Tibetan
ཟུགས་ལྷའི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་བསྐྱེད་རིམ་བྷི་པ་འདི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྲོག་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་བུ་རབ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ། འབྲིང་ཉམས་མྱོང་། ཐ་མ་ཡང་གོ་བ་གཅིག་མེད་ན་གསང་སྔགས་པར་མི་འགྱུར་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་འགོག་ཚུལ་ཡང་། སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་བཟང་ལས། ཐ་མལ་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ལས་གཞན་པ་ཡི། །སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཞན་ཅི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་དང་རྣམ་པར་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་སེམས། །འདི་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ནི་རྟོག་པར་འགྱུར། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། །གང་ཡིན་དེ་ནི་ཀུན་རྟོག་སྣང་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྨན་ཞབས་དང་། དཔའ་འབྲས་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོར་བསྐྱེད་རིམ་གསུངས་པར་བཤད་ལ། འདི་ལ་སློབ་དཔོན་ཐ་ག་ནས་བསྐྱེད་རིམ་ལམ་ལ་འབད་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐབས་ཡིན་ལ། ལམ་འདིས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ བར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་མེད་བྷོ་པར་མི་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རྩོད་པ་བྱས་པའི་ལན་དུ། གོང་གི་གསུང་དེ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཅེས་ལྷའི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཙམ་ཁོ་ནར་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་མི་བཞེད། འགྲེལ་པ་ཐ་ག་ནར་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་དང་། ཤན་ཏི་པས། འདིར་ཐ་མལ་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་དང་བདག་གིར་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ལས་བྱ་བར་བཤད་ན། སྲིད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་ཉེ་བར་གདགས་པས་སྲིད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ ། དེས་ན་བདག་འཛིན་སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དེ་དང་འགལ་བའི་སེམས་ནི། དཔལ་འབྲས་རྡོ་རྗེས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པའི་སེམས་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་འགལ་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྷའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་བདག་འཛིན་གཏན་ནས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ གིས་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་བདག་འཛིན་མ་མཐོང་བས། དེ་འགོག་མི་ནུས་ཏེ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་བྷོ་པས་ཀྱང་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །ཟེར་བའི་ལན་དུ་ཤན་ཏི་པས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས། སེམས་ནི་མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་མི་སྣང་བ་
Chinese
以形像天神之相显现的生起次第，此乃金刚乘之命脉。如是上者现量证悟，中者体验，下者若无一知半解，则不成密咒士，如是道的轮回之根本，阻断我执之方式亦是。于《普贤成就法》中云：庸常分别念流之外，有何其他有之痛苦？无有。与之相违之心，此乃现量证悟。深广之自性，为何，彼则不转为一切分别念之显现。如是。曼夏布与贝哲多杰亦云：生起次第被说为有之痛苦之对治。对此，阿阇梨塔嘎言：勤奋于生起次第道者，一切皆为从轮回中解脱之方便，然此道不能从轮回中解脱，因不住于无我之境故。为答辩此争论，上述之语乃是出处。所谓庸常之分别念，仅指无天神显现之庸常分别念，佛陀智慧足不纳受。释论塔嘎那言：庸常者之分别念，乃是我与我所之分别念。如是。寂天菩萨言：此处所谓庸常之遍计，乃是执我与我所，具执持之相之意所言说之事，因此被近似地安立为有之自性之痛苦，是有之自性之痛苦之主要因。此乃其结论。因此，我执是有之根本，与彼相违之心乃是，贝哲多杰言：坛城轮之相之心，彼现量了知为相违。如是说，于生起天神之相之心之时，庸常之分别念，彼我执全然不显现之故。对此，有者言，彼生起之时，因未见我执，故不能阻断彼，如同无边虚空生处之境亦将转变。为答辩此，寂天菩萨言：以坛城之相，心乃是于不真实之相分别念，故乃是趣入一切明晰。彼亦同时不显现。
English
