Tibetan
།ཅིའི་ཕྱིར་སྡོམ་པ་མ་ཐོབ་པར། །བསྲུངས་ཀྱང་སྡོམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་རེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས། །སྡོམ་པ་ཞུ་དུས་ངེས་འབྱུང་གི །བསམ་པ་མེད་ན་ཚད་ལྡན་གྱིས། །སྡོམ་པ་སྐྱེ་བར་དཀའ་ན་ཡང་། །དང་པོ་གྱ་ཚོམ་ཞུས་ན་ཡང་། །ཕྱིས་ནས་བསམ་པ་སྐྱེས་པ་ན། །སོར་ཆུད་པ་ནི་འགྱུར་རོ་ཞེས། །བཤེས་གཉེན་དམ་པའི་ཞལ་ནས་ཐོས། །དགེ་བསྙེན་བསླབ་བྱ་ལྔ་པོ་དང་། །དགེ་ཚུལ་བཅུ་དང་དགེ་སློང་གི །ཁྲིམས་ནི་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་གསུམ། །ཤེས་པར་དཀའ་ཞིང་སྲུང་མཁན་དཀོན། །རྩ་བ་བཞི་པོ་མ་ཉམས་ཤིང་། །དགེ་བའི་བསམ་པ་མི་འདོར་བ། །དེང་སང་ཁྲིམས་ལྡན་གྲལ་འགྲོ་གསུངས། །འདུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ཧྲིལ་བསྡུས་ན། །གཞན་གནོད་གཞིར་བཅས་སྤང་ལ་འདུས། །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བག་ཡོད་པར། །བྱེད་ལ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཡིན། །རྩ་བ་བཞི་པོ་སྲོག་ལྟར་བསྲུང་། །ཡན་ལག་ཕྲ་ཞིབ་ཉམས་པ་ཡང་། །སྐྱོན་མེད་སྙམ་དུ་མི་རུང་སྟེ། །ཕྲ་མོ་རེ་རེས་ལྟུང་བས་ ཀྱང་། །བཤགས་སྡོམ་ཚད་དུ་མ་ཕྱིན་ན། །ལུས་ངན་རེ་རེ་ལེན་ངེས་པས། །དགེ་འདུན་སྡེ་དང་ཉེ་བ་ན། །གསོ་སྦྱོང་གྲ་རུ་འགྲོ་བ་གཅེས། །མ་འཛོམས་ན་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱིས། །གསོ་སྦྱོང་བྱིན་རླབས་བྱ་བ་ཡིན། །རི་ཁྲོད་ལ་སོགས་གཅིག་པུ་ལ། །ཞི་གནས་གསོ་སྦྱོང་བྱ་བ་གཅེས། །ཉ་མཚམས་ཐུབ་པའི་དུས་ཆེན་དུས། །གནས་བཅུ་ཐུབ་དབང་སྐུ་བཤམས་ཤིང་། །མཎྜལ་སྤོས་སོགས་མཆོད་པ་བཤམས། །མ་འཛོམ་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམས་པས་འཐུས། །སྤྱན་འདྲེན་མཎྜལ་བསྟོད་པ་བྱ། །ཕྱག་འཚལ་ལྟུང་བཤགས་ལ་སོགས་འདོན། །ཉེས་ལྟུང་ཕྲ་མོ་མང་པོ་དག །བཤགས་པ་བྱ་བའི་འདུན་པ་ཡི། །ལུས་གནད་བཅས་ལ་ཞི་གནས་བསྒོམ། །ཤེས་ན་ཉམས་ལེན་ཐུན་གཅིག་སྐྱོང་། །མི་ཤེས་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ། །ཟག་བཅས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཞི་བདེའི་ལམ། །དེ་དག་ཡིད་ལ་བསྒོམས་བྱས་རྗེས། །ཨ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྐྱོན་མེད་ཅིང་། །ཞེས་སོགས་བསྔོ་བ་སྨོན་ལམ་བྱ། །དེ་ནི་ཞི་གནས་གསོ་སྦྱོང་ཡིན། །དགེ་བ་གསོ་ཞིང་ལྟུང་བ་སྦྱོང་། །དེ་ནི་གསོ་སྦྱོང་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྡོམ་པ་གཙང་བར་བསྲུང་བ་ན། །ཤི་ཡང་ཤི་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །མི་ལུས་ལྷ་ལུས་གདམས་པས་ཆོག །སྡོམ་པ་ཤོར་ན་ཤི་ལས་ཐུ། །སྐྱེ་བ་འབུམ་ཕྲག་བཞི་བརྒྱའི་བར། །ལུས་ངན་ངན་སོང་ཁོ་ན་འགྲིམ། །ཚེ་འདིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པའི་མི། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་ལ་མཛེས། །སྐྱེ་འགྲོ་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བར་འགྱུར། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ན་ཀུན་གྱིས་སྨད། །བདེ་གཤེག
Chinese
为何未得戒律前，纵然守护亦不成戒体？我等出家人，受戒之时若无出离心，虽难以获得具格之戒，然初时草率受戒后，若生起出离之心，亦可恢复清净，此乃听闻于善知识之教言。比丘五戒、沙弥十戒与比丘之二百五十三戒，甚难了知，守护者亦稀少。若四根本戒未失，且不舍弃善心，现今亦可谓具戒之士。一切戒律总摄而言，皆归于断除以害他为根本之行。身语意三门常保正念，即已包含一切。四根本戒当如护命般守护，对于细微支分之违犯，亦不可轻忽，因每一细微之过犯，若未如法忏悔，则必将领受恶趣之身。亲近僧团时，应珍视参加布萨仪式。纵不能聚，亦当自行修持布萨之加持。于寂静处等僻静之地，尤应重视止观之布萨。于初八、十五等殊胜日，陈设十方诸佛之身像，供养曼扎、香等。若不能备办，以意念观想亦可。应作请圣、供曼扎、赞颂等。顶礼、忏悔等亦应念诵。为忏悔众多细微之罪过，应以具足身之要诀而修止观。若知晓，则修持一座；若不知，则思维有为法之无常、有漏轮回之痛苦，以及涅槃寂静之道。于心中修习彼等之后，以“阿！戒律之戒行无垢”等回向发愿。此乃止观之布萨。增长善法，清净罪堕，此乃布萨之体性。 若能清净守护戒律，纵死亦非真死，可藉人身、天身之教诲而满足。失戒胜于死，于四百万劫中，唯于恶趣中流转。今生具足戒律之人，于诸圣者眼中悦意，为一切众生所敬重。若戒律毁坏，则为众人所唾弃。善逝！
