Tibetan
ནོར་བུ་སྤར་གང་དགེ་འདུན་ལ་གཏོར་ཞིང་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས། བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་ནོར་བུ་དང་ཟས་གོས་ལོངས་སྤྱོད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གྱུར། དེ་ནས་མཉན་ཡོད་དུ་ཁྱིམ་བདག་ཞིག་གི་བུར་སྐྱེས་མ་ཐག་ནམ་མཁའ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ཆར་བཞིན་བབས་ནས་ཁྱིམ་གང་བས་བུའི་མིང་ལྷའི་རིན་ཆེན་བཏེག་གོ ། །ཕྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཐུབ་པའི་དྲུང་དུ་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་བོ། །ཡང་སྔོན་སངས་རྒྱས་བསོད་སྐྱབས་བཞུགས་པའི་ཚེ། དགེ་སློང་ ཞིག་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་དགེ་བསྐུལ་ལ་བྱོན་ནོ། །དེར་བུད་མེད་འདའ་ནི་ཀ་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་དབུལ་ཞིང་ཕོངས་ཏེ། ཁྱོ་ཤུག་གཉིས་ལ་རས་ཡུག་གཅིག་ལས་མེད་དེ། སྒོ་ན་སུ་འགྲོ་དེ་ལ་གྱོན་རེས་བྱེད་ནས་གཅིག་གཅེར་བུར་འདུག་གོ །དེར་དགེ་སློང་གི་བུད་མེད་དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པས། མོས་མི་བདག་ལ་ཡང་བསྟུན་ནས་རས་ཡུག་ཕུལ་ཏེ་གཉིས་ཀ་གཅེར་བུ་ཁྱིམ་ན་ཡིབ་སྟེ་བསྡད་དོ། །དགེ་སློང་གིས་རས་ཡུག་སངས་རྒྱས་ལ་ཕུལ་བས་རས་དྲི་མ་ཅན་དེ་ཕྱག་ཏུ་བསྣམས་ནས། སྦྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་གསུངས་པས་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོས་ལུས་གོས་དང་རྒྱན་ཕུད་དེ་ཁོང་གཉིས་ལ་བསྐུར་རོ། །ཁོང་གཉིས་འོང་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་ཆོས་ཉན་ནོ། །དེ་ནས་བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་གར་སྐྱེས་ཀྱང་རས་གོས་དང་བཅས་ཏེ་སྐྱེས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ནོ། །ཕྱིས་མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་མོ་ཞིག་ལ་བུ་མོ་བལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ཞིག་རས་དཀར་འཇམ་པོ་གྱོན་པ་ཞིག་སྐྱེས་ནས་རས་དཀར་མོ་བཏགས། བུ་མོ་ཚར་བཞིན་རས་ཡང་ཚར་ཏེ་གོས་གཞན་མ་དགོས་སོ། །དེ་ནས་ཐུབ་པའི་དྲུང་དུ་དགེ་སློང་མ་ཞུས་ ནས། དགེ་སློང་མའི་གོས་ཐམས་ཅད་རས་དེ་ལ་རང་གྲུབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ། །སྔོན་ཡུལ་ཨ་པ་དེ་བ་ན། ཁྱིམ་བདག་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་ཞིང་སེར་སྣ་ཆེ་ལ་སྙིང་རྗེ་མེད་པ་ཞིག་ལ། གཡོག་མོ་རྒན་མོ་ཞིག་ཡོད་པས་མི་ཚེལ་ལས་ཀ་བྱས་ཀྱང་གོས་ཀྱིས་ལུས་མ་ཐུམ། ཟས་ཀྱང་མ་མྱོང་ནས། ད་ང་ལ་ཟས་གོས་ནི་མེད་རྒས་དྲག་ཀྱང་ལ་ས་ཀ་ནི་དགོས་འཆི་རྒྱུ་མེད་སྙམ་ནས་ཆུ་ལེན་སར་ངུ་འབོད་བྱེད་ཅིང་ཡོད་ཛ། དེར་འཕགས་པ་ཀ་ཏ་ཡ་ན་བྱོན་ནས། ཁྱོད་དབུལ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་བ་འདི་ཨེ་བཙོང་གསུངས། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞུས་པས་ཁྱོད་རང་ཁྲུས་གྱིས་ལ་ང་ལ་ཆུ་ལྷུང་བཟེད་གང་ཕུལ་གསུངས་ནས་དེ་ལ་བསྔོ་བ་ཤོ་ལོ་ཀ་གཅིག་མཛད། བསླབ་པའི་ཚིག་རྐྱང་གཅིག་གནང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་ནི་བརྗོད་དུ་བཅུག་གོ །དེ
Chinese
