Tibetan
་སྟེང་གླིང་བུ་ལ་སོགས་མཆོད་པ་ཡི། །ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། །འདྲེན་པ་འཁོར་དང་བཅས་ལ་མཆོད་པར་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱི་ཡི་ལུགས་རྒྱ་སྟོན་ཆོས་བཟང་གིས་བཞེད་པས། སྒོའི་གཡས་གཡོན་དུ་ལྷ་མོ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་རེ་རེར་བཞིན་རང་གི་མིང་དང་ མཐུན་པའི་མཆོད་རྫས་འཛིན་པའི། པི་ཝཾ་མ་སྔོན་མོ། གླིང་བུ་མ་སེར་མོ། རྔ་ཟླུམ་མ་དམར་མོ། རྫ་རྔ་མ་ལྗང་གུ་བཞི་ཤར། བཞད་པ་མ་དམར་མོ། སྒེག་པ་མ་སྔོན་མོ། གླུ་མ་དམར་མོ། གར་མ་ལྗང་མོ་བཞི་ལྷོ། མེ་ཏོག་མ་དཀར་མོ། བདུག་སྤོས་མ་སྔོན་མོ། མར་མེ་མ་དམར་མོ། དྲི་ཆབ་མ་ལྗང་མོ་བཞི་ནུབ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་དཀར། རོ་མ་དམར། རེག་མ་ལྗང་། ཆོས་མ་དཀར་མོ་བཞི་བྱང་དུ་བཀོད་པར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་ཡོད་ཀྱང་ལྔ་གཙོ་བོར་སྨོས་པ་ནི། མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་དང་། དབང་པོ་ལྔ། ཡུལ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷ་མོ་ལྔ་ཡིན་པ་སྟེ། པདྨ་ཟབ་པའི་རྒྱུད་ལས། ལུས་དཀྱིལ་སྐབས་སུ་ཡང་མཆོད་ལྷ་གཞན་མ་གསུངས་པར་ལྔ་པོ་འདི་བྷེ་པར་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་མིག་སྒྲ་སྙན་དྲི་སྣའོ། །རོ་ལྕེ་རེག་བྱ་ལུས་ལ་སྒོམ། །ཞེས་གསུངས་པས། འདི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དང་མཆོད་ལྷ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྐུ་མདོག་ནི་རྒྱ་གཞུང་ལས། ལྷ་སྣམ་སུ་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དམར་མོ་ཕྱག་གཉིས་འཁར་གཞོང་དང་པདྨ་བསྣམས་པའོ། །སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་སྔོན་མོ་གླིང་བུ་དང་པདྨའོ། །དྲི་རྡོ་ རྗེ་མ་སེར་མོ་བདུག་པ་དང་པདྨའོ། །རེག་རྡོ་རྗེ་མ་ལྗང་གུ་ན་བཟའ་དང་པདྨའོ། །གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དཀར་མོ་མེ་ལོང་དང་པདྨའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཕྱོགས་གང་དུ་བྷེ་ན་གཞུང་རྣམས་ནས་གསལ་ཁ་མ་བྱུང་ཡང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ཁ་དོག་དཀར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་རིགས་ཡིན་ལ། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་ཁ་དོག་སྔོ་ཞིང་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་ངེས་པ་དེ་གཉིས་ཤར། དྲི་རྡོ་རྗེ་སེར་ཞིང་རིན་ཆེན་རིགས་ཡིན་ལྷོ། རོ་རྡོ་རྗེ་དམར་ཞིང་པདྨའི་རིགས་ཡིན་པས་ནུབ། རེག་རྡོ་རྗེ་ལྗང་ཞིང་ལས་ཀྱི་རིགས་ཡིན་པས་བྱང་དུ་དགོད་པར་བྱ་ཞིང་གཞན་བཅུ་གཅིག་པོ་ཅི་བདེར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། འདི་རྒྱ་གཞུང་དང་གཞན་ཕལ་ཆེར་ལ་གནས་གསུམ་དུ་ཟླ་བ་པདྨ་ཉི་མ་གསུངས་ཀྱང་རང་བྱུང་བའི་ལྷ་དགུ་དང་འདིའི་རྒྱ་གཞུང་གཉིས་མཐུན་པར་ཟླ་བ་ཉི་མ་པདྨ་གསུངས་ཏེ། ཟླ་བ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ
Chinese
上面说：“以琵琶、笛子等供品，对诸天女恒常供养坛城的引导者及其眷属。”坛城总体的仪轨，嘉顿·曲桑（རྒྱ་སྟོན་ཆོས་བཟང་）认为，门的左右各有两位天女，每一方都手持与自己名字相应的供品：琵琶母蓝色，笛子母黄色，圆鼓母红色，陶鼓母绿色，此四位在东方。嬉笑母红色，妩媚母蓝色，歌唱母红色，舞蹈母绿色，此四位在南方。鲜花母白色，熏香母蓝色，灯火母红色，香水母绿色，此四位在西方。色金刚白色，味母红色，触母绿色，法母白色，此四位在北方安放。如此共有十六位天女，但主要说五位，是因为眼睛的生处和色完全清净的色金刚等五种生处，以及五根、五境完全清净的五位天女。莲花深奥续部中说，在身坛城时，也没有说其他的供养天女，而是说了这五位是“贝”（བྷེ་）：“色眼声耳鼻嗅香，味舌触身而修持。”因此，这是坛城之神和供养之神共同的。关于身色，印度典籍中说：“拉萨南苏（ལྷ་སྣམ་སུ་）的味金刚母红色，双手拿着嘎巴拉碗和莲花。声金刚母蓝色，拿着笛子和莲花。香金刚母黄色，拿着熏香和莲花。触金刚母绿色，拿着衣服和莲花。色金刚母白色，拿着镜子和莲花。”如此说道。关于这五位“贝”在哪个方位，典籍中没有明确说明，但色金刚颜色白色，是佛部，声金刚母颜色蓝色，确定是金刚部，这两位在东方。香金刚黄色，是宝生部，在南方。味金刚红色，是莲花部，所以在西方。触金刚绿色，是事业部，所以在北方安放，其他十一位则随意观想。第四，加持身语意，这在印度典籍和其他大多数典籍中，都说在三处安放月亮、莲花、太阳，但自生九神和此处的印度典籍都一致地说月亮、太阳、莲花，月亮是方便大悲心。
