Tibetan
ད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གང་ཡང་མ་ གྲུབ། དེ་ཀའི་ངང་ལས་ལུས་མ་གཡོས་པས། ངག་མི་སྨྲ་བར། སེམས་མ་བཅོས་པར་ཀློད་པར་བྱའོ། །དཔེར་ན་གླང་པོ་སྐྱོང་བའི་རྫི་བོས། གྲིམ་ཐལ་ན་གླང་པོ་ཁྲོ་ནས་བུའོང་། མ་བལྟས་ན་བྲོས་ནས་འགྲོ་བས། ཀློད་ནས་བསྒྲིམ་ཅིང་རྒྱངས་སོ་བྱེད་པ་ལྟར་རང་སེམས་ཡང་གྲིམ་ཐལ་ན། ངལ་དུབ་རྟོག་པ་འཕྲོ་ཞིང་། མ་བསྒོམ་ན་ཡང་བག་ཆགས་རང་གར་འགྲོ་བས། ཀློད་ཅིང་བསྒྲིམ་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་བཞིན་གྱི་བྱ་ར་བས་རིག་པ་ངོས་འཛིན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མ་བཅོས་པར་བཞག་པའི་ཚེ། འདས་པའི་རྟོག་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་རྟོག་པ་དང་། ད་ལྟའི་རྟོག་པ་དང་། ཀུན་གཞི་མ་བཅོས་པ་དང་བཞི་ལས། གོང་མ་གསུམ་གྲོལ་ནས། མ་བཅོས་པར་གནས་པའི་ཞི་གནས་དང་། དེ་ལ་ཉམས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསར་དུ་སྐྱེས་པའི་ལྷག་མཐོང་ལ་ཞེན་མེད་དུ་སྐྱོང་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འོད་ཆོག་གི་ཁྲིད་གཞུང་ལས། །རྣམ་རྟོག་རང་གི་སེམས་སུ་ཤེས། །སེམས་ལ་ཤར་བས་སེམས་སུ་གྲོལ། །སེམས་ཀྱིས་བྱས་པར་ཤེས་ནས། སེམས་སུ་རིག་ཅིང་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་རང་གི་ སེམས་སུ་ཤེས་པ་ནི་མ་རིག་རིག་པའི་སྤྲུལ་སྐུར་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། །ཅུང་ཟད་བདེ་སངས་སྟོང་ཕྱམ་པ་འོང་། །ཡེ་ནས་ཡིན་པའི་གནས་ལུགས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་མ་ཡེངས་མ་བཅོས་པ་དེ་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དངོས་པོར་འཛིན་རྒྱུ་མེད་བཞིན་དུ། སྟོང་ཉིད་རང་གི་རང་གསལ་འཛིན་མེད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་བྱུང་བས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིའི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་སུ་རྟོགས། ནང་གི་སེམས་ཉིད་དངོས་མེད་སྟོང་པར་རྟོགས། བར་གྱི་ཉམས་མྱོང་བདེ་བ་ཆེན་པོར་རྟོགས། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ཐ་དད་མ་བྱུང་བར་གཅིག་ཏུ་གྲོལ་ནས། གཅིག་པོ་དེ་ཡང་གཅིག་དང་མི་གཅིག །ཕྱི་ནང་ཕྱོགས་རིས་མེད་པའི་མཐའ་བྲལ་ཀུན་ལ་ཁྱབ། དངོས་མེད་རང་གསལ་རིག་པའི་ངོ་བོ་གཅེར་བུར་རྟེན་མེད་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་གསལ་འགྲིབ་མེད་པར་ལྷག་གེ་བ་འདི་ཆོས་སྐུ་ཡིན། ཅེས་གསུངས། ཨོ་རྒྱན་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་འབྱུང་གནས་ལ། རྒྱལ་པོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན་གྱིས་ཞུས་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལགས། རྒྱུ་སེམས་ཅན་ལ་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། དང་པོ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ གཅེས་པར་གདའ་བས། རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་གང་ལགས་ཞུས་པས། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་རྩེ། སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མ
Chinese
现在空性什么也不成立，就在那样的状态中，身体不要动，语不说话，心不作意而放松。譬如牧童调教牛，抓得太紧，牛会发怒而跳起来，不看管，牛会逃跑走掉，所以要放松而又调控，像这样，自己的心如果抓得太紧，就会疲劳，生起分别念，不修习的话，习气也会任其自然地走掉，所以要放松而又调控，以正念的守卫者来认识觉性。像这样不作意而安住的时候，过去的想法和，未来的想法和，现在的想法和，俱生不作意这四者中，前面三个解脱，于不作意而安住的止和，于此新生无漏的智慧的胜观要无执地修持。如是说。同样，大悲观世音光明仪轨的引导文中说，各种分别念要知道是自己的心，在心中生起就在心中解脱，知道是心所造作的，在心中觉知，无论如何生起，都无有遮破和成立，在自己的心中知道，这就是不觉显现为觉性的化身，稍微会有安乐、明朗、空旷的感觉。本来如是之本性，庸常的觉性不散乱不作意，对于那样的空性，明明没有可以执着的实物，空性自己的自明无执地受用，因此体验到觉性的智慧圆满受用。外面的所有分别念都了知为自心，里面的心性了知为无实空性，中间的体验了知为大乐，外内中三者没有出现差别而解脱为一体，那唯一的一体也是一和非一。外内没有偏袒的无边，周遍一切，无实自明觉性的本体，赤裸无有依靠，无论怎样做，都没有明暗的变化，明明白白地存在，这就是法身。如是说。邬金仁波切莲花生大士，国王赤松德赞问道：大士，以众生为因，成就佛果，最初最为重要的是通达的见解，请问具有通达的见解是什么？莲花生大士说：一切见解的顶峰，心髓菩提心
English
Now, emptiness does not establish anything. In that very state, the body should not move, speech should not speak, and the mind should be released without contrivance. For example, a herdsman training an ox: if he holds it too tightly, the ox will become angry and jump up; if he doesn't watch it, it will run away. So, he loosens and controls it. Likewise, if one's own mind is held too tightly, one will become tired and thoughts will arise. If one does not meditate, habitual tendencies will run wild. Therefore, one should loosen and control, and recognize awareness with the watchman of mindfulness. When one rests in this uncontrived way, of the four—past thoughts, future thoughts, present thoughts, and the uncontrived ground of all—the first