Tibetan
་ན་དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བས་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་ཀྱི་བདེ་བའང་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་པས་མཉམ་གཞག་ཏུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་བདེ་བ་རྫས་གཞན་དུ་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོར་བགྲངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེར་བགྲངས་ཀྱང་རྫས་གཞན་དུ་བགྲང་ན་གཉིས་པའི་བདེ་བའང་རྫས་གཞན་དུ་བགྲང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་བདེ་བ་ནི་སེམས་བདེ་(ཡིན་པས་ཚོར་བ་)ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ན་ནི་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པའི་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་བདེ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ན་ནི་ཚོར་བ་བདེ་བ་མི་སྲིད་དེ། ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་ལུས་སེམས་ཀྱི་ཚོར་བ་གཉིས་ལས་མེད་ཅིང་། དེ་ལ་ལུས་ཚོར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཚོར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་དགའ་བ་ཞེས་བགྲངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་ཡིན་ན་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་གཉིས་ཅིག་ཅར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཡན་ལག་ལྔ་ཞེས་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་འབྱུང་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་འདོད་དོ། ། དཔེས་སྟོན་པ་ན་རེ་བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལས། མདོ་སྡེ་པ་བཙུན་པས་ཆོས་མངོན་པ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་ཟོ་ཆུན་འཁྱུད་མོ་ལྟར་མིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་གོང་དུ་འདྲེན་ཏོ་ཞེས་བཤད་དེ། དེའི་འདོད་པ་ནི་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་པའང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཊཱི་ཀར་བཤད་ཅིང་། བསམ་གཏན་སྟོན་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་སྟོན་པ་ན་དེ་དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ནས་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་ཤིང་བདེ་བ་ལུས་ཀྱི་མྱོང་ལ་ཞེས་གསུངས་པས་ལུས་བདེ་ནི་འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཀྱི། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པའི་ས་པའང་ཡོད་པས་དེས་ན་བསམ་གཏན་གསུམ་ཆར་ནའང་ལུས་བདེ་ཁོ་ན་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ལམ་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་མདོ་ལས། བདེ་བའི་དབང་པོ་གང་ཞེ་ན། བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་རེག་པས་རེག་པ་ལ་ལུས་ཀྱི་དང་སེམས་ལས་བྱུ
Chinese
而且，因为没有从喜乐中解脱贪欲，所以没有心的安乐。身体的安乐如果保持平静，也不会成为禅定的支分。因为如果它出现在五门识的境界中，那么它的自性就是散乱的，所以不会出现平静的状态。 此外，第三禅的安乐将不会成为其他实体，因为它已经在第一禅中被计数过了。如果在那里计数，仍然作为其他实体计数，那么第二禅的安乐也会被认为是其他实体。如果这样说，那是没有过失的。第三禅的安乐是心安乐（因为是感受），而在第一禅和第二禅中，安乐是指许多善地的心非常调柔。在前两个禅定中，不可能有安乐的感受，因为安乐的感受只有身心的感受两种。其中，不是身体的感受，因为入定时没有五种识的集合。也不是心的感受，因为已经计数了支分“喜乐”，而且喜乐是意乐，如果喜乐和安乐同时出现是不可能的。这二者也不可能是不同名称的支分，因为支分五者被说成是在一个集合中出现的，这是分别说者的观点。 举例说明，有人说，在《分别论》中说，经部师按照有部宗的观点说，就像用桶汲水一样，眼识等是从下往上引的。他们的意思是，眼识等也存在于第二禅等境界中。在《禅定经》中也说，在讲述第三禅时，说“他从喜乐中解脱了贪欲，住在舍、念和正知中，身体体验安乐”，因此身体的安乐不仅存在于欲界和第一禅的境界中，也存在于第二禅和第三禅的境界中，因此在所有三个禅定中，只有身体的安乐才是支分。如果这样说。《道品经》中说：什么是安乐根？答：以体验安乐的触所触及的是身体的和从心中产生的。
English
Moreover, because there is no detachment from joy, there is no mental happiness. If bodily happiness is also kept in equilibrium, it will not become a limb of dhyana. Because if it occurs in the realm of the five sense consciousnesses, then its nature is distracted, so it will not occur in a state of equilibrium. Furthermore, the happiness of the third dhyana will not become another substance, because it has already been counted in the first dhyana. And if it is counted there, but still counted as another substance, then the happiness of the second dhyana would also be considered another substance. If