English
Why is it that even if one observes before obtaining the vows, it does not become a vow? We monastics, if we do not have the thought of renunciation when requesting vows, although it is difficult to generate qualified vows, even if we request them carelessly at first, if the thought of renunciation arises later, it can be restored. This is what I heard from the mouth of a virtuous friend. The five precepts of a lay devotee, the ten precepts of a novice monk, and the 253 precepts of a fully ordained monk are difficult to know and few can keep them. If the four root vows are not broken and the mind of virtue is not abandoned, it is said that one can still be counted among the virtuous today. If all the Vinaya precepts are summarized, they are all included in abandoning the basis of harming others. All are included in being mindful in body, speech, and mind. The four root vows should be protected like life. Even if the subtle branches are broken, it is not right to think that there is no fault, because even a small fault will cause one to fall. If confession and vows are not fully accomplished, one will surely take an evil body. When near the Sangha community, it is important to go to the Uposatha assembly. Even if you cannot gather, you should bless the Uposatha yourself. In a solitary place such as a hermitage, it is especially important to practice Shamatha and Uposatha. On auspicious days such as the eighth and fifteenth days of the month, arrange the statues of the Ten Direction Buddhas, and offer mandalas, incense, etc. If you cannot prepare them, it is enough to meditate in your mind. Invite the holy ones, offer mandalas, and make praises. Recite prostrations, confessions, etc. To confess many subtle faults, meditate on Shamatha with the essential points of the body. If you know, practice one session; if you do not know, contemplate the impermanence of conditioned phenomena, the suffering of samsara with outflows, and the path of peace and Nirvana. After meditating on these in your mind, dedicate and make aspirations with "Ah! The discipline of the precepts is without fault," etc. This is the Shamatha Uposatha. Increase virtue and purify downfalls. This is the nature of Uposatha. If you keep the vows purely, even if you die, it is not a real death, you can be satisfied with the teachings of human and divine bodies. Losing vows is worse than death, for four hundred million kalpas, you will only wander in evil realms. A person with morality in this life is pleasing to the eyes of the noble ones and is respected by all beings. If morality is corrupted, it is despised by all. Sugata!