将一把宝石撒向僧团并祈祷，九十一劫中，宝石、食物、衣服受用自然成就。之后在舍卫城，一生下来就成为一个富户的儿子，从天空中像下雨一样降下七宝，充满了整个屋子，因此给孩子取名为天宝。后来出家，在能仁（释迦牟尼佛）面前获得了阿罗汉果位。另外，过去在福护佛住世的时候，一位比丘到所有地方去劝善。在那里，有一个名叫“阿达尼嘎”的妇女非常贫穷，夫妻俩只有一块布，谁出门就轮流穿，另一个人就赤身裸体地呆着。在那里，比丘对比丘尼讲述了布施的利益，她也顺从了丈夫，献出了那块布，两人都赤身裸体地躲在家里。比丘将那块布献给了佛陀，佛陀拿着那块有污垢的布说：“只有这个布施是清净的。”国王和王妃就把身上的衣服和首饰送给了他们两人。他们两人来听佛陀说法。之后九十一劫中，无论转生到哪里，都带着布衣出生，拥有巨大的受用。后来在舍卫城，一个富有的妇女生了一个女儿，生下来就穿着柔软的白布，因此取名为白布女。女儿长大的同时，布也一起长大，不需要其他的衣服。之后在能仁面前请求出家，所有比丘尼的衣服都从那块布上自然生成。之后获得了阿罗汉果位。过去在阿巴德瓦地方，有一个富有的，吝啬且没有慈悲心的富人。他有一个老女仆，一辈子都在工作，但是衣服遮不住身体，也没有尝过食物。现在我没有食物和衣服，年纪也大了，但是还需要工作，没有死亡的机会，想着这些在取水的地方哭喊着。在那里，圣者迦旃延来了，说：“你这贫穷和痛苦要卖吗？”她问：“怎么卖？”圣者说：“你自己洗个澡，然后给我满满一钵水。”然后为她做了一个回向偈，给了一个教诲的词句，让她念诵佛陀的名号。
English
By scattering a handful of jewels to the Sangha and making prayers, jewels, food, clothing, and possessions were spontaneously accomplished for ninety-one kalpas. Then, in Shravasti, as soon as he was born as the son of a wealthy householder, seven kinds of precious jewels rained down from the sky, filling the entire house, so the boy was named Divine Jewel. Later, he renounced and attained Arhatship in the presence of the Sage (Shakyamuni Buddha). Also, in the past, when the Buddha Blessed Protector was residing, a Bhikshu went to all places to encourage virtue. There, a woman named Adanika was extremely poor and destitute. The couple had only one piece of cloth, and whoever went out would take turns wearing it, while the other would remain naked. There, the Bhikshu explained the benefits of giving to the woman, and she also complied with her husband and offered the cloth, and both of them hid naked in the house. The Bhikshu offered the cloth to the Buddha, and the Buddha, holding the stained cloth in his hand, said, "This alone is a pure offering." The king and queen then sent their body clothes and ornaments to the two of them. The two of them came and listened to the Dharma from the Buddha. Then, for ninety-one kalpas, wherever they were born, they were born with cloth clothes and possessed great wealth. Later, in Shravasti, a wealthy woman gave birth to a daughter who was born wearing soft white cloth, so she was named White Cloth Girl. As the daughter grew, the cloth also grew, and no other clothes were needed. Then, in the presence of the Sage, she requested to become a Bhikshuni, and all the clothes of the Bhikshunis were spontaneously produced from that cloth. Then she attained Arhatship. In the past, in the land of Apadeva, there was a wealthy householder who was very stingy and had no compassion. He had an old servant woman who worked her whole life, but her clothes did not cover her body, and she had not tasted food. Now I have no food or clothes, and I am very old, but I still need to work, and there is no chance of dying, she thought, crying and shouting at the water-fetching place. There, the noble Katyayana came and said, "Will you sell this poverty and suffering?" She asked, "How can I sell it?" The noble one said, "Wash yourself and offer me a full bowl of water." Then he made a dedication verse for her, gave her a single word of advice, and made her recite the name of the Buddha.