you say that, there is no fault. The happiness of the third dhyana is mental happiness (because it is a feeling), while in the first and second dhyanas, happiness is said to be the mind of many virtuous grounds that is very tamed. In the first two dhyanas, there cannot be a feeling of happiness, because there are only two kinds of feelings of happiness, bodily and mental. Among them, it is not a bodily feeling, because there is no collection of five consciousnesses in meditative absorption. Nor is it a mental feeling, because the limb "joy" has already been counted, and joy is mental happiness, so it is impossible for joy and happiness to occur simultaneously. It is also unreasonable for these two to be limbs of different names, because the five limbs are said to occur in one collection, which is the view of the Vaibhashikas. To illustrate, someone says that in the Vibhasha Shastra, the Sutrantikas say that according to the views of the Abhidharmikas, just like drawing water with a bucket, eye consciousness and so on are drawn from the bottom to the top. Their intention is that eye consciousness and so on also exist in the realms of the second dhyana and so on. In the Sutra on Dhyana, it is also said that when teaching the third dhyana, it says, "He is detached from desire from joy, and abides in equanimity, mindfulness, and awareness, and experiences happiness in the body," so bodily happiness is not only in the realm of desire and the first dhyana, but also in the realms of the second and third dhyanas, so in all three dhyanas, only bodily happiness is a limb. If you say that. In the Sutra of the Collection of Paths, it says: What is the faculty of happiness? Answer: Touching with the touch that will experience happiness is bodily and arises from the mind.
Tibetan
ང་བའི་ཚོར་བ་ཚོར་བའི་རྣམ་པ་བདེ་བ་སིམ་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། སྡེ་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞུང་ལས་ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཞེས་པ་ཁོ་ན་འབྱུང་བས་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཞེས་པ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་ལས་ཀྱང་བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ལ་ཞེས་རང་གི་སྒྲས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བདེ་བ་ཡིད་ཀྱིས་མྱོང་ལ་ཞེས་གསུངས་པས་ཆོག་གི་ལུས་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་སུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་བདེ་བར་བརྗོད་ན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་བས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡོད་པས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལའང་ཡན་ལག་བདེ་བ་སྨོས་པར་འགྱུར་ན་དེར་མ་སྨོས་པས་ན་དང་པོ་གསུམ་ན་ཚོར་བ་བདེ་བ་ཡོད་པས་དེ་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་ཀྱི་བཞི་པ་ན་ཚོར་བ་བདེ་བ་མེད་པས་དེ་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཤད་དོ། ། གལ་ཏེ་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་བདེ་བའིི་ཚོར་བ་དང་མཐུན་པས་བདེ་བར་བཤད་ཀྱི་བཞི་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་དང་མི་མཐུན་པས་བདེ་བར་མ་བཤད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་བདེ་བའི་ཚོར་བ་དང་མཐུན་པས་གསུམ་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའང་ཅིའི་ཕྱིར་བདེ་བར་མ་བཤད། གལ་ཏེ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་དང་མཐུན་མོད་ཀྱི་ལས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་བཅོམ་པས་དེར་བདེ་བར་མ་བཤད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཤིན་དུ་སྦྱངས་པ་བས་གསུམ་པའི་ཤིན་དུ་སྦྱངས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ནས་དེ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཁོ་ན་བདེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། གང་གི་ཚེ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་འདིའི་འདོད་པ་ཉེ་བར་སྡུད་པའི་ཡིད་བདེ་གཉིས་དང་། མི་དགེ་བ་ཉེ་བར་སྡུད་པའི་ཡིད་བདེ་མི་བདེ་བཏང་སྙོམས་གསུམ་སྟེ་ཆོས་ལྔ་ནི་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། ཆོས་ལྔ་པོ་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་དགའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་བདེ་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གསུངས་ཀྱང་ཐ་དད་མ་ཡིན་ན་ལྔར་མི་རུང་ཞིང