English
It is said, "With offerings such as lutes and flutes, I always make offerings to the guides of the mandala and their retinues." Regarding the general practice of the mandala, Gyaton Chosang believes that there are two goddesses on each side of the door, each holding offerings that correspond to their names: Pipa-ma (lute goddess) is blue, Lingbu-ma (flute goddess) is yellow, Ngadum-ma (round drum goddess) is red, and Dzanga-ma (pot drum goddess) is green; these four are in the east. Zhepa-ma (laughter goddess) is red, Gegpa-ma (grace goddess) is blue, Luma (song goddess) is red, and Garma (dance goddess) is green; these four are in the south. Metok-ma (flower goddess) is white, Dukpo-ma (incense goddess) is blue, Marme-ma (lamp goddess) is red, and Drichab-ma (perfume goddess) is green; these four are in the west. Rup Dorje (form vajra) is white, Ro-ma (taste goddess) is red, Reg-ma (touch goddess) is green, and Cho-ma (dharma goddess) is white; these four are placed in the north. Thus, there are sixteen goddesses, but the reason for mainly mentioning five is that they are the five sources of arising, such as Rup Dorje (form vajra), which is the pure form of the eye's source of arising, and the five goddesses who purify the five senses and five objects. In the profound Padma Tantra, it is said that even during the body mandala, no other offering goddesses are mentioned, but these five are referred to as "Bhe": "Form is the eye, sound is the ear, smell is the nose, taste is the tongue, touch is meditated upon in the body." Therefore, these are the deities of the mandala and the common offering deities. Regarding the body color, the Indian texts say, "The red Ro Dorje-ma (taste vajra goddess) of Lhasanamsu (a place or lineage) holds a kapala bowl and a lotus in her two hands. The blue Dra Dorje-ma (sound vajra goddess) holds a flute and a lotus. The yellow Dri Dorje-ma (smell vajra goddess) holds incense and a lotus. The green Reg Dorje-ma (touch vajra goddess) holds clothing and a lotus. The white Rup Dorje-ma (form vajra goddess) holds a mirror and a lotus." Thus it is said. Although it is not clear in which direction these five "Bhe" are placed in the texts, Rup Dorje (form vajra) is white in color and belongs to the Buddha family, and Dra Dorje-ma (sound vajra goddess) is blue in color and is definitely of the Vajra family; these two are in the east. Dri Dorje (smell vajra) is yellow and belongs to the Ratna family, in the south. Ro Dorje (taste vajra) is red and belongs to the Padma family, so it is in the west. Reg Dorje (touch vajra) is green and belongs to the Karma family, so it should be placed in the north, and the other eleven should be visualized as convenient. Fourth, blessing the body, speech, and mind: In the Indian texts and most other texts, it is said that the moon, lotus, and sun are placed in the three places, but the nine self-arisen deities and the Indian texts here agree that the moon, sun, and lotus are mentioned, the moon being the skillful means of great compassion.
