Tibetan
པ་ལ་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེ་དྲུང་ཆེན་ཀུན་དགའ་རྣམ་རྒྱལ་བས་ཀྱང་གྲོང་ཆོག་པ་ལ་བཀའ་བཀྱོན་མང་དུ་གསུངས་པ་ནི། རྗེ་མི་ལ་ལྟར་ཚེ་འདི་བློས་བཏང་། ལྟོ་གོས་ལ་གྱོང་བསྐུར་ན་ཚེ་གཅིག་ལུས་གཅིག་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་རྒྱུ་འདི་སྐྱུར་ནས་གྲོང་ཆོག་གིས་ཁ་སྣུམ་བརྡའ་བ་འཕོང་གསུངས་ནས། བཀའ་བཀྱོན་པ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རིག་ཆོས་མིན་གསུངས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཉིད་ཀྱི་བྱང་བུ་མཛད་ཚད་ཆོ་ག་འདིའི་སྒོ་ནས་མཛད་དེ་བྱང་བུ་མང་དུ་བསོགས་ནས་བཞུ་སྟེ། ཀུན་རིག་འདིའི་ང་ལ་རབ་བུ་བཀྱག་མི་གཅིག་ཀྱང་མེད་དེ་མཚར་གསུངས་སྐད། དུས་ཕྱིས་ཀྱི་རྗེ་བཙུན་སྒམ་པོ་པ་གཉིས་པ་འབྲུག་ཆེན་ཀརྨ་བསྟན་འཕེལ་གྱིས་སྒོམ་སྡེར་ཕེབས་དུས་ཁྲོམ་ལ་ཀུན་རིག་སྟོང་ཆོག་མི་བྱེད་པའི་ཁས་ལེན་བྱེད་མི་ཨེ་ཡོད་གསུངས་ཟེར་བ་ནི། འབྲོག་པའི་སྟོང་ཆོག་རེར་སྲོག་གཅོད་ཉི་ཤུ་སུམ་ཅུ་ཙམ་ འགྲོ་བས། དེ་ལྟ་བུའི་དགེ་བ་དེ་ཚེ་འདས་ལ་མི་ཐོབ་པར་སྡིག་པ་དེ་ཐོབ། ཆོ་གའི་དགེ་བ་དེ་བཤས་བྱས་པའི་སྲོག་ཆགས་དེ་ལ་ཐོབ་པར་བཤད་པ་ལ་དགོངས་ནས། བཤས་མི་བྱེད་པར་ཀར་གྲོའི་ངོས་ནས་ཆོ་ག་རྣམ་དག་ཅིག་བྱེད་མི་བྱུང་ན་དགོངས་པ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ཡི་དྲུག་པས་མེ་ལྷ་བཏང་ལུགས་མ་ཤེས་པས་དེ་ཕྱིས་སྟོང་ཆོག་གི་དར་སྲོལ་ཆུང་དུ་སོང་འདུག་པ་ནི་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཤིན་ཏུ་གནོད་པར་བྱུང་འདུག་གོ །ཕ་དམ་པས་ཁྱིམ་པའི་ར་ཚང་ནང་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྲ་ལྟེམ་མེ་བཞེངས་ནས་ཤིན་ཏུ་གཉན་པ་སྐད་གསུངས་པ་སོགས། དེ་བཞིན་དུ་རྗེ་སངས་རྒྱས་དབོན་གྱིས། ར་ཚང་ནང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས། །རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སྙིང་རེ་ཚིམས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་གསང་སྔགས་ནི་དབེན་པའི་གནས་སུ་ཉམས་སུ་ལེན་རྒྱུ་ལ། གྲོང་ནག་ཏུ་བཞེངས་པ་ཤིན་ཏུ་འཕངས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་གྱིས། ཆོ་ག་འདི་དག་ཆོས་མིན་གསུངས་པ་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁྲིད་འཛུགས་པའི་བླ་མ་མང་པོས་གྲོང་ཆོག་པ་ལ་བཀའ་བཀྱོན་པ་ནི། དཔེར་ན་ཀུན་རིག་ཤེས་ན་ཡང་དེ་རང་དོན་དང་པོ་ཉམས་ལེན་རྟགས་ཐོན་པར་བྱེད་དགོས། དེ་བྱེད་པ་ལ་ཚེ་བློས་ བཏང་ནས་སྒྲུབ་པ་བྱེད་དགོས། དེ་མི་བྱེད་པར་གཞན་དོན་ལྟར་སྣང་ཟས་ནོར་ལ་དམིགས་ནས་གསང་སྔགས་ཟོང་དུ་འཚོང་པ་འདི་ཕངས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རིག་འདི་ཆོས་མ་ཡིན་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ལ་གོ་བར་ལོག་པར་གོ་ནས་གྲོང་ཆོག་པ་ལ་བཙོག་ལྟ་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་མི་རུང་སྟེ་ཆོས་སྤང་གི་ལས་སོ། །ཡང་བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་དགོངས་ཞག་བཟུང་བ་ལ་བཀ
Chinese
对此应当进行思考。同样，杰仲钦·贡嘎南嘉瓦也对城镇仪轨师进行了多次批评，他说：“像米拉日巴尊者一样放弃今生，在衣食上遭受损失，如果放弃了一生一世成就佛陀的修行，而城镇仪轨师却用油嘴滑舌来欺骗他人。”他这样批评是因为，并不是说一切遍知（ཀུན་རིག་）不是佛法。因此，他自己制作的所有纸牌，都是通过这种仪轨来制作的，积累了大量的纸牌并焚烧。他说：“对于这个一切遍知（ཀུན་རིག་），我连一个能抬起来的人都没有，真是奇怪。”据说。后来，杰尊冈波巴第二世竹钦·噶玛丹培在前往贡德时说：“有没有人敢在市场上承诺不做一切遍知（ཀུན་རིག་）的超度仪轨？”据说。这是因为游牧民的每个超度仪轨都要宰杀二三十条生命。 像这样的善行，逝者无法得到，反而得到罪恶。仪轨的善行，被说成是宰杀的牲畜得到，他是考虑到这一点。如果不能不宰杀，而是以卡若（ཀར་གྲོ་）的名义做一个纯净的仪轨，那才是他的本意。因为他的第六代不知道放火神的方法，所以后来超度仪轨的流行程度降低了，这对佛法和众生造成了极大的损害。帕当巴说：“在家人的院子里建造色彩鲜艳的坛城，是非常危险的。”等等。同样，杰·桑杰温也说： “院子里建造坛城， 金刚持心生欢喜。” 他说，密宗应该在僻静的地方修习，在城镇里建造是非常不合适的。这才是他所说的意思，并不是说这些仪轨不是佛法。同样，许多传授诀窍的上师也批评城镇仪轨师。例如，即使知道一切遍知（ཀུན་རིག་），也首先要修习，直到出现证验。要做到这一点，就要舍弃今生去修行。如果不这样做，而是像为了利益他人一样，盯着食物和财富，把密宗当成商品来出售，这是令人惋惜的。这才是他们所说的意思，并不是说一切遍知（ཀུན་རིག་）不是佛法。然而，如果错误地理解了这一点，而对城镇仪轨师产生厌恶，这是不行的，这是舍法的行为。还有，各位上师对于为亡者举行དགོངས་ཞག་（藏文）的
