Tibetan
ནི། རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོ་ཉམས་ཀྱི་འཁོར་ཡུག་བྱ་བ་ཡིན། དེའི་དུས་སུ་སྒོམ་མེད་ཡིན་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ་ཉམས་རྟོགས་པ་ལ་ཤར་རོ་བྱ་བ་ཡིན། ཕྱོགས་རེའི་རྟོགས་པ་དང་སྦྱར་ན། ཞང་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། རྩེ་གཅིག་དུས་སུ་ངོ་བོ་རྟོགས་གསུངས་པས། ངོ་བོ་གསལ་ལ་མ་འགགས་པ་ཞེས་པས། གསལ་ལ་མ་འགགས་པའི་ཤེས་པ་ནམ་མཁའ་དྭངས་པའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་དེ་ལ། ཡིད་ཆེས་ཤིང་རྟོག་མེད་ཀྱི་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་ནི། རྩེ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན། སེམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ། གསལ་སིང་ངེ་གནས་ཙམ་དུ་འདུག་ཀྱང་། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་སྒོ་ན། ལྷག་མཐོང་གི་ཉམས་དང་མ་འབྲེལ། གནས་ལུགས་ཞལ་མ་མཇལ་བས། རྩེ་གཅིག་མུན་པའི་དཀྱིལ་ན་འཁྱམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་མཚམས་མི་ཕྱེད་དེ། སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་བསམ་གཏན་བུ་ཆུང་གིས་ཟླ་བ་མཐོང་བའམ། བླུན་པོས་ལྷ་ཁང་བལྟས་པ་ལྟ་བུའོ། །ངེས་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་དང་བཅས་པས་ཉམས་རྟོགས་དྲི་མ་ཅན་ཡིན། རྩེ་གཅིག་མན་ཆད་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་སྐྱེས་པའི་མཉམ་བཞག་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པས། རྗེས་སྣང་སྒྱུ་མར་མི་འཆར་བར་རྗེས་ཐོབ་མཚན་ཉིད་པ་མེད། རང་སའི་མཉམ་རྗེས་ཡོད། སེམས་གསལ་སྟོང་རྟོག་མེད་དུ་གནས་ཀྱང་། ཡུལ་འཛིན་གྱི་ཡིད་བྱེད་མ་དག་པས། མཉམ་བཞག་བཏགས་པ་བ་ཡིན། རྗེས་ལ་དངོས་འཛིན་ཨ་འཐས་སུ་སྐྱེས་པས་མི་ལ་ཁྱི་རྗེས་བྱུང་བ་དང་འདྲ་སྟེ་རྗེས་ཐོབ་བཏགས་པ་བ་ཡིན། དེ་ལ་མཉམ་བཞག་བདེ་གསལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་སྒོམ་དེ་ལ་ནམ་བཞག་བཞག་གིས་གནས་པ་དེ་ལ་རྩེ་གཅིག་གི་རྩལ་རྫོགས་པ་ཡིན། རེས་བསྒོམས་ཀྱང་མི་འོང་། རེས་མ་བསྒོམས་ཀྱང་འོང་ན། ད་རུང་རྩལ་མ་རྫོགས། རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་ཚད་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་སྒོམ་དེའི་ངང་དུ་ཞི་ཞིང་། གཉིད་ཀྱང་ཉམས་ཀྱི་འོད་གསལ་དུ་ཚུད་ནས་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་དུ་ཤར། དྲན་པས་རྣམ་རྟོག་ཞི་མི་ནུས་པར། བསྒོམ་ ལྕགས་ཀྱུ་མ་འགྱུས་པས་བསྒོམ་ལ་བཀུག་ཅིང་བཞག་དགོས་ན། རྣམ་རྟོག་བསྒོམ་དུ་མ་ཤར། དྲན་པས་མ་ཟིན་ན་སྒོམ་ཤོར་བས་བྲལ་བ་ཡོད། ཟིན་ཀྱང་སྔར་གྱི་རྒྱུན་དེ་ལ་བཞག་པ་ལས། རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བས་ཐོབ་པ་མེད། སྒོམ་དེ་ལ་སྐྱོང་ཡུན་རིང་བས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ལ་བློ་ལྡོག །ཕྱི་ནང་གི་སྲིན་བུ་སྤངས། མངོན་ཤེས་དང་། ཟད་པར་དང་། ཟིལ་གནོན་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་སྟོན་ནུས་ན། །རྩེ་གཅིག་གི་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་
Chinese
是。大的一境性是体验的范围。那时生起一种强烈的定解，认为没有禅修，这被称为体验证悟生起。如果与局部的证悟相结合，香仁波切说：“在一境性时证悟自性。”因此，自性是清晰而不间断的。像晴朗虚空中心的清晰而不间断的觉知，对此产生信任和无分别的定解，这就是见到了一境性的自性。在心安乐、清晰、无念的状态中，即使只是清晰明亮地安住，如果没有生起信任的定解，就与胜观的体验无关。因为没有亲见实相，所以说一境性在黑暗的中心游荡，这是没有见到自性。心 因为不认识自己的本性，所以无法区分体验和证悟的界限。就像孩子看到水中月亮，或者愚人观看寺庙一样，对显现不确定。因为定解伴随着对境的执着，所以体验证悟是有染污的。在一境性以下，因为没有生起无分别的智慧，所以没有具相的止观双运。因为后续的显现不会像幻觉一样显现，所以没有具相的后得。有自地的止观双运。即使心安住在光明、空性、无念的状态中，因为对境执着的作意不纯净，所以是名言上的止观双运。之后生起强烈的实执，就像狗跟随人一样，是名言上的后得。因此，安住在安乐、光明、无念的止观禅修中，持续不断地安住，这就是一境性的力量圆满。有时修习也不行，有时不修习也可以，那么说明力量还没有圆满。生起分别念时，仅仅通过正念就能在禅修的状态中寂静，甚至睡眠也融入体验的光明中，分别念显现为禅修。如果正念无法平息分别念， 因为没有用钩子钩住，所以需要钩住并安住在禅修中，这样分别念就不会显现为禅修。如果没有被正念抓住，就会因为失去禅修而分离。即使抓住了，也只是安住在之前的状态中，因为没有见到分别念的自性，所以没有获得。因为长期修习这种禅修，所以会厌离世间八法，断除外内的魔障。如果能够示现神通，如他心通、漏尽通、降伏等，那么就是生起了一境性的功德。