The generation stage appearing as the form of a deity is the life force of the Vajrayana. If one does not have a thorough realization, a middling experience, or even a basic understanding of this, one will not become a tantric practitioner. Furthermore, the way to stop self-grasping, the root of the cycle of existence in such a path, is as follows: In the "Samantabhadra Sadhana," it says: Other than the stream of ordinary conceptual thoughts, what other suffering of existence is there? There is none. The mind that is completely contrary to that, this is what becomes manifest realization. Whatever has a nature that is profound and vast, that does not turn into the appearance of all conceptual thoughts. So it is said. Menyakshab and Peldrak Dorje also said that the generation stage is taught as the antidote to the suffering of existence. To this, Master Taga said: All those who strive on the path of the generation stage, all are a means to be liberated from samsara, but this path does not liberate from samsara, because it does not abide in the state of no-self. In response to this argument, the above statement is the source. The so-called ordinary conceptual thought refers only to ordinary conceptual thought without the appearance of a deity, which the feet of Buddha Yeshe do not accept. The commentary Taga says: The conceptual thought of an ordinary person is the conceptual thought of self and what belongs to self. So it is said. Shantipa said: Here, the so-called ordinary imputation is said to be the act of speaking with the mind that has the aspect of grasping and holding onto self and what belongs to self, therefore it is closely designated as the suffering of the nature of existence, and is the main cause of the suffering of the nature of existence. This is the conclusion. Therefore, since self-grasping is the root of existence, the mind that is contrary to that is, Peldrak Dorje said: The mind in the form of a mandala wheel, that is realized to be manifestly contrary. So it is said, because at the time of generating the mind in the form of a deity, that ordinary conceptual thought, that self-grasping, does not appear at all. To this, some say that when that arises, because self-grasping is not seen, it cannot be stopped, just as the realm of infinite space will also be reversed. In response to this, Shantipa said: With the form of a mandala, the mind is a conceptual thought of an unreal form, therefore it is entering into all clarity. That also does not appear simultaneously.
Tibetan
ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ནི། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལས་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་རྐྱེན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདི་ན་སྐྱེ་བ་ནས་སྐྱེ་བར་བརྒྱུད་པའི་དགའ་བ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའོ། །དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་པའི་སོགས་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ཤིན་ཏུ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ་འདི་ནི་མདོར་དོན་དམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོགས་བདག་མེད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་ པའི་བྷེ་གྱིས་སྲིད་པ་ལས་མི་གྲོལ་ལ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་ཡུལ་བཀག་པའི་བདག་མེད་ལ་འཇུག་ཅིང་བདག་འཛིན་འཇོམས་པ་ཡིན་ལ། བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་དུ་ཆུད་ནས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐོག་མཐའ་སྟོང་ཉིད་བྷེ་པས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་བདག་འཛིན་སྤངས་ནུས་ཏེ། སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་བཟང་ལས། གང་ཞིག་གང་དང་མི་མཐུན་པ་དག་ཏུ། །ལན་གཅིག་གྱུར་པའང་དེ་བགྲོད་རྒྱས་གྱུར་པ། །མཐོང་དང་བསླབ་པ་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དང་། །རང་གི་མི་མཐུན་ཤིན་ཏུ་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་། རྣམ་པ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་སྟེ། ཟབ་མོ་སྟོང་ཉིད་ལྷའི་རྣམ་པར་གསལ་བ་སྟེ། ཟབ་གསལ་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་གི་ཉེ་ལམ་བདག་འཛིན་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདིར་བསྐྱེད་རིམ་རྫོགས་རིམ་གཉིས་ཁོ་ན་བརྗོད་པའི་དོན་གསང་སྔགས་བླ་མེད་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དེ་གཉིས་ལ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ལས། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཉིད་དང་ནི། །རྫོགས་པ་ཡི་ཡང་ རིམ་པ་ཉིད། །རིམ་གཉིས་མཉམ་པར་གནས་ནས་ནི། །རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ཆོས་འཆད་དོ། །ཞེས་དང་། གསང་འདུས་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །རིམ་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བསྟན། །བསྐྱེད་པ་ཡི་ནི་རིམ་པ་དང་། །དེ་བཞིན་རྫོགས་པའི་རིམ་ཉིད་དོ། །ཞེས་ཏེ། རྒྱུ་རྒྱུད་ནི་རིམ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱང་གཞི་དང་། དབང་བསྐུར་ནི་རིམ་གཉིས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ། རིམ་གཉིས་སྦྱོང་བྱེད་སྐུ་གཉིས་ནི
Chinese
不仅如此。如是说。无边虚空处等，并非以无我之相而入，因为其不能从视其为我而返回。其因缘痛苦也无法返回。而且，于此从生至生所经历的喜悦和死亡等是苦谛。其因，视我为首等是集谛。其对治，坛城的轮是道谛。为了完全消除痛苦的生起，心之相续的体性，安住完全转变是灭谛，此为简而言之的胜义谛。如是说，无边虚空等，对于心不倾向于无我的愚者来说，无法从有中解脱。于此，以具有坛城形象的心，遮止执为我的对境，而入于无我，并且摧毁我执。生圆双运更不必说。起始和终结空性的愚者也能逐渐舍弃我执。在《成办方便一切贤》中说：无论什么与什么不相符，一次结合也能使其行进广大，见解和修习完全增上，并且自身的不相符完全止息。如是说。总之，在无自性的空性中生起定解。显现为能依和所依的坛城之相。甚深空性显现为天神之相。深明二无别的瑜伽是，无上圆满菩提的近道，连同我执之因的对治。那么，此处仅仅宣说生起次第和圆满次第二者的意义，是因为所有无上瑜伽续部的意义都包含在这二者之中。在《二观察》中说：生起次第本身和圆满次第本身，二次第平等安住后，宣说金刚持的法。如是说。在《密集续后分》中说：诸佛所宣说的法，真实宣说于二次第，即生起次第和同样圆满次第本身。如是说。根本续是二次第的所调伏，灌顶是二次第的前行，二次第是调伏者，二身是
English
Not only that. It is said. The realm of infinite space and so on, do not enter into the aspect of selflessness, because they do not turn away from seeing it as self. The suffering of its cause and condition also cannot be reversed. Moreover, here, the joy and death, etc., experienced from birth to birth are the truth of suffering. Its cause, seeing self as the head, etc., is the truth of origin. Its antidote, the wheel of the mandala, is the truth of the path. In order to completely eliminate the arising of suffering, the nature of the mind's continuum, abiding completely transformed is the truth of cessation, this is the ultimate truth in short. It is said that the realm of infinite space and so on, for the fool whose mind does not incline towards selflessness, cannot be liberated from existence. Here, with the mind having the form of a mandala, blocking the object of grasping as self, one enters into selflessness and destroys self-grasping. Let alone the union of generation and completion stages. Even fools of emptiness from beginning to end can gradually abandon self-grasping. In the "Accomplishing Means All Good," it says: Whatever is incompatible with whatever, even a single union can make it progress greatly, views and practices completely increase, and one's own incompatibility completely ceases. It is said. In short, generate certainty in the emptiness of no self-nature. Manifest as the mandala of the dependent and the depended upon. Profound emptiness manifests as the form of a deity. The yoga of the inseparability of depth and clarity is, the near path of unsurpassed perfect enlightenment, the antidote to the cause of self-grasping. So, here, the meaning of only speaking of the two stages of generation and completion is because the meaning of all the unsurpassed yoga tantras is contained within these two. In the "Two Examinations," it says: The generation stage itself and the completion stage itself, after the two stages abide equally, the Dharma of Vajradhara is proclaimed. It is said. In the "Later Part of the Guhyasamaja Tantra," it says: The Dharma taught by the Buddhas is truly taught in two stages, namely the generation stage and likewise the completion stage itself. It is said. The root tantra is the object to be tamed by the two stages, the empowerment is the preliminary of the two stages, the two stages are the tamers, the two bodies are