Tibetan
དང་ལུང་དང་སྒྲུབ་པ་ལག་ཁྲིད་ལ། །མ་གོམས་པ་བྱུང་རྩད་བརྡར་མ་བཅད་པར། །ཤེས་ལོ་ཐོབ་ལོ་ཙམ་དུ་བཞག་པ་མེད། །སྒྲུབ་པ་གང་ཡང་རྨིས་རྟགས་མ་ཐོན་པར། །གྲངས་ཁ་ཐེམ་ཞེས་བསྐྱུར་ནས་བཞག་པ་མེད། །རྒྱུད་དང་རྒྱ་གཞུང་སྒྲུབ་ སྐོར་ལས་ཚོགས་ལ། །གལ་ཆེན་བྱས་ནས་རྩད་བཅད་དྲུང་རྣོ་བས། །གཏོར་ཆོག་དབང་ལུང་ཙམ་ཞིག་ཐོབ་པ་ལ། །བསྙེན་པ་བྱས་ཤིང་ལྷ་རུ་བཟུང་བ་མེད། །ཐོབ་པའི་དབང་ལུང་རྒྱུད་པ་དག་མ་དག །ཕྱག་ལེན་འཆུག་དང་མ་འཚུགས་མ་བརྟག་པར། །ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་བྱས་པ་མེད། །སྔར་ཐོབ་ཁྲིད་རྣམས་དེ་ཡི་དཔེ་བཙལ་ནས། །རང་གིས་རང་ལ་ཁྲིད་ནི་བཙུགས་བྱས་ནས། །ངེས་ཤེས་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པར་མ་བྱས་པའི། །སྔར་ཐོབ་དེས་ཆོག་བྱས་ནས་བསྐྱུར་བ་མེད། །དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་རང་གིས་རྩོམ་བྱེད་ཅིང་། །གཞན་ཡང་དེ་ལ་འགོད་ཅིང་བསྔགས་པ་བརྗོད། །འགྲོ་ཀུན་བརྩོན་འགྲུས་ཉིད་ལ་བཀོད་འདོད་པས། །འདི་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། །འབྲེལ་པ་བཞག་པའི་སརྒ་བདུན་པའོ།། །།དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པར་བྱས་ན་ཡང་། །ནང་དུ་བསམ་གཏན་བསྒོམས་པར་མ་བྱས་ན། །ཉོན་མོངས་དུག་གསུམ་མགོ་བོ་མི་ནོན་པས། །སྟོན་པས་དེ་ནས་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པར་གསུངས། །བསམ་གཏན་འདི་ལ་རྣམ་པ་མང་བཤད་ཀྱང་། །བསྒོམ་བྱ་ཕལ་ཆེར་བསམ་གཏན་ཁོངས་སུ་འདུས། །གོང་དུ་བསྟན་བཞིན་བྱམས་པ་སྒོམ་ པ་དང་། །བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ས་བོན་ཆུ་ལུད་དང་། །འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་འདྲ་བས། །མེད་ཁ་མེད་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པར་བྱས། །སྙིང་རྗེ་ཡང་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། །སེམས་ཅན་དམིགས་དང་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། །དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་རྣམ་གསུམ་ལས། །ཐོག་མར་བསྒོམ་བྱ་སེམས་ཅན་དམིགས་པ་སྟེ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མ་ཤ་སྟག་སྟེ། །ལ་ལ་དམྱལ་བར་བཙོ་སྲེག་བཟོད་གླགས་མེད། །ལ་ལ་ཡི་དྭགས་བཀྲེས་སྐོམ་མེ་ལྟར་འབར། །ལ་ལ་དུད་འགྲོ་མུན་གླིང་བླུན་རྨོངས་འཐིབ། །དེ་སོགས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་བས། །དེ་དག་ཀུན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་བཅོས་པ། །རང་ལ་སིབ་སིབ་བསྟིམས་པས་སེམས་ཅན་ཀུན། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་དང་བྲལ་བར་ནན་གྱིས་བསྒོམ། །དེ་ལྟར་བདག་བས་གཞན་གཅེས་མ་བསྒོམས་ན། །སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཐབས་ནི་མེད་པར་གསུངས། །དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བརྗེ་བ་ལས། །དངོས་སུ་ས་ཐོབ་མིན་པ་མི་རུང་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་དངོས་སུ་བདག་གཞན་རྗེ་དཀའ་ཡང་། །ནད་པ་གདོན་ཅན་གྲིབ་ཅན་འགའ་རེ་ལ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས
Chinese
对于口传传承和实修指导，未精通之处，不经彻底辨析，不会仅停留在知晓年份和获得年份上。任何实修，在未出现梦兆之前，不会以完成数量为由而放弃。对于续部和印度论典的实修部分，重视并彻底辨析，精益求精。仅仅获得灌顶传承和仪轨，不会进行修持并视为本尊。对于所获得的灌顶传承，不考察其传承是否清净，行持是否正确，不会仅满足于听闻。对于先前获得的教导，寻找其范本，自己给自己设立教导，在未获得少许定解之前，不会以先前获得为满足而放弃。如此精进，自己努力，也劝请他人如此行持并赞叹。希望一切众生都能安住于精进之中，这是与精进波罗蜜多相关的第七品。如此即使精进努力，如果未在内心修习禅定，就无法压制烦恼三毒，因此佛陀开示之后要修习禅定。关于禅定，有多种说法，但大多数修习内容都包含在禅定之中。如前所示，修习慈爱，如同菩提的种子得到水和肥料，果实丰硕，因此要修习慈悲。慈悲也有三种，即缘众生之慈悲、缘法之慈悲和无缘之慈悲。首先要修习的是缘众生之慈悲，一切众生都是父母，有些在地狱中遭受煎熬，无法忍受；有些是饿鬼，饥渴如火；有些是畜生，处于黑暗之中，愚痴无明。对所有这些众生生起慈悲，将他们所有的痛苦之因转化为自己，强烈观想所有众生都脱离一切痛苦。如此如果不修习自轻他重，就无法获得成佛之法。仅仅在心中如此交换是不够的，必须实际证悟。因此，即使实际交换自他是困难的，但对于一些病人、鬼附者或受邪魔影响者，如此修习