English
Is. The great one-pointedness is the environment of experience. At that time, a strong conviction arises that there is no meditation, and this is called the arising of experiential realization. If combined with partial realization, Zhang Rinpoche said, "At the time of one-pointedness, realize the essence." Therefore, the essence is clear and uninterrupted. Like the clear and uninterrupted awareness in the center of a clear sky, having faith and non-conceptual conviction in this is seeing the essence of one-pointedness. In the state of mental ease, clarity, and non-thought, even if one just abides clearly and brightly, if the conviction of faith does not arise, it is not related to the experience of insight. Because the reality is not directly seen, it is said that one-pointedness wanders in the center of darkness, which is not seeing the essence. Mind Because one does not recognize one's own nature, one cannot distinguish the boundary between experience and realization. It is like a child seeing the moon in the water, or a fool looking at a temple, uncertain about the appearance. Because conviction is accompanied by attachment to objects, experiential realization is contaminated. Below one-pointedness, because non-conceptual wisdom has not arisen, there is no qualified samatha-vipassana. Because subsequent appearances do not appear like illusions, there is no qualified post-meditation. There is samatha-vipassana of one's own ground. Even if the mind abides in the state of clarity, emptiness, and non-thought, because the attention of object-attachment is not pure, it is nominal samatha-vipassana. Afterwards, strong object-attachment arises, like a dog following a person, it is nominal post-meditation. Therefore, abiding in the meditation of ease, clarity, and non-thought of samatha-vipassana, continuously abiding, this is the perfection of the power of one-pointedness. Sometimes practicing does not work, and sometimes not practicing works, then it means that the power is not yet perfect. When conceptual thoughts arise, they are pacified in the state of meditation just by mindfulness, and even sleep is integrated into the luminosity of experience, and conceptual thoughts appear as meditation. If mindfulness cannot pacify conceptual thoughts, Because it is not hooked with a hook, it is necessary to hook and abide in meditation, so that conceptual thoughts do not appear as meditation. If it is not caught by mindfulness, it will be separated by losing meditation. Even if it is caught, it is only abiding in the previous state, because the essence of conceptual thoughts is not seen, there is no attainment. Because of practicing this meditation for a long time, one will turn away from the eight worldly dharmas and abandon external and internal obstacles. If one can demonstrate supernatural powers such as telepathy, exhaustion, subjugation, etc., then the qualities of one-pointedness have arisen.