Chinese
如果说，与“感受快乐的感受状态，即产生舒适和愉悦，被称为快乐的根源”的说法相矛盾，那么并不矛盾。因为所有其他宗派的论著中只提到身体的感受，而“由心而生”是某些人强加的。此外，经文中也明确地说“快乐由身体体验”。如果说那是“由意的身体”，那么就不是了。如果是那样，说“快乐由意体验”就足够了，没有必要说“由身体”。此外，如果在前两个禅定中将轻安称为快乐，那么因为轻安比前两个禅定更卓越，所以第四禅定也应该提到快乐作为支分，但因为那里没有提到，所以前三个禅定中有快乐的感受，因此将其作为支分来解释，而第四禅定中没有快乐的感受，因此没有将其作为支分来解释。 如果说，前两个禅定的轻安与快乐的感受相符，所以被称为快乐，而第四禅定的轻安与快乐的感受不符，所以不被称为快乐，那么，为什么与快乐的感受相符的第三禅定的轻安不被称为快乐呢？如果说，虽然与快乐的感受相符，但由于被具有可操作性的舍所摧毁，所以那里不被称为快乐，那么就不是了。因为第三禅定的轻安比前两个禅定的轻安更卓越，所以仅仅是舍就足以使其增长。此外，在前两个禅定中，只有轻安不是快乐，如《无依施食经》中所说：“当圣声闻弟子远离后所生的快乐，以身体显现并圆满安住时，此时，两种接近欲望的意乐，以及三种接近不善的意乐、不乐和舍，这五种法将被舍弃。而五种法，即内在的极度喜悦、喜悦、轻安、快乐和禅定，将圆满修习。”因为轻安和快乐被说成是不同的，即使说了不是不同的，也不能成为五种。
English
If it is said that it contradicts the statement, "Whatever is the state of feeling that feels, that is, the arising of comfort and pleasure, is called the faculty of pleasure," it is not contradictory. Because in the treatises of all other sects, only the feeling of the body is mentioned, and "arising from the mind" is something that some have imposed. Moreover, the sutra also explicitly states, "Pleasure is experienced by the body." If it is said that it is "by the body of the mind," then it is not. If that were the case, it would be sufficient to say, "Pleasure is experienced by the mind," and there would be no need to say "by the body." Furthermore, if quiescence is referred to as pleasure in the first two dhyanas, then because quiescence is more excellent than the first two dhyanas, the limb of pleasure should also be mentioned in the fourth dhyana. But because it is not mentioned there, the feeling of pleasure is present in the first three dhyanas, so it is explained as a limb, but because the feeling of pleasure is not present in the fourth dhyana, it is not explained as a limb. If it is said that the quiescence of the first two dhyanas is in accordance with the feeling of pleasure, so it is called pleasure, but the quiescence of the fourth dhyana is not in accordance with the feeling of pleasure, so it is not called pleasure, then why is the quiescence of the third dhyana, which is in accordance with the feeling of pleasure, not called pleasure? If it is said that although it is in accordance with the feeling of pleasure, it is not called pleasure there because it is overcome by equanimity, which is characterized by being workable, then it is not so. Because the quiescence of the third dhyana is more excellent than the quiescence of the first two dhyanas, equanimity alone is sufficient to increase it. Furthermore, in the first two dhyanas, quiescence alone is not pleasure, as it is said in the Sutra Requested by Anathapindika: "When the noble sravaka dwells having manifestly realized and perfected the pleasure born of solitude with the body, at that time, the two mental pleasures that closely gather desire, and the three mental pleasures, displeasure, and equanimity that closely gather non-virtue, these five dharmas will be abandoned. And the five dharmas, namely, inner extreme delight, joy, quiescence, pleasure, and samadhi, will be completely cultivated." Because quiescence and pleasure are said to be different, and even if they are said not to be different, they cannot be five.