Tibetan
་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འདོད་པའི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་གནོད་སེམས་དང་རྣམ་འཚེ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་ནས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་འཐོབ་པས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྔ་མ་དེ་དག་འགྲུབ་པས་དེ་གཉིས་ཀའི་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་པོའི་རྟོག་དཔྱོད་སྤོང་པས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་། ཕན་ཡོན་དང་གནས་སམ་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ནི་སྔ་མ་ལྟར་དགའ་བ་དང་སོགས་པས་གཟུང་བ་བདེ་བ་གཉིས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འོག་སའི་དགའ་བ་སྤོང་བས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དགའ་བ་ལ་རྩོལ་བ་མེད་པས་དམིགས་པ་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུལ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་མི་བརྗེད་པའི་ཤེས་བཞིན་གསུམ་དང་ཕན་ཡོན་དང་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་བདེ་བ་དང་སེམས་གནས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། །སེམས་གནས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པར་ལམ་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་མདོ་ལས། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཞེ་ན། གང་སེམས་གནས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་གནས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་བཞི་པ་ན་ནི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འོག་སའི་བདེ་བ་སྤོང་བས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀའང་ས་འོག་མའི་སྐྱོན་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཉིས་དང་། ཕན་ཡོན་དང་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་བདེ་བ་ཡང་མིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མིན་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །(འདི་དག་གི་གཉེན་པོ་ནི་ཐག་སྲིང་གི་གཉེན་པོར་འདོད་པ་ཉིད་ལེགས་སོ། །) རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། གནོད་སེམས་དང་རྣམ་པར་འཚེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་། འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་ལྔ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་འདོད་ཆགས་དང་། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ད
Chinese
因此，通过舍弃不顺品，即欲界的贪欲、害心和恼害等，对治支是觉和观。舍弃觉观的不顺品，获得由远离所生的喜乐，利益支是喜和乐。通过心一境性的力量成就前述诸法，作为二者所依之支是禅定。第二禅有四支，通过舍弃第一禅的觉观，对治支是内净。利益和所依支如前，即喜等所摄的乐和禅定。第三禅有五支，通过舍弃下界的喜，对治支是对喜无勤作，具有任运成就所缘的自性，行舍以及不忘舍之因的念和不忘的智。利益和所依支依次是乐和心住禅定。经中说心住是禅定，如《道品经》云：“何为正定？即心住和正住。”因此。第四禅有四支，通过舍弃下界的乐，对治支是二者都远离下界的八种过患，即念清净和行舍清净。利益和所依支依次是不苦不乐的舍受和禅定清净。如是，彼等是十八禅支。（这些的对治，认为是相续的对治才好。） 《摄抉择分》中说：第一禅的不顺品是欲界的贪欲、害心和恼害的分别，总合为一，以及痛苦、不悦意、毁犯戒律和散乱五种。第二禅的不顺品是第一禅的贪欲和觉观二者总合为一。
English
Therefore, by abandoning the opposing factors, such as desire, malice, and harm in the desire realm, the antidote branches are conception and analysis. Having abandoned the opposing factors of conception and analysis, one obtains the joy and happiness born of solitude, so the benefit branches are joy and happiness. Through the power of one-pointedness of mind, the aforementioned are accomplished, so the branch that is the basis for both is samadhi. The second dhyana has four branches: by abandoning the conception and analysis of the first dhyana, the antidote branch is inner clarity. The benefit and abiding or basis branches are as before, namely joy and the two, happiness and samadhi, which are encompassed by joy and so forth. The third dhyana has five branches: by abandoning the joy of the lower realm, the antidote branch is effortless joy, which has the characteristic of spontaneously accomplishing the object, equanimity of action, and the three, mindfulness that does not forget the cause of equanimity and non-forgetting awareness. The benefit and basis branches are, in order, happiness and the abiding of the mind, samadhi. It is said in the sutra of the collection of paths that abiding of mind is samadhi, as it says, "What is correct samadhi? It is that which abides in the mind and abides correctly." Therefore. The fourth end of all the dhyanas has four branches: by abandoning the happiness of the lower realm, the antidote branches are both completely purified of the eight faults of the lower realms, namely complete mindfulness and complete equanimity of action. The benefit and basis branches are, in order, the feeling of equanimity that is neither happiness nor suffering, and complete purification of samadhi. Thus, these are the eighteen branches of dhyana. (It is good to consider the antidote to these as the antidote of continuity.) From the Compendium of Determinations, the opposing factors of the first dhyana are the desire of the desire realm, malice, and the distinctions of harming, which are combined into one, as well as suffering, displeasure, corrupted morality, and the five of distraction. The opposing factors of the second dhyana are the desire of the first dhyana and the two, conception and analysis, combined into one.