Tibetan
པ་ཡིན། སེམས་ལས་སུ་མ་རུང་ཞིང་། ཡིད་ཞི་བ་མ་ཐོབ་པས། སྒོམ་དྭངས་སྙིགས་མ་ཕྱེད་པར། ཐུན་མོང་གི་དྲོད་རྟགས་འབྱིན་པར་མ་ནུས་ན་ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དྭངས་བའི་འཆར་སྒོ་ལ་ཕྱི་ནང་གི་རྒྱུ་འབྲས་དག་པ་ལ་འཕྲིག་ཚུད་ནས། སྐྱེ་བྱ་དང་སྐྱེ་བྱེད་ཨ་འཐས། རྒྱུ་འབྲས་གོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ལ་བྱན་ཚུད་པ་ཡིན། ཟག་བཅས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དེ་ལས་རང་རྒྱུད་ལ་སོགས། བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲལ་མི་ཕོད་སྟོང་ཆའི་རྟོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་། སྣང་ཆ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་གོ་བ་མ་སྐྱེས་ན། ཀུན་རྫོབ་ལ་བྱན་མ་ཚུད། སྒོམ་དེ་ཡི་གདངས་ ལ་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དུབ་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་བཅས་ཀྱི་གདུང་ཤུགས་སྐྱེས་ན། གཟུགས་སྐུའི་ས་བོན་ཐེབས་པ་ཡིན། རང་སའི་འགྲོ་ཕན་འབྱུང་། ཉམས་ཀྱི་ཚན་ཁའི་སྙིང་རྗེའི་སྐྱེ་སྒོ་འགགས་ན། གཞན་དོན་གྱི་ས་བོན་མ་ཐེབས་ཏེ། ཉན་ཐོས་འགོག་པ་དང་འདྲའོ། ཁྲིད་ཆེན་ལས། རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོ་ནི་མཉམ་རྗེས་དང་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་གསལ་སྟོང་གི་ངང་དུ་ཆམ་གྱིས་འགྲོ། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རྗེས་སྣང་། རྨི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་ངང་དུ་སོང་། སེམས་ཉིད་བདེ་སྟོང་། རིག་སྟོང་། སྣང་སྟོང་། གསལ་སྟོང་ལ་སོགས་སྟོང་ཉམས་དང་། ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མང་པོ་གཙོ་བོར་འཆར། ཟས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་དང་། འདི་ལས་བཟང་བའི་སྒོམ་མེད་པས་སྒོམ་མེད་ཆེན་པོ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པ་འབྱུང་ཡང་། ཉམས་རྟོགས་དེ་དག་ལ་མ་ཞེན་པར་རྣམ་རྟོག་གསལ་སྟོང་དང་སྣང་སྟོང་དུ་རྟོགས་ཏེ་ཐམས་ཅད་སེམས། སེམས་སྐྱེ་མེད་རང་གྲོལ་དུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་རྙེད་ཅིང་མངོན་རྒྱུའི་རྟོག་པ་འགག་ཅིང་། བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུས་ཤེས་སྐྱེ། །གསལ་ སྟོང་དེའི་ངང་ལས། ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་པ་ལྡོག་གོ །རྟོག་མེད་ལ་ངོ་བོ་མཐོང་ནས་བསྒོམ་དུ་མེད་པར་སོང་ནས་རྩེ་གཅིག་གི་རྩལ་རྫོགས། ཡོན་ཏན་སྐྱེ། ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བརྩོན་པ་བསྐྱེད་ནས་ཉམས་སུ་བླངས། འདིའི་སྤང་བྱ་ནི། འདོད་ཡོན་ལྔ་ཡིན་པས། །ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་པ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེན་པ་སོགས་སྤངས་ཏེ། གཙང་སྦྲ་དང་ལྡན་པས།། དབེན་པར་གནས་པར་བྱ་དགོས་ལ། འདིའི་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། གནས་མི་གནས་ཀྱིས་འབྱེད་དེ། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་དེ་མཉམ་བཞག །དེ་ལ་མི་གནས་ན་
Chinese
是。心不调顺，意未得寂静，若修习不能分辨清净与污垢，未能生起共同的暖相，则功德不生。入定清净的生起之门，内外因果清净而相合，能生与所生融为一体，理解因果则精通世俗谛。从有漏世间道中，对自续等，无法舍弃习气的空性证悟之禅定，若未生起对显现缘起的理解，则不精通世俗谛。此禅修之声调，若对被各种分别念所困扰的众生，生起有相的强烈悲悯，则种下色身的种子。自地的利他产生。若体验的暖相之慈悲生起之门关闭，则未种下利他之种子，如同声闻的灭尽定。大引导中说：大一境性是，正行与四种威仪日夜周而复始，在明空的状态中自然而行。一切分别念皆为后念，一切梦境也皆融入其中。心性乐空，觉空，显空，明空等空性体验，以及一切如幻如梦般的诸多体验主要显现。诸多食物的功德，以及认为没有比这更好的禅修，而生起这是无修大修的想法，但不要执着于这些体验证悟，而是将分别念认知为明空和显空，一切皆是心。对心无生自解脱生起信心的定解之忆念，并且显现的分别念止息，对上师生起佛陀的意念。在明空的状态中，日夜周而复始地行持，对轮回的执着也会退转。在无念中见到自性，从而达到无修，一境性的力量圆满。功德生起。因为见到了自性。在未达到这种状态之前，要精进修持。此处的所断是五妙欲。因此，要断除对今生的执着，对受用的执着，对禅定的执着等。以具足清净，应当住在寂静处。此处的入定与出定二者的差别是，以住与不住来区分。安乐明澈无分别地安住是入定。若不安住于此，则为