English
This should be considered. Similarly, Jetrung Chen Kunga Namgyal also criticized the town ritual performers a lot, saying, "Like Jetsun Milarepa, abandon this life, and suffer losses in food and clothing. If you abandon the practice of attaining Buddhahood in one lifetime and one body, the town ritual performers use smooth talk to deceive others." He criticized in this way because it was not that he said Sarvavid (ཀུན་རིག་) is not Dharma. Therefore, all the cards he made himself were made through this ritual, accumulating a large number of cards and burning them. He said, "For this Sarvavid (ཀུན་རིག་), I don't even have one person who can lift it, it's amazing." It is said. Later, the second Jetsun Gampopa, Drukchen Karma Tenphel, when he went to Gomde, said, "Is there anyone who dares to promise not to do the Sarvavid (ཀུན་རིག་) liberation ritual in the market?" It is said. This is because each liberation ritual of the nomads involves killing twenty or thirty lives. Such merit is not obtained by the deceased, but sin is obtained. The merit of the ritual is said to be obtained by the slaughtered animals, he was considering this point. If it is not possible to not slaughter, but to perform a pure ritual in the name of Karo (ཀར་གྲོ་), that is his intention. Because his sixth generation did not know how to send the fire god, the popularity of the liberation ritual decreased later, which caused great harm to the Dharma and sentient beings. Padampa said, "Building a colorful mandala in the courtyard of a householder is very dangerous," and so on. Similarly, Je Sangye Won also said: "Building a mandala in the courtyard, Vajradhara is delighted." He said that Tantra should be practiced in a secluded place, and building it in a town is very inappropriate. That is what he meant, not that these rituals are not Dharma. Similarly, many gurus who give instructions also criticize the town ritual performers. For example, even if you know Sarvavid (ཀུན་རིག་), you must first practice it yourself until signs of realization appear. To do this, you must give up this life to practice. If you don't do this, but focus on food and wealth as if for the benefit of others, and sell Tantra as a commodity, it is regrettable. That is what they said, not that Sarvavid (ཀུན་རིག་) is not Dharma. However, if you misunderstand this and develop disgust for the town ritual performers, this is not right, it is an act of abandoning the Dharma. Also, the venerable gurus regarding holding aདགོངས་ཞག་ (Tibetan) for the deceased,
Tibetan