Tibetan
ར་མོ་ཚེ་འཕོས་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷའི་བུ་མོར་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་ལྷ་མོ་དེ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་ནས་རྒན་མོའི་རུས་བུ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ཡུལ་དེའི་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ནས། ཅི་ཡིན་དྲིས་པས་ལོ་རྒྱུས་བཤད་དེ་ལྷ་དེ་དག་ཀ་ཏ་ཡ་ན་ལ་ཆོས་ཞུས་པས་སོ་སོ་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ། །ཡང་སྔོན་སངས་རྒྱས་རྣམ་ པར་གཟིགས་མྱ་ངན་ལས་འདས་རྗེས་དགེ་སློང་མང་པོ་ལ། ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་ལ། མི་དབུལ་པོ་ཁྱོ་ཤུག་གཉིས་ལ་འབུལ་རྒྱུ་མེད་པས་མི་དེ་ངུས་པས། བུད་མེད་དེས་ཁྱིམ་དང་བང་མཛོད་རྣམས་ཉུག་དང་ཅུང་ཟད་ཅིག་གདའ་འབུལ་ཟེར། བཙལ་བས་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་གཅིག་གདའ་བ་བུམ་པ་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་ཆུ་གཙང་མས་བཀང་། མེ་ལོང་གི་ཁ་བཀབ་ནས་ཕུལ་ལོ། །དེའི་དགེ་བ་དེས་དེ་གཉིས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷར་སྐྱེས་ཏེ། བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཅིག་གར་སྐྱེས་ཀྱང་གཟུགས་མཛེས་ཤིང་བལྟ་ན་སྡུག་པ་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ཏུ་གྱུར། ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་པོ་ཞིག་ལ་བུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཞིག་དང་། ཡུལ་ཙམ་པ་ན་བུ་མོ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཞིག་སྐྱེས་ཏེ། དེ་གཉིས་སྐྱེས་མ་ཐག་ཁྱིམ་དུ་ཁྲོན་པ་ཞིག་བྱུང་བ་ནས། ཆུ་བཅུས་ནས་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཟས་གོས་ཡིད་ལ་ཅི་འདོད་པ་འོང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕ་མས་གཉེན་བྱས་ཏེ་བསུས་པ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཆོས་ཉན་ཏེ་གཉིས་ཀ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་བོ། །དགེ་སློང་ གསེར་ལྷའོ། །དབུལ་པོ་དེས་ཅུང་ཟད་སྦྱིན་པའི་བསོད་ནམས་དེ་ལྟར་རོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཀྱི་དུས་ཁྱིམ་བདག་ཞིག་གིས་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་གཅིག་ཕུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་ཚིག་གསུམ་མནོས་ཏེ། སྲོག་བཅད་སོགས་སྤངས་པས། བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་ཞིང་ཚེ་རིང་ངོ་། །ཕྱིས་མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་པོ་བུ་མེད་པ་ཞིག་གིས་བུར་སྐྱེས་པ་པང་ནས་ལྷུང་སྟེ་ཆུ་ལ་ཤོར་བ་ཉ་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་མིད་ཉ་དེ་གྲོང་ཁྱེར་འོག་མའི་ཉ་པས་སོད་པའི་ཁོག་ནས་བུ་མ་ཤི་བ་བྱུང་བ་དེ་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་པོ་བུ་མེད་པ་ཞིག་གིས་བུ་བྱས་པ། ཁྱིམ་བདག་གཉའ་མས་ཐོས་ཏེ་ང་ཡི་བུ་ཡིན་གཏོད་ཟེར། འོག་མས་ངས་ལྷ་མཆོད་པས་ལྷས་གནང་ནས་ཉ་ཡི་ཁོག་ནས་བྱུང་ཟེར། མ་འཆམས་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་གཏུགས་པས་ཁྱེད་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གྱིས་གསུངས། གཉིས་ཀ་ཕྱུག་པས་བུ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བསོས་ཏེ། ཆེར་སྐྱེས་ནས་ཕ་མ་གཉིས
Chinese