English
It is. If the mind is not subdued and the mind has not attained tranquility, if one practices without distinguishing between purity and impurity, and if one cannot produce the common signs of warmth, then merit will not arise. The gate of arising of pure samadhi, the inner and outer causes and effects are pure and in harmony, the producer and the produced become one, and understanding cause and effect means mastering the conventional truth. From the path of the contaminated world, one cannot abandon the habits of one's own continuum, etc., even if one has a samadhi of emptiness realization. If one does not develop an understanding of dependent origination of appearances, then one does not master the conventional truth. The tone of this meditation, if it gives rise to a strong compassion with characteristics for sentient beings who are troubled by various conceptual thoughts, then it sows the seed of the form body. The benefit of others in one's own place arises. If the gate of compassion for the warmth of experience is closed, then the seed of benefiting others is not sown, like the cessation of the Hearers. In the Great Instruction, it says: Great one-pointedness is the four postures of equanimity and subsequent conduct, which go on continuously day and night in the state of clear emptiness. All conceptual thoughts are afterthoughts, and all dreams also go into that state. The nature of mind is bliss and emptiness, awareness and emptiness, appearance and emptiness, clarity and emptiness, and so on, and many experiences such as emptiness and all illusions like dreams mainly appear. Many qualities of food, and the thought that there is no better meditation than this, and the thought that this is a great non-meditation, but do not be attached to these experiences and realizations, but recognize conceptual thoughts as clear emptiness and appearance emptiness, and everything is mind. The memory of the definite understanding of believing in the unborn self-liberation of the mind arises, and the conceptual thoughts of manifestation cease, and the mind of the Buddha arises in the Lama. In the state of clear emptiness, going day and night, attachment to samsara will also turn back. Seeing the nature in non-thought, one goes to non-meditation, and the power of one-pointedness is perfected. Merit arises. Because the nature is seen. Until this state is reached, one should exert effort and practice. The object to be abandoned here is the five objects of desire. Therefore, one must abandon attachment to this life, attachment to enjoyment, attachment to samadhi, etc. With purity, one should live in solitude. The difference between equanimity and subsequent conduct here is distinguished by dwelling and not dwelling. Dwelling in bliss, clarity, and non-thought is equanimity. If one does not dwell in it, then it is