Tibetan
ལག་སྟོན་པའི་མདོ་ལས། དེ་འདོད་པས་དབེན་སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་དབེན་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་ནས་ནང་ཡོངས་སུ་དང་སྟེ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་རྟོག་པ་མེད་པ་དཔྱོད་པ་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་དྲན་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ཤེས་བཞིན་དུ་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་ཏེ། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་བདེ་བ་ལ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་བཏང་སྙོམས་པའི་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ་དགའ་བ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བདེ་ཡང་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་སྤངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སྔ་ནས་ཀྱང་ནུབ་པས་བདེ་བ་ཡང་མེད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མེད་པ་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་ལུང་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གསུམ་པར་ཡིད་བདེ་འགག་ཅིང་བཞི་པར་བདེ་བ་དེ་མ་ཐག་པ་སེམས་བདེ་དང་ཡིད་བདེ་ནི་སྔ་མ་(བསམ་གཏན་)གསུམ་པ་ནས་སྤངས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །(དགའ་བདེ་གཉིས་ཚོར་བ་བདེ་བར་འདྲ་ཡང་དགའ་བས་སེམས་བ་ཞི་བར་བྱེད་ལ། ཞི་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ས་གཞན་ཐོབ་ན་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཚོར་བ་ལ་བདེ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །)དེས་ན་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ཡིད་བདེ་ནི་དགའ་བ་ཡིན་ལ། གསུམ་པ་ལ་ནི་སེམས་ཀྱི་སིམ་པ་ཉིད་བདེ་བར་བཞག་གོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་ཅིང་། ཁ་ཅིག་ཡིད་བདེ་ནི་ཡིད་དགའ་བ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་ལ་བདེ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པ་ནི་ལུས་བདེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། བཞི་པ་ལ་ནི་དེ་ཡང་སྤང་པར་འདོད་དོ། ། ཅི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་ལའང་སྔར་བཤད་པའི་ཡན་ལག་དེ་དག་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ཡོད་ལ་ཁ་ཅིག་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ནི་དེའི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་ལས་དབེན་བ་མ་ཡིན་(ཞིང་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་)པས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་མེད་ཅིང་། གཉིས་པ་ལ་ནི་དེའི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པས་བརྙོགས་པས་རབ་ཏུ་མ་དང་བས་ནད་རུབ་ཏུ་དང་བ་མེད་ལ། གསུམ་པ་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་བདེ་བས་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་ཤིང་བསླད་པས་ཤེས་བཞིན་དང་དྲན་པ་མེད་ཅིང་། (དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་ཡིན་པས་བཏང་སྙོམས་ཀྱང་མེད་དོ། །)བཞི་པ་ལ་ནི་དེའི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པས་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་མེད་དོ། །གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མེད་ལ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ན་ནི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་མེད་དེ། དེ་དག་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ནི་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེས་ན་དགའ་བ་ནི་འདོད་པས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ཞི་བ་དང་། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པ་དང་ཤེས་རབ་ཙམ་ལ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཅན་ལའང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། ། འོ་ན་ལུགས་སྔ་མ་ལྟར་ན་(གཉིས་པའི་)ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་(གསུམ་པའི་)བཏང་སྙོམས་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་དག་དགེ་བ་ཡིན་པས་དངོས་སུ་མེད་པར་མ་བཤད་ཀྱང་མེད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་དག་མེད་པར་མ་བཤད་པས་ཡོད་དོ་ཞེས་(གཉིས་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། གསུམ་པའི་བཏང་སྙོམས་ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་དགེ་བ་ཡིན་པས་མེད་པར་འདོད་ལ་ཁ་ཅིག་མེད་པར་མ་བཤད་པས་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །)ཟེར་རོ། །གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་བར་མ་ལས་བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་ནི་སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་གཡོ་བ་དང་བཅས་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འོག་སའི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྐྱོན་བརྒྱད་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་གཉིས་དང་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་འབྱུང་བ་དག་སྟེ་གཉིས་དང་བདེ་བ་དང་། སོགས་པས་གཟུང་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་བདེ་དང་ཡིད་མི་བདེ་དང་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དང་གཉིས་པ་ནི་དགའ་བ་དང་། གསུམ་ནི་བདེ་བས་གཡོ་བས་སྐྱོན་དང་བཅས་ལ་བཞི་པ་ནི་དེ་དག་དང་བྲལ་བས་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ཏེ། ལུ་ཧི་ཏའི་མདོ་ལས། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་དཔེར་ན་རླུང་མེད་པའི་མར་མེ་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་རླུང་མེད་པའི་མར་མེ་དཔེར་མཛད་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འོ་ན་སྔ་མ་གཉིས་ན་ཡིད་བདེ་དང་གསུམ་པ་ན་བདེ་བ་དང་། བཞི་པ་ན་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན་ཡོད་པར་བཤད་ན་ཅི་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་བསམ་གཏན་དང་པོ་ན་བདེ་བ་དང་གཉིས་པ་ན་ཡོད་པའི་ཚོར་བ་ཡིད་བདེ་དང་གསུམ་པ་ན་བདེ་བ་དང་བཞི་པ་ན་ཡོད་པའི་བཏང་སྙོམས་དེ་དག་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནའང་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། བཞི་པ་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་ཀྱི་གཞན་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དག་ལས