འ་བཀྱོན་པ་ནི། བར་དོ་ཐོས་གྲོལ་ཆེན་པོ་སོགས་ནས་ཆོ་ག་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་གཙང་བ་དང་། སེམས་ཉོན་མོངས་པ་དང་འདྲེས་པ་དང་། ཟས་ནོར་ལ་རློམ་སེམས་བྱེད་པ་དང་། ཆོ་ག་མ་དག་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་གསལ་བ་དང་། དེ་རྣམས་ཚེ་འདས་དེས་ལས་དབང་གིས་མངོན་ཤེས་ཕྲའུས་མཐོང་ནས། ཀྱེ་མ་འདིས་བདག་བསླུས་སོ། །ཟས་ནོར་འཕྲོ་བརླག་གོ་སྙམ་དུ་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ནས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་གསུངས་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། སྡོམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ཆོ་ག་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་བཟང་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་ཅིང་བསྙེན་པ་ཐོན་པས། དགོངས་ཞག་བཟུང་ན་ཕན་ཡོན་ཆེ་སྟེ། ཚེ་འདས་ངན་སོང་ལ་འགྲོ་རྒྱུ་ཡང་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ་བར་གསུངས་ལ། དེར་སྐྱེས་ན་འགྲོ་དོན་ ཡིན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འགྲུབ་ན་སངས་རྒྱས་མཉེས། སངས་རྒྱས་མཉེས་པ་དང་སེམས་ཅན་བདེ་བ་ལ་བཀོད་ནུས་ན་རང་གི་ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་སྦྱོང་ཡང་དེ་བས་ལྷག་མེད་པས་དགོངས་ཞག་དོན་གཉིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ཟས་ནོར་བྱུང་བ་ཁ་ལྷག་ཡིན་ཏེ། གྲོང་ཆོག་གཞན་ཡང་དེས་རིགས་འགྲེས་ཏེ། སྟོང་ཆོག་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་།གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཨེ་ཡོང་དང་། རང་ངན་སོང་དུ་འགྲོ། སྦྱིན་བདག་གི་དངོས་པོ་ཆུད་ཨེ་གསན་གཉིས་རང་ལ་རགས་ལས་ཀྱི་ཀུན་རིག་གི་ཆོ་གས་ལན་པ་མིན་པས་གོ་བར་བྱའོ། །འདིའི་དོན་མ་གོ་བར་ད་ལྟ་མཁས་བླུན་ཕལ་ཆེར་གྱིས་དགོངས་ཞག་མང་དུ་བཟུང་ན་བཙོག་ལྟ་བ་ཆོས་སྤང་གི་ལས་ཚབས་ཆེན་པོ་བསག་ཅིང་ཚེ་འདས་ལ་དགོངས་ཞག་མ་བཟུང་ན་ཐབས་ཆག་པར་གལ་ཆེན་དུ་བྱེད་པ་ཡང་རང་ཚིག་དང་འགལ་ཏེ་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཏེ། དགོངས་ཞག་ལ་ཉེས་པ་དེ་ཙམ་ཡོད་ན་ཚེ་འདས་ཀྱི་རྗེས་ལ་སྡིག་པ་དེ་བསགས་ནས་ཅི་བྱེད། གལ་ཏེ་དགོངས་ཞག་དེ་ལ་བསོད་ནམས་ཡོད་ན་ནི་བསོད་ནམས་མང་དུ་བསགས་པ་ལ་འཕྱ་བ་དང་བཙོག་ལྟ་བྱེད་པ་སྨོན་པའི་སྤྱོད་ཚུལ་ལོ། །གལ་ཏེ་ཆོ་གའི་བསོད་ནམས་ཚེ་འདས་ཀྱིས་ ཐོབ་ལ་དགོངས་ཞག་ལ་དཀོར་སྒྲིབ་ཡོད་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དེ་དངོས་པོ་རྗེ་ཚོང་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ག་ལ་ཡིན། ཆོ་ག་འདོན་མཁན་དེ་ལ་ཆོ་ག་བགྱིས་པས་ཕན་ཡོན་ཡོད་ལ། ཆོ་ག་འདོན་བཅུག་མཁན་དེ་ལ་བགྱིད་དུ་བསྩལ་བའི་ཕན་ཡོན་ཡོད་དེ། ཚེ་འདས་ལ་བགྱིད་དུ་བསྩལ་བའི་ཕན་ཡོན་ཐོབ་སྟེ། དེའི་སྐྱོན་གྱིས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། གསོན་པོ་ལ་ཡོན་ཕུལ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཕན་ཡོན་ཐོབ་སྟེ་ཆོ་ག་བཏོན་པས་གསོན་པོ་དགའ་ཞིང་མགུ་བའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
啊，谴责是：从《中阴闻解脱大法》等中，仪式戒律不干净，心与烦恼混杂，对食物财富生起傲慢心，仪式不纯净，禅定不清晰，这些已故者因业力，以微弱的显现意识看到后，会想：“哎呀，他欺骗了我！食物财富被浪费了！”从而生起嗔恨，成为堕入恶趣之因。这是指这种情况。如果具备戒律，仪式完全纯净，生起善良的发心，禅定清晰，念诵圆满，守斋戒将有很大的利益。据说，已故者原本要堕入恶趣，也会因此而转生到善趣。如果转生到那里，就能利益众生。 如果利益众生，就能令佛欢喜。如果能够令佛欢喜，并使众生安乐，那么积累资粮、清净业障也没有比这更好的了，因此守斋戒能同时成就自他二利。食物财富的出现是多余的，其他的城镇仪式也由此类推。依靠空性仪式，能否圆满成就自他二利呢？自己会堕入恶趣吗？施主的东西会被浪费吗？这两者取决于自己。因为不是依靠昆瑞格（梵文：कुनृक）的仪式来解决的，所以应该明白。如果不明白这个道理，现在大多数贤愚之人认为守斋戒太多会积累不清净的见解、舍弃佛法的严重罪业，而不为已故者守斋戒是无能为力，并对此非常重视，这也是自相矛盾，令人发笑。如果守斋戒有那么多过失，那么在已故者之后积累那些罪业做什么呢？如果守斋戒有功德，那么嘲笑积累大量功德，并持有不清净的见解，这是诅咒的行为。如果认为仪式的功德已故者能得到，而守斋戒有玷污供品的过失，那么这种功德的积累就像做亏本生意一样。为他人念诵仪式的人，因为做了仪式而有利益；让别人念诵仪式的人，因为促成了仪式而有利益；已故者能得到促成仪式的利益，因为这是被其过失所驱使的。活着的人能得到供养的利益和随喜的利益，因为念诵仪式能让活着的人高兴和满意。