Tibetan
་སྟེ། དེ་ཉིད་གཟུགས་སྐུའི་ས་བོན་ཡིན་པས་སྐུའི་གནས་སུ་དང་། ཉི་མ་ནི་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ནི་བརྗོད་མེད་བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ལ་ཨ་སྐྱེ་མེད་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་གསུང་གི་གནས་སུ་ བསྒོམས་ལ། པདྨ་ནི་འདབ་མ་དང་གེ་སར་གཉིས་འབྱར་བས་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་མཚོན་པ་དང་ཐུགས་ཕྱག་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་ལ། ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་པ་བདེ་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཐུགས་ཡིན་པས། པདྨ་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུ་མཛད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ཡང་སྐུ་བྱིན་རླབས་ནི། པདྨ་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། །རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་གྱི་སྐུ། །བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། །ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། །རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། །བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། །ཨོཾ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱས་པར་ན་དཔྲལ་བར་ཟླ་སྟེང་ཨོ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྣང་ཡབ་ཡུམ་གྱིས་གང་བ་སྙོམས་འཇུག་མཛད་པས་བྱང་སེམས་བདུད་རྩི་དཀར་པོའི་ངོ་བོ་རུ་ཞུ་ནས་དཔྲལ་བ་ནས་ཞུགས་ཏེ། ཨོཾ་ལ་ཐིམ་པས་སྐུའི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལྟ་བུའི་བྱིན་རླབས་ནི་རྒྱུད་སྡེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནས་གསུངས་ཤིང་མཁས་པའི་མན་ངག་ལས་བྱུང་ལོ། བདག་གི་ཡང་རྨི་ལམ་དག་པའི་སྣང་བར་གནས་གསུམ་བྱིན་རླབས་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པ་དངོས་སུ་གྱུར་སོང་བའི་སྣང་བ་ ཁྱད་པར་ཅན་བྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་བསྡུ་ན་ཨོ་དཀར་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ལ་རང་བྱུང་བ་དང་དོན་ལྡན་ཞབས་དང་ཛ་ལན་དྷ་རས་སྤྱི་བོར་ཨོ་གསུངས་ལ། རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དཔྲལ་བར་ཨོ་གསུངས་པ་ནི་མི་འགལ་ཏེ། མཛོད་སྤུའི་ཐད་ཀྱི་དབུའི་ནང་གི་སྟེང་ངོས་ཚངས་བུག་གི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་མོ། །རྒྱུད་པདྨ་རྒྱལ་པོ་ལས། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་གསུང་འཚང་བ་སོགས་ནས་གོང་ལྟར་ཨཱཞེས་པའི་བར་གསུངས་ཤིང་། འོད་དཔག་མེད་ཡབ་ཡུམ་ནམ་མཁའ་གང་བར་བསྒོམ་པ་གོང་གི་འགྲེས་ལ་བསྡུ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་རང་བཞིན་ཨཱདམར་པོ་བྷེ་སྟེ། འདིའི་གཞུང་དང་རང་བྱུང་བ་དང་ཐུབ་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་མགྲིན་པར་ཨཱགསུངས་ལ། ཛ་ལན་དྷ་རས། ལྕེ་རྩར་ཨཱཿདམར་པོ་གསུངས་ཏེ། ངག་གི་གནས་མགྲིན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སྟོད་སྨད་མང་ན་ཡང་ལྕེའི་རྩ་བར་བྷེ་པ་ཡིན་ནོ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ངག་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ལྕེ་ལ་རག་ལས། དེ་ཡང་ལྕེའི་རྩ་
Chinese
，那本身是色身的种子，所以在身的处所，太阳是智慧空性，那是不可言说，一切言说的基础。空性中的阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）是无生，依靠它，一切文字产生，所以在语的处所观修。莲花是花瓣和花蕊相连，象征方便和智慧无别，也是意手印的体性。方便和智慧无别，是乐空智慧，所以莲花显现为意的处所。关于身加持，在《莲花王续》中说：具吉祥的佛陀身，金刚不坏三身，祈请加持于我。十方安住的诸佛，观修金刚不坏三身，祈请加持于我。说了“嗡”（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）。如果广说，额头上月亮上的嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）发出光芒，前方的一切虚空充满着遍照佛父母，他们正在进行交合，菩提心化为白色甘露的体性，从额头进入，融入嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）中，观想获得身灌顶。这样的加持是从各大续部中宣说的，也来自智者的口诀。我自己在清净的梦境中，也出现了如是观修三处加持，真实显现的特殊景象。 如果归纳，仅仅观修白色嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）为佛身自性就足够了，自生者和具义足以及扎兰达拉说顶轮是嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）。至尊如来说额头是嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡），这并不矛盾，在眉间毫毛处的头部内部上方梵穴之下观修。在《莲花王续》中说：具吉祥的佛陀语等，直到如上所说的阿（藏文：ཨཱ，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：ā，汉语字面意思：阿）字。观想无量光佛父母充满虚空，如果归纳以上的解释，一切佛陀的语的自性是红色阿（藏文：ཨཱ，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：ā，汉语字面意思：阿）字贝（藏文：བྷེ，梵文天城体：भे，梵文罗马拟音：bhe，汉语字面意思：贝），这个法本和自生者以及大能法王在喉咙处说阿（藏文：ཨཱ，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：ā，汉语字面意思：阿）字，扎兰达拉说：舌根处是红色阿（藏文：ཨཱ，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：ā，汉语字面意思：阿）字。语的处所是喉咙，虽然喉咙有上下很多部位，但是舌根处是贝（藏文：བྷེ，梵文天城体：भे，梵文罗马拟音：bhe，汉语字面意思：贝）字。为什么呢？因为一切语言的表达都依赖于舌头，也就是舌根。