拉姆去世后，转生为三十三天（त्रयस्त्रिंश，trayastriṃśa，三十三）的天女。之后，那位天女带着五百眷属，供养老妇的骨骸，当地的人们看到了，询问是什么原因，她讲述了事情的经过，那些天女向迦旃延（Kātyāyana）请教佛法，各自获得了果位。另外，以前，在胜观佛（Vipaśyin）涅槃后，很多比丘受到施主的供养。一对贫穷的夫妇没有什么可以供养的，那人哭了。他的妻子说，可以把家里和仓库里仅有的一点东西拿去供养。寻找后，找到一枚金币，放入瓶中，装满干净的水，用镜子盖上，供养了。凭借这个善根，他们两人转生为三十三天（त्रयस्त्रिंश，trayastriṃśa，三十三）的天人，在九十一劫中，无论转生到哪里，容貌都美丽动人，呈现金色，享受圆满富足。之后，在舍卫城（Śrāvastī）一位富有的施主家生了一个金色皮肤的儿子，在瞻波国（Campā）也生了一个与他一样的女儿。他们两人刚出生，家中就出现了一口井，从中涌出水，还有如意宝、食物、衣服等一切所需。之后，父母为他们订婚，迎娶时，迎请世尊，听闻佛法，两人都出家，证得阿罗汉果。比丘名为金天。贫穷的人稍微布施的福德就是这样。另外，在胜观佛（Vipaśyin）时期，一位施主供养了一枚金币，接受了三条戒律，戒除了杀生等行为。在九十二劫中，享受丰厚的财富，并且长寿。后来，在舍卫城（Śrāvastī），一位没有儿子的富裕施主，领养了一个从膝盖上掉进水里，被一条大鱼吞下的男孩。那条鱼被下城的渔夫捕获，从鱼腹中取出的男孩没有死，被一位没有儿子的富裕施主收养为儿子。亲生父母听说了，就说那是我的儿子，要争夺。养父母说，我祭拜天神，天神赐予我，是从鱼腹中得到的。双方争执不下，就去向国王申诉，国王说，这是你们两人共同的儿子。因为两人都很富有，所以那个男孩享受着圆满富足的生活，长大后，赡养着两位父母。
English
Ramo passed away and was born as a daughter of the gods in the Trayastrimsha (त्रयस्त्रिंश, trayastriṃśa, thirty-three) heaven. Then, that goddess, along with five hundred attendants, made offerings to the bones of the old woman. The people of that place saw it and asked what the reason was. She told the story, and those goddesses requested Dharma from Katyayana (Kātyāyana), and each attained fruition. Also, in the past, after the Buddha Vipashyin (Vipaśyin) passed into Nirvana, many monks were revered by householders. A poor couple had nothing to offer, so the man cried. His wife said, 'Offer whatever little we have in the house and the storehouse.' After searching, they found a gold coin, put it in a vase, filled it with clean water, covered it with a mirror, and offered it. By the merit of that, they were both born as gods in the Trayastrimsha (त्रयस्त्रिंश, trayastriṃśa, thirty-three) heaven. For ninety-one kalpas, wherever they were born, their appearance was beautiful and pleasing, turning golden in color. They enjoyed perfect abundance. Then, in Shravasti (Śrāvastī), a wealthy householder had a son with golden skin, and in Champa (Campā), a daughter similar to him was born. As soon as they were born, a well appeared in their homes, from which water, jewels, food, clothes, and whatever they desired came forth. Then, their parents arranged a marriage, and when they were welcomed, they invited the Blessed One and listened to the Dharma. Both of them renounced and attained Arhatship. The monk was named Golden God. The merit of a poor person giving a little is like that. Also, during the time of the Buddha Vipashyin (Vipaśyin), a householder offered a gold coin and received three precepts, abstaining from killing, etc. For ninety-two kalpas, he enjoyed great wealth and longevity. Later, in Shravasti (Śrāvastī), a wealthy householder without a son adopted a boy who fell from his lap into the water and was swallowed by a large fish. The fish was caught by a fisherman from the lower city, and the boy, who had not died, was taken from the fish's belly and adopted as a son by a wealthy householder without a son. The biological parents heard about it and claimed that he was their son, wanting to take him back. The adoptive parents said, 'I worshiped the gods, and the gods gave him to me. He came from the fish's belly.' They argued and appealed to the king, who said, 'He is the common son of both of you.' Because both were wealthy, the boy enjoyed a perfect and abundant life, and when he grew up, he supported both sets of parents.