English
Regarding oral transmissions and practical instructions, without thoroughly analyzing what is not mastered, one does not merely remain at the level of knowing the year of learning and the year of obtaining. In any practice, without signs appearing in dreams, one does not abandon it by saying the count is complete. Regarding the practice sections of tantras and Indian treatises, one values them and thoroughly analyzes them, striving for precision. Merely obtaining empowerment transmissions and rituals, one does not practice them and regard them as deities. Regarding the obtained empowerment transmissions, without examining whether the lineage is pure and whether the practice is correct, one does not merely settle for hearing. For previously obtained teachings, one searches for their examples, establishes the teachings for oneself, and without gaining a little certainty, one does not abandon them by being satisfied with what was previously obtained. Thus, one exerts effort oneself and also encourages others to act in this way and praises them. Wishing that all beings may abide in diligence, this is the seventh chapter related to the perfection of diligence. Even if one makes effort in diligence in this way, if one does not meditate on contemplation within, one cannot suppress the three poisons of affliction. Therefore, the Buddha taught that one should then meditate on contemplation. Although there are many explanations of contemplation, most of the practices are included within contemplation. As shown above, cultivating loving-kindness is like the seed of enlightenment receiving water and fertilizer, and the fruit is abundant. Therefore, one should cultivate compassion. Compassion also has three aspects: compassion focused on beings, compassion focused on phenomena, and compassion without focus. The first to be cultivated is compassion focused on beings, all beings are one's parents. Some are tormented in hell, unable to bear it; some are hungry ghosts, with hunger and thirst like fire; some are animals, in darkness, foolish and ignorant. Generating compassion for all these beings, transforming the cause of all their suffering into oneself, one should strongly contemplate that all beings are free from all suffering. Thus, if one does not cultivate cherishing others more than oneself, it is said that there is no way to attain Buddhahood. It is not enough to merely exchange in the mind in this way; one must actually realize it. Therefore, even though actually exchanging oneself with others is difficult, for some patients, those possessed by spirits, or those influenced by evil spirits, one should practice in this way.