English
Ah, the accusation is: From the Great Liberation Through Hearing in the Bardo, etc., if the ritual discipline is impure, the mind is mixed with afflictions, arrogance arises towards food and wealth, the ritual is impure, the samadhi is unclear, and the deceased, due to karmic forces, sees these with a faint manifestation of consciousness, they will think, "Alas, I have been deceived! Food and wealth have been wasted!" Thus, hatred arises, becoming a cause for going to the lower realms. This refers to that situation. If one possesses vows, the ritual is completely pure, good bodhicitta arises, the samadhi is clear, and the recitation is complete, observing the fast will have great benefits. It is said that the deceased, who was originally going to the lower realms, will also be reborn in the higher realms because of this. If they are born there, they can benefit beings. If one benefits beings, one pleases the Buddha. If one can please the Buddha and bring happiness to sentient beings, then there is nothing better than accumulating merit and purifying obscurations. Therefore, observing the fast accomplishes both one's own and others' benefit simultaneously. The appearance of food and wealth is superfluous, and other town rituals can be inferred from this. Relying on the emptiness ritual, can one fully accomplish the benefit of oneself and others? Will one go to the lower realms? Will the donor's possessions be wasted? These two depend on oneself. Because it is not solved by relying on the Kunrig (Sanskrit: कुनृक) ritual, one should understand. If one does not understand this, most wise and foolish people now think that observing too many fasts will accumulate impure views and the serious sin of abandoning the Dharma, and that not observing fasts for the deceased is helpless, and they attach great importance to this, which is also self-contradictory and laughable. If there are so many faults in observing fasts, then what is the point of accumulating those sins after the deceased? If there is merit in observing fasts, then mocking the accumulation of great merit and holding impure views is an act of cursing. If one thinks that the deceased can obtain the merit of the ritual, and that observing fasts has the fault of defiling offerings, then such an accumulation of merit is like doing a losing business. The one who recites the ritual for others has benefit because they performed the ritual; the one who has others recite the ritual has benefit because they facilitated the ritual; the deceased can obtain the benefit of facilitating the ritual, because it is driven by their faults. The living can obtain the benefit of making offerings and the benefit of rejoicing, because reciting the ritual makes the living happy and satisfied.