Tibetan
ས་བཀའ་འདས་དམ་ཉམས་ཏེ། །ཆོས་སྐྱོང་བསྟེན་ཡང་འཁོར་བ་མིན། །སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བཤིག་བྱས་པས། །བཀུག་གཞུགས་བྱས་ན་རང་ཉིད་བཀུག །མཐུ་དང་བཞེས་འབོད་གང་བྱས་པ། །རང་གིས་རང་ལ་བྱས་པར་འགྲོ། །འཇམ་དཔལ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་ལས། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ལ་ཐུབ་དབང་གིས། །སྔགས་ནི་འགྲུབ་པ་མ་གསུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་དེ་ཕྱིར་སྔགས་བཟླས་ཀྱང་། །ནུས་པ་བྱིན་རླབས་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ཕྱིར་རྩ་བ་བཞི་པོ་དང་། །ཁྱད་པར་བོད་ཀྱི་སྡོམ་གཅིག་མ། །སྲོག་ལས་གཅེས་པར་སྲུང་མཛོད་ཅིག །དེ་སྐད་དབོན་པོ་དགེ་བཤེས་པ། །དགེ་སློང་ཕྲིན་ལས་ཞེས་བྱ་ལ། །དགེ་སློང་རཱ་ག་ཨ་སྱས་གདམས།། ༈ །།ན་མོ་མ་ཧཱ་ཀཱ་རུ་ཎི་ཀ་ཡེ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཡི། །ས་བོན་ཆུ་ལུད་སྟོན་ཐོག་ལྟར། །ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་གལ་ཆེ་བ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནོར་བུ་འདྲ། །རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས། །སེམས་བསྐྱེད་སུ་ཡིན་ལ་མི་སྐྱེ། །དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཆོ་ག་ལ། །བཞེད་པ་མི་མཐུན་རྩོད་པ་མང་། །ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས། །སེམས་བསྐྱེད་སུ་ཡིན་ཞུས་ཀྱང་སྐྱེ། །རྩོད་མེད་སྟབས་བདེ་ཕན་ཡོན་ཆེ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་སྡོམ་པ་ལོང་། །ཁྲོམ་ཆོས་བྱེད་པ་འགྲོ་དོན་ཆེ། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །ས་བོན་རྒྱུད་ལ་ཐེབས་པ་ཡིན། །སེམས་བསྐྱེད་བསླབ་བྱ་མཐའ་ཡས་ཀྱང་། །གཞན་ཕན་གཞི་བཅས་བསྒྲུབ་ལ་འདུས། །འགྲོ་དོན་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་པར། །རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་མི་འདོད་པར། །འགྲོ་དོན་བྱེད་པར་སེམས་བསྐྱེད་པ། །མཆོག་ཡིན་རིགས་གསུམ་མགོན་པོ་ཙམ། །རང་དང་འགྲོ་ཀུན་དུས་ཁྱུ་མཉམ་དུ། །སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་སེམས་བསྐྱེད་འབྲིང་། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱས་ལ། །དེ་ནས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ། །སྤྲུལ་པས་ འགྲོ་བ་འདྲེན་པ་ཡི། །སེམས་བསྐྱེད་ཙམ་ཞིག་མེད་ཐབས་མེད། །མེད་ན་ཆོས་ལ་བརྩོན་ན་ཡང་། །ཐེག་དམན་ཉན་ཐོས་ལམ་དུ་གོལ། །ཉན་ཐོས་ལམ་དུ་གོལ་བ་ན། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་བྲལ་ཡང་། །སངས་རྒྱས་ཐོབ་ལ་བར་གཅོད་པས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ལ་ནི། །ངན་སོང་ལྟུང་ལས་དེ་ལོད་དོ། །དེ་ཕྱིར་ཐུགས་དམ་དགེ་སྦྱོར་རམ། །དགེ་ཕྱོགས་བྱ་བ་གང་སྒྲུབ་ཀྱང་། །འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་དོན་གྱི་ཕྱིར། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། །འདི་ཉིད་བྱ་འོ་བསམ་པ་ཡི། །ཐོག་མར་སེམས་བསྐྱེད་རྩི་ཡིས་བཟུང་། །རྗེས་ནས་བསྔོ་སྨོན་དེ་ལྟར་བྱ། །སེམས་བསྐྱེད་བསམ་པ་
Chinese
地之誓言已过，誓言已毁坏，即使依止护法也非解脱。 损毁佛陀教法之后，若作勾招安住，则自招损毁。 无论行使威力，迎请呼唤，都将是自己对自己所为。 《文殊根本续》大经中说，对于破戒者，能仁未曾说能成就真言。 如是说故，即使念诵真言，亦不会生起能力加持。 因此，四根本以及，特别是藏地之唯一戒律，务必珍如生命般守护。 如是，由外甥格西巴，名为比丘赤列者，比丘拉嘎阿夏所教诲。 ༈ །།那摩玛哈嘎汝尼嘎耶。（藏文ན་མོ་མ་ཧཱ་ཀཱ་རུ་ཎི་ཀ་ཡེ།，梵文天城体नमो महाकारुणिकाय，梵文罗马拟音namo mahākaruṇikāya，汉语字面意思：顶礼大悲者）。 获得圆满佛陀之，如种子、水、肥、收成般，初、中、后三者至关重要，菩提心如珍宝。 广大行品之宗规，无论对谁，心皆不生起。 于胜义菩提心仪轨，见解不合，争论颇多。 甚深见品之宗规，无论对谁，请求皆能生起，无诤、简易、利益大，因此受持菩提心律仪。 于人群中说法，饶益众生大，为何如是说？乃是菩提之，种子已播于相续中。 菩提心学处虽无量，然皆摄于利他为本之修持中。 饶益众生直至未获佛果前，不欲自身成佛，为利众生而发心，此乃最胜，仅如三怙主。 自身与众生，同时同刻，欲得佛果之心，乃中等。 为利一切有情故，自身先得佛果，其后乃至轮回未空之际，以化身度化众生之，此等发心不可或缺，若无此心，纵然精进修法，亦将误入小乘声闻道。 一旦误入声闻道，纵然脱离轮回诸苦，然因障碍成佛，故于大乘法而言，较之堕入恶趣更为严重。 是故，无论修持心要、善行，或任何善事，皆应为利益众生有情，为获得圆满佛果而行。 此乃应如是思，首先以发心稳固基础，其后回向发愿亦如是行，菩提心之意念。
