ་གཅིག་མི་གཡོ་དྭངས་པས་ཤེས་པ་གསལ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ན་སད་པར་བྱེད། །བཟོད་པ་བརྟན་པོས་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་སྤོངས། །ཞེས་དང་། ཡང་དགོན་པའི་ཞལ་ནས། དང་པོ་ངང་ལ་གནས་པ་རྩེ་གཅིག་གི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་ཡིན་ལ། །འདིར་རྣལ་འབྱོར་ཅེས་པས། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་དགོས་ཏེ། ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་རང་སར་ཞི་ནས། སེམས་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་དྭངས་པའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུར་གསལ་སེང་ངེ་གནས་པ་ལ། རྟོག་མེད་དུ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་ཉམས་ཡིན་པས། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་བསྒོམ་དེ། བསྒོམ་བཟང་པོའི་དུས་ན་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ། བདེ་གསལ་དུ་སེང་གེ་ཡེ་རེ། རྗེན་ནེ་ལྷང་ངེ་གནས་པ་ནི། བདེ་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་སྟེ། རེས་བསྒོམས་ཀྱང་མི་འོང་། རེས་མ་བསྒོམས་ཀྱང་འོང་བ། རྩེ་གཅིག་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྒྱལ་དབང་ཆོས་རྗེས་གསུངས་པ། འདིར་བཤད་ན་རྩེ་གཅིག་གི་རྩེ་གཅིག་ནི། རྣམ་གཡེང་གི་རྟོག་པ་ཞི་ བའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དེ་ཡིན། རྩེ་གཅིག་གི་སྤྲོས་བྲལ་ནི། གནས་པ་དེའི་ངོས་ནས་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་དེ་མི་དམིགས་པ་དེ་ཡིན། རྩེ་གཅིག་གི་རོ་གཅིག་ནི། མི་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པ་བདེ་བ་དང་གསལ་བ་དེ་ལ། ཉམས་ཀྱི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་རོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཡིན། རྩེ་གཅིག་གི་བསྒོམ་མེད་ནི། དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ
Chinese
寻找心性并介绍胜观时，说是会生起离戏的分别念。在尚未生起极稳固的专注之前，不运用胜观，是指具有极佳寂止的胜观，这是显宗噶当道次第的宗派。不是大手印和圆满次第的宗派，这是无等达波为禅修方式所赋予的特点，即四瑜伽的口诀，以及三界怙主、香仁波切、嘉热三者的意趣，以及与寺院自身体验相符的四瑜伽次第。所谓瑜伽，是指方便与智慧，或者寂止与胜观一同结合，能与那些瑜伽结合者，就被称为瑜伽。旧译密不可思议的续部和新译阿黎嘎黎大河般的续部中说：如雄狮般威严的等持，以专注不动摇的清澈，使觉性明朗，使自生智慧于心中觉醒，以坚忍的安忍，舍弃恶趣痛苦。又，原寺院之口诀中说：最初安住于本性是专注的瑜伽，其中安住之等持是单纯的寂止。此处所谓瑜伽，必须寂止与胜观双运，微细和粗大的分别念于自处寂灭，心如明空般安住于清澈虚空之中，于此生起无分别的定解，是胜观的体验。因此，寂止与胜观双运的禅修，在好的禅修之时，无分别的觉性，于乐明中如雄狮般，赤裸裸、亮堂堂地安住，是见到乐明的自性。有时修习也不行，有时不修习也行，是微小的专注。嘉瓦曲杰曾说：此处所说的专注之专注，是指在散乱的分别念寂灭的状态中，安住于专注。专注之离戏，是指从安住的层面上，不缘取有相的戏论。专注之味道一体，是指无分别和显现的安乐与明 clarity，体验的安乐明无分别三者融为一体。专注之无修，是指对此获得稳固后，日夜周而复始地。
English
When searching for the nature of mind and introducing Vipassanā, it is said that conceptual thoughts free from elaboration arise. Not employing Vipassanā until perfect single-pointedness is born refers to Vipassanā with excellent Śamatha, which is the tradition of the Kadam Lamrim of the Sutra system. It is not the tradition of Mahāmudrā and Dzogchen. This is the special characteristic given to the method of meditation by Jigten Sumgön, Zhang Rinpoche, and Gya Ras, in accordance with the experience of the monastery itself, in the order of the Four Yogas. Yoga means skillful means and wisdom, or the union of Śamatha and Vipassanā. Those who can unite with those yogas are called yogis. In the early translation of the inconceivable secret tantras and the later translation of the great river-like tantras of Āli Kālī, it says: With the Samādhi of a lion's majestic posture, with unwavering clarity of focus, awaken awareness, awaken self-born wisdom within, with steadfast patience, abandon the suffering of the lower realms. Also, the original monastery's oral instructions say: Initially, abiding in its natural state is the yoga of one-pointedness, in which the Samādhi of abiding is merely Śamatha. Here, yoga means that Śamatha and Vipassanā must be united. Subtle and coarse conceptual thoughts subside in their own place, and the mind abides clearly in the center of clear, empty space. The arising of certainty in non-conceptuality is the experience of Vipassanā. Therefore, the meditation that unites Śamatha and Vipassanā, during a good meditation, the non-conceptual awareness, in bliss and clarity, like a lion, naked and bright, is seeing the nature of bliss and clarity. Sometimes it doesn't come even when meditating, and sometimes it comes even without meditating, it is a small one-pointedness. Gyalwang Chöje said: The one-pointedness of one-pointedness spoken of here refers to abiding in one-pointedness in the state of pacifying distracted conceptual thoughts. The non-elaboration of one-pointedness refers to not focusing on the elaboration of characteristics from the level of abiding. The one taste of one-pointedness refers to the non-conceptual and the appearance of bliss and clarity, the three of bliss, clarity, and non-conceptuality of experience blended into one taste. The non-meditation of one-pointedness refers to gaining stability in this, and then day and night, continuously.