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་ས་པའི་ཡིད་བདེ་དང་མིག་རྣ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གསུམ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་བདེ་བ་དང་རྣམ་ཤེས་བཞི་ཆར་གྱི་བཏང་སྙོམས་དང་། གཉིས་པ་ན་ནི་རྣམ་ཤེས་གཞན་མེད་པས་ཡིད་ཀྱི་ས་པ་ཁོ་ནའི་བཏང་སྙོམས་དང་ཡིད་བདེ་དང་། གསུམ་པ་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་ས་པའི་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་དང་། བཞི་པ་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་ས་པའི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཁོ་ན་ཡོད་དོ། །གལ་ཏེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ན་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་རྟོག་དཔྱོད་མེད་ན་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་རེག་བྱ་འཇིན་པ་དང་ལུས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་སློང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་མེད་པའང་མ་ཡིན་ལ་རང་གི་ས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ས་གོང་མ་གསུམ་པོ་དག་ན་ལུས་དང་མིག་དང་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་གསུམ་དང་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀུན་སློང་རྟོག་དཔྱོད་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་ཤིང་རང་ས་ན་དེ་མེད་པས་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སར་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་ས་གོང་མ་པ་དག་འོག་སའི་སྤྲུལ་པ་སྤྲུལ་པར་འདོད་པ་ན་འོག་སའི་སྤྲུལ་སེམས་གོང་མའི་རྟེན་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་ལ། (དེས་ནས་དེས་བསྡུས་པ་མེད་ཀྱི་རྟེན་དེ་ལ་ཡོད་ལ། དེས་བསླང་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་དང་པོའི་ས་པ་དང་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ནོ་གསུང་ངོ་། །)དེ་ཡང་གོང་སར་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ཤེས་དང་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་གྱི་དེ་དག་མི་དགོས་པའི་དམན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་མ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་དང་པོའི་དགེ་བ་ནི་རྣམ་སྨིན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་དང་པོའི་རྣམ་སྨིན་ནི་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བས་དེའི་རྒྱུ་དགེ་བའི་སེམས་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་འབད་པ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་རྒྱལ་པོའི་སྲས་འཆད་དོ། །འོག་ས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་(ཞིང་དང་པོའི་དེ་དག་སྤངས་)པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡང་མིན་ཏེ་སྤྲུལ་པའི་སེམས་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་ལུང
Chinese
《手持灯经》中说： 彼由离欲、离诸不善法，有寻有伺，离生喜乐之初禅，具足安住。彼寻伺寂静，内净，心一趣性，无寻无伺，定生喜乐之第二禅，具足安住。彼离喜贪，住于舍，具念正知，身受乐，谓圣者于彼说：『具念，乐住，舍。』即离喜之第三禅，具足安住。彼舍乐、舍苦，先已灭没喜忧，不苦不乐，舍念清净之第四禅，具足安住。如是二部经中，第三禅灭意乐，第四禅灭乐，故心乐、意乐，已于前（禅定）第三禅中舍弃。 （喜与乐二者，于受为乐相同，然喜令心寂静，寂静之时，若得余地，则称彼类之受为乐。） 是故前二禅之乐，乃极串习，意乐乃喜，第三禅则安立心之寂静为乐，如是说一切有部所许。 有说意乐乃意喜，禅定中所说之乐为支分者，乃身乐，彼亦谓由身极串习所生之乐，第四禅则谓彼亦舍弃。 若问：烦恼性之禅定亦有如前所说之支分耶？ 答：有说有，有说无。 如此，烦恼性之初禅，非离彼地之烦恼（且与彼相应），故无离生之喜乐。 第二禅则为彼地之烦恼所染污，故非极清净，如病缠身，不得清净。 第三禅则为烦恼性之
English
In the Sutra of the Handful of Light, it says: "He, having abandoned desires, having abandoned unwholesome dharmas, with initial application and sustained application, dwells, having attained the first dhyana, which is born of abandonment, with joy and pleasure. He, with the cessation of initial application and sustained application, with inner purity, with singleness of mind, without initial application, without sustained application, dwells, having attained the second dhyana, which is born of concentration, with joy and pleasure. He, having abandoned attachment to joy, dwells in equanimity, with mindfulness and clear comprehension, experiencing pleasure with the body, and the noble ones say of him, 'Mindful, dwelling in pleasure, equanimity.' That is, having abandoned joy, he dwells, having attained the third dhyana. He, having abandoned pleasure, having abandoned suffering, and with the previous cessation of mental pleasure and mental displeasure, without pleasure, without suffering, dwells, having attained the fourth dhyana, which is purified by equanimity and mindfulness." Thus, in the two kinds of scriptures, mental pleasure ceases in the third dhyana, and pleasure ceases in the fourth dhyana, therefore mental pleasure and mental joy are abandoned from the previous (dhyana), the third dhyana. (Joy and pleasure are similar in feeling as pleasure, but joy pacifies the mind, and when it is pacified, if another ground is attained, then that kind of feeling is called pleasure.) Therefore, the pleasure of the first two dhyanas is extreme habituation, and mental pleasure is joy, and in the third, the very pacification of the mind is established as pleasure, so the Vaibhashikas assert. Some say that mental pleasure is mental joy, and the pleasure spoken of as a limb in dhyana is bodily pleasure, and that is the pleasure born of extreme habituation of the body, and in the fourth, they say that it is also abandoned. If asked, do the dhyanas of the nature of affliction also have those limbs spoken of earlier? The answer is that some say yes, and some say no. Thus, the first dhyana of the nature of affliction is not separated from the afflictions of that ground (and is in accordance with it), so there is no joy and pleasure born of abandonment. The second is defiled by the afflictions of that ground, so it is not extremely pure, like a body afflicted with disease, it cannot be pure. The third is of the nature of affliction.