English
Having transgressed the earth's oath and broken vows, even relying on Dharma protectors is not liberation. After destroying the Buddha's teachings, if one performs invocation and abidance, one brings destruction upon oneself. Whatever power or invocation is performed, it will be as if one has done it to oneself. In the great tantra of the Root Tantra of Manjushri, the All-Powerful One did not say that mantras would be accomplished for those who are immoral. Therefore, even if mantras are recited, power and blessings will not arise. Therefore, the four root vows, and especially the unique vow of Tibet, Guard them as precious as your life. Thus spoke the nephew Geshepa, named Bhikshu Trinle, instructed by Bhikshu Raga Asya. ༈ །།Namo Maha Karunikaye. (Tibetan: ན་མོ་མ་ཧཱ་ཀཱ་རུ་ཎི་ཀ་ཡེ།, Sanskrit Devanagari: नमो महाकारुणिकाय, Sanskrit Romanization: namo mahākaruṇikāya, Literal Chinese meaning: Homage to the Great Compassionate One). Like a seed, water, fertilizer, and harvest for attaining perfect Buddhahood, the beginning, middle, and end are crucial, Bodhicitta is like a jewel. In the tradition of the extensive conduct lineage, Bodhicitta does not arise for just anyone. In the ritual of ultimate Bodhicitta, there are many disagreements and disputes. In the tradition of the profound view lineage, Bodhicitta arises even if one asks anyone, it is uncontroversial, easy, and greatly beneficial, therefore, take the vows of Bodhicitta. Teaching Dharma in public is of great benefit to beings, Why is that? Because the seed of Bodhi has been planted in the mindstream. Although the precepts of Bodhicitta are limitless, they are all included in the practice based on benefiting others. Generating the mind to benefit beings until Buddhahood is attained, without desiring to become a Buddha oneself, is supreme, like the Three Protectors alone. The mind of wanting to attain Buddhahood simultaneously with oneself and all beings is intermediate. For the sake of benefiting all sentient beings, once one has attained Buddhahood oneself, and then, for as long as samsara exists, guiding beings through emanations, such a mind is indispensable. If one does not have it, even if one strives in Dharma, one will stray into the path of the Hinayana Hearers. Once one has strayed into the path of the Hearers, even though one is free from all the sufferings of samsara, because it obstructs the attainment of Buddhahood, according to the Mahayana tradition, it is worse than falling into the lower realms. Therefore, whether one practices heart commitments, virtuous deeds, or any virtuous activity, one should do it for the sake of sentient beings, for the sake of attaining perfect Buddhahood. One should think, "I will do this." First, secure the foundation with the mind of Bodhicitta, and then dedicate and aspire accordingly. The thought of Bodhicitta.