Tibetan
ང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། རྒོད་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྗོགས་པ་དང་ལྔ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། ཡིད་བདེ་བ་དང་། དགའ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྗོགས་པ་དང་བཞིའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དང་། བསམ་གཏན་གསུམ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་། བདེ་བ་དང་། བདེ་བ་ལ་རྩོལ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པ་དང་ལྔ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གི་སྐབས་སུ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དྲན་ཤེས་བཞིན་དང་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཡིན་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྒོས་མངོན་པར་བསྒྲུབས་པས་ན་དེ་གསུམ་གྱི་མིང་གིས་མ་བསྟན་པར་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་པ་ལྔ་སྤོང་བ་གཉེན་པོའང་དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཡིན་ཡང་སེམས་དགའ་བའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་རང་མིང་གིས་མ་བསྟན་པར་རྟོག་དཔྱོད་གྱི་འཁྲུག་པ་ཞི་པས་ནད་རབ་ཏུ་དང་བའི་མིང་གིས་བསྟན་ཏེ། དེས་མ་འདིའི་ནད་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ནི་སེམས་དགའ་བའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་ཤེས་བཞིན་གསུམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསམ་གཏན་དེ་དག་ཡན་ལག་ལྔ་པ་དང་བཞི་པར་བཞག་ལ། བསམ་གཏན་བཞིའི་ཁྱད་པར་ནི་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྗོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ་ནི་ཕན་འདོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྗོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བཅོ་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཀྱང་མིང་གི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི་རྫས་སུ་ནི་བཅུ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་། གཉིས་པའི་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་གསུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་གཏོགས་པ་བཞི་དང་། བཞི་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་དཔྱོད་དང་དྲན་པ་དང་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་དང་སེམས་བདེ་དང་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ནི་རྫས་རེ་རེ་ཞིང་ཡན་ལག་ཏུ་རུང་མོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ས་དེ་གཉིས
Chinese
我，是痛苦、掉举和禅定未圆满这五者。第三禅的不共品是第二禅的贪欲、心乐、喜和禅定未圆满这四者。第四禅的不共品是出入息、第三禅的贪欲、乐、于乐勤奋和禅定未圆满这五者。在对治支分方面，虽然舍弃初禅五种不共品的对治是念、正知和舍这三者，但以寻伺的方式显现，因此没有以这三者的名称表示，而是将寻伺二者显示为对治支分。同样，舍弃第二禅五种不共品的对治也是念、正知和舍这三者，但由于心喜的近分烦恼所缠绕，因此没有以它们自己的名称表示，而是以寻伺的扰动寂灭，以病完全痊愈的名称表示。因此，此处的病完全痊愈是念、正知和舍的自性。对于第三禅，由于远离心喜的近分烦恼，因此仅以舍、念和正知这三者自己的体性来表示。因此，就对治等三种支分而言，这些禅被安立为五支和四支。第四禅的差别是，初禅和二禅有禅定完全圆满的差别。二禅和三禅有利益完全圆满的差别。三禅和四禅有完全清净完全圆满的差别。这样宣说了。那十八者也只是从名称的角度而言，就实体而言则是十一种，即初禅的五支，二禅的内清净和三禅除了禅定之外的四者，以及四禅的舍受。如果寻伺、念、行舍、心乐和舍受各自作为实体可以成为支分，那么前二禅的乐如何成为禅的支分呢？因为那两个地
English
I, are suffering, agitation, and incomplete samadhi, these five. The incompatible aspects of the third dhyana are the desire, mental pleasure, joy, and incomplete samadhi of the second dhyana, these four. The incompatible aspects of the fourth dhyana are exhalation and inhalation, the desire of the third dhyana, pleasure, striving for pleasure, and incomplete samadhi, these five. In terms of the limbs of the antidote, although the antidote for abandoning the five incompatible aspects of the first dhyana is mindfulness, awareness, and equanimity, these three, because they are manifested through investigation and analysis, they are not indicated by the names of these three, but rather investigation and analysis are shown as limbs of the antidote. Similarly, the antidote for abandoning the five incompatible aspects of the second dhyana is also mindfulness, awareness, and equanimity, these three, but because they are completely entangled by the near affliction of mental joy, they are not indicated by their own names, but rather by the pacification of the disturbance of investigation and analysis, they are indicated by the name of complete recovery from illness. Therefore, complete recovery from illness here is the nature of mindfulness, awareness, and equanimity. For the third dhyana, because it is free from the near affliction of mental joy, it is indicated only by the nature of equanimity, mindfulness, and awareness, these three. Therefore, in terms of the three limbs such as the antidote, these dhyanas are established as five limbs and four limbs. The difference of the fourth dhyana is that the first and second dhyanas have the difference of complete perfection of samadhi. The second and third dhyanas have the difference of complete perfection of benefit. The third and fourth dhyanas have the difference of complete purity and complete perfection. Thus it is said. Those eighteen are also only from the perspective of names, but in terms of substance, there are eleven, namely the five limbs of the first dhyana, the inner purity of the second dhyana, and the four of the third dhyana excluding samadhi, and the equanimity of feeling of the fourth dhyana. If investigation and analysis, mindfulness, volitional equanimity, mental pleasure, and equanimity of feeling each as a substance can become limbs, then how can the pleasure of the first two dhyanas become limbs of dhyana? Because those two grounds