Tibetan
ར་རྟོགས་པ་བྱ་བ་ཡིན། ཅེས་དང་། དོ་ཧ་ལས། རྩ་བ་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་སུས་ཤེས་པ། །བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་ཐོབ་པ་དེ་ཡི་མཆོག །ཅེས་གསུངས། །ཁྲིད་ཆེན་ལས། སྤྲོས་བྲལ་འབྲིང་ནི། སྔར་སེམས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་མྱོང་ཚོར་རགས་པ་དང་། སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་རགས་པ་དེ་དག་ནས། དག་ཚོར་རམ། ཞེན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡུལ་མེད་དུ་ལྷང་ངེར་སོང་། སྣང་སྟོང་གི་འཛིན་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་རང་སར་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ཆོག །ད་དུང་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལ་ཅུང་ཟད་འཕྲིག་མ་ཚུད་པས་སྣང་ཐོག་ཏུ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བ་འདི་གང་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན། སྟོང་པ་ཡིན་ཡང་སྣང་བ་འདི་འགགས་ཏེ། ། རྟེན་འབྲེལ་དུ་མ་སོང་སྙམ་པ་སོགས་རེ་དོགས་ཕྲན་བུ་ཡང་རྗེས་ཤེས་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་ཚེ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་། དེའི་རྗེས་ཤེས་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཟེར། མཉམ་བཞག་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལ་རྩོལ་མེད་དུ་གནས་པ་དེའོ། །ཞེས་དང་། རྒོད་ཚང་པའི་ཞལ་ནས། སྤྲོས་བྲལ་དང་པོ་རྟོགས་པ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པ་དེས། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་རྟེན་བྱེད་པ་ལ། དགའ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བས་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཟེར། ཞེས་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་རྟོགས་པས། ཉོན་མོངས་པ་སྒོམ་སྤང་གི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་ས་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་ཟེར། ཞེས་དང་། སེམས་སྐྱེ་འགག་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཡེ་ནས་ཡོད་པས། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ། ས་གསུམ་པ་འོད་བྱེད་པ་ཟེར། ཞེས་དང་། རྩ་བྲལ་གྱི་རྟོགས་པ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་ལ། ས་བཞི་པ་འོད་འཕྲོ་བ་ཞེས་ཟེར། ཞེས་དང་། བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མ་སྦྱང་དཀའ་བ་རྣམས་སྦྱོང་བས། ས་ལྔ་པ་སྦྱང་དཀའ་བ་ཞེས་ཟེར། ཞེས་གསུངས། རྗེ་ཕག་མོ་གྲུ་པས། སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའོ། །ཞེས་གསུངས། རྒྱལ་བ་ཡང་དགོན་པས། དེའི་དུས་སུ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ། རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་མེད་སྣང་ཐོག་ཏུ་བདེ་སྡུག་གི་འཛིན་པ་འབྱུང་བ་ཡིན། འདི་ནས་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་ཤན་ཕྱེད་པས། རྟོགས་པ་དང་ཉམས་འདྲེས་ཤིང་། ཉམས་རྟོགས་པ་དང་མ་བྲལ་བར་ཉམས་ཀྱི་དག་བྱེད་རྟོགས་པས་བྱས། རྟོགས་པའི་བོགས་ཉམས་ཀྱིས་འདོན་ནས་བསྐྱངས་པས། རྟོགས་པ་དེ་མཐར་ཐུག་པ་དང་། འཁོར་འདས་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཤེས་བྱ་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའམ། མི་སྟོང་པ་སྐྲའི་རྩེ་མོ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་ནས་སྣང་བ་བདག་མེད་དུ་འཆར། སྣང་བ་རང་སེམས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་སྣང་བ་མེད་པར་རང་གི་སེམས་སུ་རྟོགས། སེམས་ཙམ་པ་ནི་འདུན་པ་ཡིན། ཅེས་པའི་དོན་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་བྲལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པས། སྟོང་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའམ། མ་སྐྱེས་ པའམ། མ་གྲུབ་པ་ཞིག་བདེ། གང་ཤར་ཉམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སོ་མ་ཉམས་པ་འདི་ཅུང་མི་བདེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་གཅིག་ལས་མ་རྟོགས། རོ་གཅིག་སྐྱེས་པ་དང་། སྤྲོས་བྲལ་མ་བྲལ་མེད། སྟོང་མི་སྟོང་མེད་པར། སྣང་བ་སོ་མ། རྟོག་པ་སོ་མ། ཅི་སྐྱེས་གང་སྣང་གང་ཤར་གྱིས་ཆོག་པ་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཚན་ཉིད་པ་བཟོད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་རྟོགས་པ་ཡིན། ཅེས་དང་། ཁྲིད་ཆེན་ལས། སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་དེ། །སྣང་བ་རང་སེམས་སུ་ཤེས། སེམས་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ། ཡུལ་དམིགས་གཏད་དང་བྲལ་ཞིང་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་བདེ་ཕྱམ་གྱིས་རྟོགས་པ། སྔར་སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་བདེ། རིག་ཐོག་ཏུ་བདེ། ཉམས་ལེན་རིག་ཐོག་ཏུ་བྱེད་པ་དེ། འདིར་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཤེས། སེམས་སྟོང་པར་ཤེས། སྟོང་པའི་གོ་ཆོད། །སྟོང་པ་ལ་སྒོམ་གྱི་གཙོ་བོ་བྱེད། སྟོང་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའམ། མ་གྲུབ་པ་འདི་ད་ལྟར་གྱི་སྣང་ཐོག་སོ་མ་ཉམས་པ་འདི་ཅུང་མི་བདེ་བ་འདི་གཞི་མེད་འཁྲུལ་སྣང་ དུ་འདོད་པ་བྱུང་། འདིའི་སྐབས་སུ་ཉིན་པར་སྒོམ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད། མཚན་མོ་རྨི་ལམ་དུ་འཛིན་པ་དེ་ལ་རྗེས་ཤེས་སུ་འཁྲུལ་པ་དང་རྟོག་པ་དུམ་རེ་འཆར། དེ་འབྱུང་བ་ཡང་གཉིད་ཀྱི་དྲན་འདུན་ཉམས་པས་ལན་པ་ཡིན། ཡུལ་རྐྱེན་དྲག་པོས་དཀྲུགས་པའི་དུས་སུ་རྗེས་ཤེས་ལ་ཅུང་ཟད་འགྲོ་བའང་འབྱུང་། དེ་ཡན་ཆད་ལ་སྒོམ་སྐྱེས་བདག་པོ་མེད་པར་མ་སོང་ན། དུས་ཀུན་ཏུ་འབྲལ་མེད་དུ་འོང་། དྲན་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་མི་ཡེངས་པར་བཟུང་། དྲན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ལྟོས་པས་དྲན་པ་གལ་ཆེ། སྤྲོས་བྲལ་དང་མཉམ་རྗེས་དྲན་པས་འབྱེད། སྤྲོས་བྲལ་དང་འཁོར་འདས་ཀྱི་བར་ན་དྲན་མ་དྲན་ལས་མེད། བདག་གི་གཙོ་བོ་དྲན་པ་ཡིན། གང་ལ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་ན་ཞེ་སྡང་ཀོ་རེ་བའང་རང་སྟོང་ཡིན།ངོ་མ་ཤེས་ཤིང་འཛིན་པ་ཞུགས་ན། ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་
Chinese
是为证悟。如是说。朵哈中说：谁能知晓离根之性？获得上师加持者最为殊胜。如是说。《窍诀大论》中说：离戏中等者，先前与心之生住灭三者分离的粗略体验，以及对空执着的粗略垢染中，获得清净觉受，或远离执着，平凡的意识于无境中朗然。显空之执着、烦恼和一切分别念，仅以知晓无基离根自性而足矣。如今对外境稍微不适应，显现上稍微不适从何而来？明明是空性，但此显现却停止了。 难道不是未成缘起吗？等等微小的期望和疑虑，以及梦境中出现各种错与不错。知晓其后续意识，即是所谓的知晓。于等持知晓之状态中，无勤安住。如是说。郭仓巴尊者说：初证离戏时，了悟一切法与生住灭三者分离，是为一切功德之基，生起殊胜喜悦，故称初地极喜地。如是说。了悟一切法为离戏性，远离烦恼修断之垢染，故称二地离垢地。如是说。心与一切生灭本自远离，以上师加持力而显现，故称三地发光地。如是说。于离根之证悟中，生起佛陀之伟大功德，成办有情之利益，故称四地发焰地。如是说。清净难以清净之习气垢染，故称五地难胜地。 如是说。杰帕摩竹巴说：以大离戏断除内外诸法之增益。如是说。嘉瓦央衮巴说：于彼时知晓证悟之自性，于相续中无有，于显现上生起苦乐之执着。从此区分修证之界限，证悟与体验相混，体验未离证悟，以证悟清净体验，以体验提升证悟之力量而守护，证悟即达究竟，以及周遍轮涅道所摄之所知，内外诸法之戏
English