Tibetan
་ནད་པ་ཅི་ན་བའི། ། ཕྱོགས་མཐུན་པོ་དེ་རང་ཉིད་ན་བ་ནས། །ནད་པ་ནད་ལས་གྲོལ་བ་རེ་མང་བྱུང་། །སྨྱོ་འབོག་ལ་སོགས་གདོན་ལ་གཟིར་བ་ན། །ནད་པར་ཕན་ཀྱང་གདོན་གྱིས་ལེ་ལན་བརྡ། །རང་ལ་གོད་ཁ་ཁ་སྨྲས་འོང་འདུག་ཀྱང་། །འོང་བ་ཤེས་བཞིན་དེ་འདྲ་མང་དུ་བྱས། །ཆར་པ་དྲག་འབོད་སེར་བའི་གདོང་ཟློག་སོགས། །བྱས་ཚེ་རང་ལ་གནོད་པ་བྱུང་ན་ཡང་། །བཟོད་པར་བྱས་ནས་གཞན་ཕན་བློ་ཡིས་བྱས། །སྔ་སོར་གྲོང་ཆོག་ལོ་མང་བྱེད་སྐབས་སུ། །ཡོན་བདག་ཕྱུག་དང་དབང་ཡོད་ལ་ལ་ཡི། །ངོ་ཆེན་སྔོན་ལ་འོང་དགོས་ཟེར་ན་ཡང་། །སྙོམས་ཆུང་དབུལ་པོ་གལ་ནི་ཆེ་བར་བྱས། །དེ་ཚེ་དབང་ཡོད་རྒྱུ་ཡོད་ཕྱུག་པོ་རྣམས། །མི་དགའི་རྣམ་འགྱུར་བསྟན་ཡང་བཟོད་པར་བྱས། །བསྙེན་སྒྲུབ་མ་ཐེམ་ཡི་དམ་ཆོས་སྐྱོང་ཚོགས། །དབང་ལུང་སུ་འདོད་རྣམས་ལ་སྤེལ་བའི་ཚེ། །རང་ལ་གནོད་ཅིང་བཀའ་སྲུང་མི་དགའ་ཡང་། །གཞན་ལ་ཕན་ཆེར་འདུག་པས་བཟོད་པར་བྱས། །རང་དོན་ཚེ་མཚམས་བྱས་ན་ལེགས་འདུག་ཀྱང་། །དབང་ལུང་ཆོས་གསུམ་དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་སོགས། །གཞན་ཕན་བསམས་ནས་ལོ་འགའ་མཚམས་ཡང་བྱས། །གཅོད་ཚོགས་བསྒྲིག་པར་ཨེ་རུང་བརྟག་པའི་ཚེ། ། བསྒྲིགས་ན་ཁྱེད་རང་ཚེ་ལ་གནོད་ན་ཡང་། །གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་དཔག་མེད་འབྱུང་གསུངས་པས། །ཕན་ཐོགས་ཆེ་ན་བདག་ཚེ་ཐུང་ཡང་བཟོད། །བསམས་ནས་གཞན་ཕན་བློ་ཡིས་བསྒྲིགས་པར་བྱས། །རེས་འགའ་རང་དབང་མེད་པར་སེམས་ཅན་ལ། །སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་མཆི་མ་འཁྲུགས་པ་དང་། །འཕོ་འདེབས་དུས་འགའ་སྙིང་རྗེ་དྲག་པོ་ཡིས། །བསྐྱེད་ཀྱང་མ་ཕན་མཆི་མ་འཁྲུགས་པ་བྱུང་། །ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་ཚུལ་ཡང་། །སྣོད་བཅུད་ཀུན་དང་སྐྱེ་འགྲོའི་བདེ་སྡུག་སོགས། །རྣམ་པ་སོ་སོར་བཀྲ་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་། །དཔེར་ན་ཆུ་ནང་ཟླ་གཟུགས་ལྟ་བུར་མཐོང་། །ཀྱེ་མ་འདི་ལྟར་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པར། །སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་འདུག་པ་ལ། །མ་རྟོགས་བདག་གཞན་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ། །བཟུང་བའི་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །དོན་མེད་འཁྲུལ་ནས་སྡུག་བསྔལ་དཔག་མེད་པ། །སྨྱོན་པ་ལྟ་བུར་འདུག་སྙམ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས། །དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་དངོས་དེ་ནི། །འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་མོད་ཀྱི། །ཉམས་ལེན་སྟོང་ཉིད་རྩི་དང་མ་བྲལ་ངང་། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ནི། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ ཅན་ཞེས་པ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་པའི་ལམ། །ཡིན་པར་གོ་ནས་ཡང་ཡང་བསྒོམས་པར་བྱས། །འདི་ནི་སྙིང་
Chinese
当病人患病时， 与病人同甘共苦，从自己生病开始， 许多病人都从疾病中解脱出来。 当精神错乱等邪魔缠身时， 虽然对病人有益，但邪魔会进行报复。 即使预见到自己会有灾祸和责骂， 也明知故犯地做了很多。 当抵挡狂风暴雨和冰雹等灾害时， 即使对自己造成损害， 也忍受着，以利他之心去做。 以前多次在村庄举行仪式时， 即使有些富裕和有权势的施主说： “必须先尊重我们”， 也重视那些谦逊贫穷的人。 那时，即使有权有势的富人们， 表现出不悦之色，也忍受着。 在给予那些想要修习近修、本尊和护法神的人们， 灌顶和传承时， 即使对自己有害，护法神不悦， 也因为对他人有大利益而忍受着。 如果为了自己而闭关修行是好的， 但为了灌顶、传承和佛法三者的利益等， 为了利益他人，也闭关了几年。 当观察是否可以组织会供时， （上师）说：“即使组织会供会损害你的寿命， 但会对他人产生不可估量的利益”， “如果利益巨大，即使我的寿命缩短也可以忍受”， 这样想着，以利他之心组织了会供。 有时，不由自主地对众生， 因慈悲而流下眼泪， 有时在颇瓦（迁识）时，因强烈的慈悲心， 即使生起（慈悲心）也无济于事，还是流下了眼泪。 对于以佛法为目标的慈悲心的生起方式， 虽然将器情世界的一切和众生的苦乐等， 以各种方式来阐述，但其本质是空性的， 例如，就像看到水中的月亮一样。 唉！像这样万法没有实体， 如幻如梦般存在， 却不明白，将自他的各种苦乐， 执着的这些众生们， 毫无意义地迷惑，遭受着无量的痛苦， 我怜悯他们像疯子一样。 那无所缘的真实的慈悲心， 虽然是圣者们的行境， 但在修行时，在不离开空性的前提下， 对一切众生修习慈悲心， 被称为具有空性慈悲心的精华。 这被理解为是无上菩提道， 因此反复地修习， 这就是（我的）心。