Chinese
由于安乐而完全愚昧和迷惑，因此没有正知和正念。（因为是善的多数地，所以也没有舍。）第四个是因为其地的烦恼所染污，因此没有完全清净的舍和正念。一些宗派持有者说，有烦恼的禅定第一和第二禅没有极度调柔，第三和第四禅没有行舍，因为那些是有烦恼的，而极度调柔和舍是善的多数地。因此，喜是远离欲望所生的喜，内心极度清净是寻伺寂止，正念和正知是认为不忘失所缘和仅仅是智慧，因此认为在有烦恼者那里也有。 那么，按照先前的观点，（第二禅的）极度调柔和（第三禅的）舍是有还是没有呢？一些人说，那些是善的，虽然没有直接说没有，但也成立为没有。一些人说，那些没有说没有，所以是有的（第二禅的极度调柔和第三禅的舍，一些人认为那两个是善的，所以没有，而一些人认为没有说没有，所以是有）。此外，世尊在《中间经》中说，前三个禅定因为有缺陷，所以都是有动摇的，因此第四禅是没有动摇的，因为从下地的八种过患中解脱出来。那八种过患是寻和伺两种，以及呼吸和生起等两种，以及乐受，以及等所摄的苦受，以及悦意和不悦意等四种，总共是八种。另一些人说，第一禅是被寻伺，第二禅是被喜，第三禅是被乐所动摇而有缺陷，而第四禅是远离那些，所以是不动摇的。如《卢希多经》中说：第四禅就像没有风的灯，不会被风所动摇一样，因此用没有风的灯来作比喻而宣说。因此这样说。 那么，如果说前两个有悦意，第三个有乐受，第四个只有舍，那么什么原因导致等持入定第一禅
English
Because of being completely ignorant and confused by ease, there is no mindfulness and awareness. (Because it is a virtuous majority ground, there is also no equanimity.) The fourth is because it is tainted by the afflictions of its ground, so there is no completely pure equanimity and mindfulness. Some sectarian holders say that the first and second meditations of the afflicted do not have extreme pliancy, and the third and fourth do not have formation equanimity, because those are afflicted, and extreme pliancy and equanimity are virtuous majority grounds. Therefore, joy is the joy born from being separated from desire, extreme inner purity is the cessation of investigation and analysis, and mindfulness and awareness are considered to be merely not forgetting the object and wisdom, so it is believed that even the afflicted have them. Then, according to the previous view, is there or is there not (the second dhyana's) extreme pliancy and (the third dhyana's) equanimity? Some say that those are virtuous, so even though they are not directly said to be non-existent, they are established as non-existent. Some say that those are not said to be non-existent, so they exist (the second dhyana's extreme pliancy and the third dhyana's equanimity, some think that those two are virtuous, so they do not exist, while some think that they are not said to be non-existent, so they exist). Furthermore, the Blessed One said in the Middle Length Discourses that the first three meditations are all with movement because they are with faults, so the fourth meditation is without movement, because it is liberated from the eight faults of the lower ground. The eight faults are the two of investigation and analysis, and the two of breathing in and arising, and pleasure, and suffering encompassed by etc., and the four of pleasant and unpleasant, totaling eight. Others say that the first meditation is moved by investigation and analysis, the second by joy, and the third by pleasure, so they are with faults, while the fourth is separated from those, so it is unmoving. As it says in the Luhita Sutra: The fourth meditation is like a windless lamp that is not moved by the wind, so it is said by using the windless lamp as an example. Therefore, they say so. Then, if it is said that the first two have pleasantness, the third has pleasure, and the fourth has only equanimity, then what is the reason that meditative absorption first dhyana