three are liberated. One should cultivate shamatha, resting uncontrived, and vipassanā, in which fresh, stainless wisdom arises, without attachment. So it is said. Similarly, in the guiding instructions of the Great Compassionate Avalokiteśvara Light Offering, it says: Know all conceptual thoughts to be your own mind. As they arise in the mind, they are liberated in the mind. Knowing that they are made by the mind, recognize them in the mind. However they arise, without rejection or acceptance, knowing them to be your own mind is the manifestation of unawareness as the sambhogakaya of awareness. A slight feeling of ease, clarity, and spaciousness will come. In that ordinary awareness, the natural state of being, without distraction or contrivance, although there is nothing to grasp as a substance in emptiness, emptiness itself is enjoyed as self-luminous and ungraspable. Therefore, one experiences the wisdom of awareness as perfect enjoyment. Realize all outer conceptual thoughts as your own mind. Realize the inner nature of mind as insubstantial emptiness. Realize the intermediate experience as great bliss. When the three—outer, inner, and intermediate—are liberated into one without difference, that single one is also one and not one. Without partiality, the outer and inner are boundless, pervading all. The naked essence of awareness, insubstantial and self-luminous, is without support. However it is done, there is no obscuration or clarity; it remains clear and distinct. This is the dharmakaya. So it is said. When King Trisong Detsen asked Orgyen Rinpoche Padmasambhava: Great Teacher, in order to accomplish the result of Buddhahood from the cause of sentient beings, the view of realization is most precious at the beginning. What is the view of realization? The Teacher said: The pinnacle of all views, the heart essence of bodhicitta.
Tibetan
ན་ངག་ཡིན་ཏེ། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། དུས་གསུམ་ཕྱོགས་བཅུའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོན་གཅིག་སྟེ། སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་འདུས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བྱས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བའོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ན། སེམས་རྟོགས་མ་རྟོགས་ལས་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་རང་ལ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས། སེམས་ངོ་མ་ཤེས་པས་རྒྱུད་དྲུག་ཏུ་འཁྱམས་པ་ཡིན། འོ་ན་སེམས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཅི་ཡོད་ན། དེ་ལ་བླ་མ་དམ་པའི་གདམས་ངག་དགོས་གསུངས། དེ་ཡང་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་དྲན་ཞིང་རིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡོད་དེ། སེམས་དེ་ཕྱི་རུ་མ་ལྟ་ནང་དུ་ལྟོས།། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཚོལ། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཉིད་གཏན་ལ་ཕོབ། སེམས་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། ཐ་མ་གང་དུ་འགྲོ་བ་ལྟོས། དེ་ལ་རང་གི་སེམས་ འདི་ལ་རང་གིས་བལྟས་པས། བྱུང་ས་གནས་ས་འགྲོ་ས་མ་རྙེད། དཔེ་འདི་འདྲ་བ་ཞེས་ངོ་བོ་མཚོན་དུ་མེད་པས། སེམས་དེ་ལ་ཕྱི་ནང་དང་ལྟ་མཁན་དང་ལྟ་བྱེད་མེད་པས། མཐའ་དབུས་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཆེན་པོ། ཡེ་བྲལ་ཁྱབ་གདལ་ཆེན་པོ། ཡེ་ཤེས་རང་ལུགས་སུ་རང་ལ་གནས་པ་དེ། དེ་བྱས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དུ་རང་ལ་གནས་པ་དེ་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བ་ཡིན་པ་ལ་ཆད་ཀྱིས་ཆོད་ཅིག་གསུངས། དེ་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་བཅའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ཉི་མ་དང་འདྲ་སྟེ་མ་རིག་པའི་མུན་པའི་གཞི་མེད། པདྨ་དང་འདྲ་སྟེ་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས། གསེར་དང་འདྲ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་དོན་ལས་མི་འགྱུར། །རྒྱ་མཚོ་དང་འདྲ་སྟེ་གཡོ་འགུལ་མེད། ཆུ་བོ་དང་འདྲ་སྟེ་རྒྱུན་ཆད་མེད། གནས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་འདུ་འབྲལ་མེད། རི་རབ་དང་འདྲ་སྟེ་འཕོ་འགྱུར་མེད། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དེ་རྟོགས་ནས་བརྟན་པའི་དུས་ན། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་གསུངས། ཡང་ཨོ་རྒྱན་རིན་པོ་ཆེས་རྗེ་འབངས་རྣམས་ལ་ངོ་སྤྲོད་གསུངས་པ། ཇོ་མོ་ལ་གདམས་པ། དད་པ་ ཅན་ཉོན་ཅིག་སེམས་ལ་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡིན་པས། རྣལ་མ་མ་བཅོས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངང་དུ་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་ངང་དུ་མ་ཡེངས་པར་ཞོག་ཅིག །དེའི་ངང་ལ་གནས་པས་སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་མཚོ་རྒྱལ་དེ་ཉིད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གླང་དཔལ་གྱི་སེང་གེ་ལ་གདམས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཉོ
Chinese
那是口诀。所有三千大千世界，以及三世十方的所有善逝，还有三界的所有众生，都是一个意思，都汇集于精华菩提心。所谓的“心”，是指未经造作而自然显现的各种现象。那么，佛与众生有什么区别呢？区别只在于是否证悟了心。佛虽然拥有心，却不认识它。因为不认识心的本性，所以在六道中流转。那么，有什么方法可以证悟心呢？对此，据说需要上师的口诀。所谓的“心”，是指能够忆念、觉知和体验的事物。不要向外看心，而要向内看。用心寻找心，用心确定心的自性。观察心最初从哪里产生，现在在哪里停留，最终又往哪里去。如此自己观察自己的心，却找不到它的来处、住处和去处。因为无法用譬如说“像这样”来表示它的本体，所以心没有内外，没有观看者和被观看者。它是远离边际和中心的广大智慧，是广大空性的智慧，是本初解脱、遍布广大的智慧。它作为智慧的自性安住于自身之中，不是人为造作的，而是智慧本身安住于自身之中，认识到这一点就是见地，要对此深信不疑。所谓的“所依和能依”，就像虚空一样，本来任运自成。像太阳一样，是无明黑暗的克星。像莲花一样，不被过失所染污。像黄金一样，其法性本质不会改变。像大海一样，不会动摇。像河流一样，不会中断。像住所一样，没有聚集和分离。像须弥山一样，不会移动和变化。据说，证悟了这样的意义，并在证悟中安住时，就是具有证悟的人。此外，邬金仁波切向君臣们开示，对措嘉的教言是：有信心的听着，因为心没有自性，所以在自然、不造作、任运自成的状态中，不要散乱地安住于无修的状态。安住于这种状态，心性自然解脱，就是成佛。据说，措嘉因此立即获得解脱。对朗巴杰的教言是：种姓之子听着。
English
That is the oral instruction. All the three thousand great thousand worlds, all the Sugatas of the three times and ten directions, and all sentient beings of the three realms are of one meaning, gathered in the essence of Bodhicitta. The so-called "mind" refers to the various phenomena that arise naturally without being made. Then, what is the difference between Buddha and sentient beings? The difference lies only in whether or not one has realized the mind. Although the Buddha has the mind, he does not recognize it. Because he does not recognize the nature of the mind, he wanders in the six realms. Then, what is the method to realize the mind? For this, it is said that the oral instruction of the holy lama is needed. The so-called "mind" is something that can be remembered, known, and experienced. Do not look at the mind outwardly, but look inwardly. Seek the mind with the mind, determine the nature of the mind with the mind. Observe where the mind first came from, where it now stays, and where it will eventually go. Thus, by observing one's own mind, one cannot find its origin, dwelling place, or destination. Because its essence cannot be expressed by saying "like this," the mind has no inside or outside, no viewer or viewed. It is vast wisdom that is free from edges and center, it is the wisdom of great emptiness, it is primordial liberation, pervasive and vast wisdom. It abides in itself as the self-nature of wisdom, it is not artificial, but wisdom itself abides in itself, recognizing this is the view, and one should have firm conviction in it. The so-called "support and supported" is like the sky, naturally spontaneously accomplished. Like the sun, it is the enemy of the darkness of ignorance. Like the lotus, it is not stained by faults. Like gold, its Dharma nature does not change. Like the ocean, it does not waver. Like the river, it is continuous. Like a dwelling place, there is no gathering or separation. Like Mount Meru, it does not move or change. It is said that when one realizes such a meaning and abides in that realization, one is a person with realization. Furthermore, Orgyen Rinpoche gave instructions to the king and subjects, the instruction to Jomo: Listen with faith, because the mind has no essence, so in the natural, uncorrected, spontaneously accomplished state, rest without distraction in the state of no meditation. By abiding in this state, the mind itself will naturally be liberated, that is becoming a Buddha. It is said that Tsogyal was liberated immediately because of this. The instruction to Langpal Gyiseng-ge: Son of lineage, listen.