English
When a patient is ill, Sharing the suffering with the patient, starting from my own illness, many patients have been liberated from their illnesses. When tormented by madness and other evil spirits, although it benefits the patient, the evil spirits retaliate. Even foreseeing that I would have disasters and scolding, I knowingly did many such things. When resisting storms and hailstorms and other disasters, even if it caused harm to myself, I endured it and did it with an altruistic mind. In the past, when holding many rituals in villages, even if some wealthy and powerful patrons said: "You must respect us first," I valued those who were humble and poor. At that time, even if the powerful and wealthy, showed displeasure, I endured it. When giving empowerments and transmissions to those who wanted to practice close retreats, yidams, and dharma protectors, even if it was harmful to myself and the dharma protectors were displeased, I endured it because it greatly benefited others. It would be good to do a life-length retreat for myself, but for the benefit of empowerments, transmissions, and the three benefits of the Dharma, etc., for the benefit of others, I also did retreats for several years. When observing whether it was appropriate to organize a Ganachakra (feast gathering), (the master) said, "Even if organizing a Ganachakra will harm your life, it will bring immeasurable benefits to others," "If the benefits are great, I can endure even if my life is shortened," thinking this, I organized the Ganachakra with an altruistic mind. Sometimes, involuntarily towards sentient beings, tears welled up due to compassion, and sometimes during Phowa (transference of consciousness), due to intense compassion, even if (compassion) arose, it was of no avail, and tears still welled up. Regarding the way compassion arises with the Dharma as its object, although everything in the environment and beings, and the happiness and suffering of sentient beings, etc., are explained in various ways, their essence is emptiness, for example, like seeing the moon in the water. Alas! Like this, all phenomena have no substance, existing like illusions and dreams, yet not understanding, these beings who grasp at the various happiness and suffering of self and others, are pointlessly deluded, suffering immeasurable pain, I feel compassion for them as if they were mad. That unconditioned, genuine compassion, although it is the domain of the great saints, but in practice, without separating from the essence of emptiness, meditating on compassion for all sentient beings, is called having the essence of emptiness and compassion. This is understood to be the unsurpassed path to enlightenment, therefore, I repeatedly practice it, this is (my) heart.