It is to realize. Thus it is said. In the Doha, it is said: Who knows the nature of being rootless? The one who receives the blessings of the Lama is the most excellent. Thus it is said. In the Great Instruction, it is said: The intermediate freedom from elaboration is: Previously, the coarse experience of being separated from the three, arising, abiding, and ceasing of the mind, and from the coarse stains of clinging to emptiness, one obtains pure perception, or is free from attachment, and ordinary consciousness becomes clear and unobstructed in the absence of objects. The clinging to appearance and emptiness, afflictions, and all conceptual thoughts, it is sufficient to merely recognize the rootless self-nature as groundless. Now, why does this slight discomfort arise in appearance because of a slight maladjustment to external objects? It is clearly emptiness, but this appearance has ceased. Is it not becoming interdependent? And so on, even small hopes and doubts, and various mistakes and non-mistakes occur in dreams. Recognizing the subsequent consciousness of that is what is called recognition. It is to effortlessly abide in the state of equanimity and recognition. Thus it is said. Götsangpa said: When one first realizes freedom from elaboration, realizing that all phenomena are separate from the three, arising, abiding, and ceasing, is the basis for all qualities, and a special joy arises, so it is called the first ground, the Utterly Joyful. Thus it is said. Realizing all phenomena as freedom from elaboration, being free from the stains of afflictions and what is to be abandoned by meditation, it is called the second ground, the Stainless. Thus it is said. Since the mind is inherently separate from all arising and ceasing, it is manifested by the blessings of the Lama, so it is called the third ground, the Illuminating. Thus it is said. In that realization of being rootless, the great qualities of the Buddha arise and the benefit of sentient beings is accomplished, so it is called the fourth ground, the Radiating Light. Thus it is said. Purifying the habitual stains that are difficult to purify, it is called the fifth ground, the Difficult to Tame. Thus it is said. Je Phagmo Drupa said: With great freedom from elaboration, one cuts off the superimpositions on external and internal phenomena. Thus it is said. Gyalwa Yang Gonpa said: At that time, knowing the self-nature of realization, there is none in the continuum, and in appearance, clinging to pleasure and pain arises. From here, the distinction between experience and realization is distinguished, realization and experience are mixed, and experience is not separate from realization, experience is purified by realization, and the power of realization is increased and protected by experience, so that realization reaches the ultimate, and the elaboration of external and internal phenomena, the knowable encompassed by samsara and nirvana.