English
That itself is the seed of the form body, so it is in the place of the body. The sun is the wisdom of emptiness, which is the basis of all inexpressible expressions. In emptiness, A (Tibetan: ཨ, Devanagari: अ, Romanized Sanskrit: a, Literal meaning: A) is unborn, and all letters arise from it, so meditate on it in the place of speech. The lotus, with its petals and stamens joined together, symbolizes the inseparability of method and wisdom, and is also the nature of the mind hand seal. The inseparability of method and wisdom is the wisdom of bliss and emptiness, so the lotus appears as the place of the mind. Regarding the blessing of the body, it is said in the Tantra of the Lotus King: The glorious Buddha possessing the body, the indestructible three vajra bodies, I pray that you bless me. All the Buddhas abiding in the ten directions, meditating on the indestructible three vajras, I pray that you bless me. It is said "Om" (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Om). If it is explained in detail, from the Om (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Om) on the moon on the forehead, rays of light emanate, filling all the space in front with the father and mother of Vairochana, who are in union. The bodhicitta dissolves into the nature of white nectar, enters from the forehead, and dissolves into Om (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Om), contemplating that one has received the body empowerment. Such blessings are proclaimed in the great tantras and also come from the instructions of the wise. In my own pure dreams, I also had the special experience of actually visualizing the blessing of the three places in this way. In summary, it is sufficient to simply contemplate the white Om (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Om) as the nature of the Buddha's body. The self-born one, the meaningful foot, and Jalandhara said that the crown of the head is Om (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Om). The venerable Tathagata said that the forehead is Om (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओ, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Om), which is not contradictory. Meditate below the brahmarandhra, the upper surface inside the head at the point of the urna. In the Tantra of the Lotus King, it is said: The glorious Buddha possessing speech, etc., up to the letter A (Tibetan: ཨཱ, Devanagari: आ, Romanized Sanskrit: ā, Literal meaning: A) as mentioned above. Contemplate Amitabha father and mother filling the sky. If we summarize the above explanation, the nature of the speech of all Buddhas is the red A (Tibetan: ཨཱ, Devanagari: आ, Romanized Sanskrit: ā, Literal meaning: A) Bhe (Tibetan: བྷེ, Devanagari: भे, Romanized Sanskrit: bhe, Literal meaning: Bhe). This text, the self-born one, and the Great Powerful Dharma King said the letter A (Tibetan: ཨཱ, Devanagari: आ, Romanized Sanskrit: ā, Literal meaning: A) at the throat. Jalandhara said: At the root of the tongue is the red A (Tibetan: ཨཱ, Devanagari: आ, Romanized Sanskrit: ā, Literal meaning: A). The place of speech is the throat, and although there are many upper and lower parts of the throat, the root of the tongue is the letter Bhe (Tibetan: བྷེ, Devanagari: भे, Romanized Sanskrit: bhe, Literal meaning: Bhe). Why? Because all verbal expression depends on the tongue, that is, the root of the tongue.