Chinese
远离戏论，或者认识到非空性，甚至连一根头发的尖端都没有，显现为无我的景象。认识到显现是自心总体的性质，即使在外境中没有显现，也要在自己的心中认识到。唯心者是意愿，这也是那个意思。通过认识到远离戏论的菩提心的自性，在空性中斩断增益是胜义的智慧，所有法都没有自性，或者没有产生，或者没有成立是真实的。任何显现的体验，未被破坏的念头都不太真实。大手印没有从一个方面来认识。生起一味，远离戏论和不远离戏论没有区别，空和非空没有区别。显现是新鲜的，念头是新鲜的，任何生起、任何显现、任何出现都可以，这就是大手印的特征，可以忍受的认识。认识到远离戏论的光明。正如《大引导》中所说：伟大的远离戏论是，对外内的所有法都斩断增益，显现被认为是自心，心和显现没有自性，远离对境的执着，像虚空一样舒适地认识到。以前在显现上不舒适，在觉性上舒适，在觉性上进行修行。在这里，显现被认为是心，心被认为是空性，理解空性。在空性上进行修行的主要部分。在空性中斩断增益，因此所有法都没有自性，或者没有成立，现在这个未被破坏的新鲜显现不太真实，这被认为是无根的错觉。在这种情况下，白天修行没有间断，晚上在梦中执持，这被误认为是后知，并且会产生一些念头。这种情况的发生也是因为睡眠的记忆减弱了。在被强烈的外部环境扰乱的时候，后知也会稍微出现。在那之前，如果没有成为修行生起的主人，那么在任何时候都会不分离。不间断地保持正念而不散乱。稍微依赖正念，因此正念非常重要。通过正念来区分远离戏论和随后的状态。在远离戏论和轮回涅槃之间，只有忆念和不忆念的区别。我的主要部分是正念。如果没有开始执着，那么即使是些微的嗔恨也是自性空的。如果不认识真相并开始执着，那么就没有烦恼和念头。
English
Being free from elaboration, or realizing non-emptiness, without even a hair's tip being empty, appearances arise as selfless. Realizing that appearances are the nature of one's own mind in general, even if there are no appearances in external objects, one realizes it in one's own mind. The Mind-Only school is intention, and that is also the meaning of that. By realizing the nature of the bodhicitta that is free from elaboration, cutting off imputations in emptiness is ultimate wisdom, all dharmas are without self-nature, or unborn, or unestablished as true. Whatever arises, the undiminished fresh thoughts of experience are not quite true. Mahamudra is not realized from one aspect. When one taste arises, there is no difference between being free from elaboration and not being free from elaboration, there is no difference between emptiness and non-emptiness. Appearances are fresh, thoughts are fresh, whatever arises, whatever appears, whatever dawns is sufficient, that is the characteristic of Mahamudra, the tolerable realization. Realizing the luminosity that is free from elaboration. As it says in the Great Instruction: The great freedom from elaboration is that all phenomena, internal and external, cut off imputations, appearances are known as one's own mind, mind and appearances are without self-nature, free from the object of focus, and are comfortably realized like the center of the sky. Previously, it was not comfortable on the appearance, but comfortable on the awareness, and practice is done on the awareness. Here, appearances are known as mind, mind is known as emptiness, understanding emptiness. The main part of practice is done on emptiness. Cutting off imputations in emptiness, therefore all dharmas are without self-nature, or unestablished, this undiminished fresh appearance is not quite true, this is considered a rootless delusion. In this case, there is no interruption in meditation during the day. At night, holding onto dreams is mistaken for after-knowledge, and some thoughts arise. This also happens because the memory of sleep weakens. When disturbed by strong external circumstances, after-knowledge may also appear slightly. Before that, if one has not become the master of the arising of meditation, then one will be inseparable at all times. Constantly maintain mindfulness without distraction. Relying slightly on mindfulness, therefore mindfulness is very important. Mindfulness distinguishes between freedom from elaboration and subsequent states. Between freedom from elaboration and samsara and nirvana, there is only the difference between remembering and not remembering. The main part of myself is mindfulness. If attachment has not begun, then even a slight bit of hatred is self-empty. If one does not recognize the truth and begins to cling, then there are no afflictions and thoughts.