Tibetan
་མཐའོ། །)པར་འདུ་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། འོག་ས་ལས་ཡིད་བྱུང་བ་དང་མ་བྲལ་བས་ཚོར་བའང་བདེ་བ་ཡང་མིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མིན་པ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཁོ་ན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འབད་དེ་དྲང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་བཏང་སྙོམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ལ། འོག་ས་ལས་ཡིད་བྱུང་བ་དང་མ་བྲལ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་བའི་ལམ་ཡིན་པས་དག་པ་པ་ཡིན་གྱི་རོ་མྱང་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་ནི་སྙོམས་འཇུག་དངོས་གཞི་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ལ་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་བདུན་བདུན་བཤད་དེ། དེ་ལས་འོག་མ་རྣམས་ཚེ་ཐུང་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་མང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་རགས་སོགས་དང་གོང་མ་རྣམས་དེ་ལས་ཟློག་པ་ཞི་སོགས་སུ་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་སྤང་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་ཤེས་པར་བྱས་ཤིང་སྤང་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ཐོས་བསམ་དང་འདྲེས་པ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། སྤང་བྱ་དང་ཐོབ་བྱའི་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ཞི་རགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་མོས་པ་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་པ་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། འོག་སའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེ་གསུམ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། དབེན་པ་ལ་དགའ་བ་རྒྱས་ཤིང་ཉོན་མོངས་པ་འབྲིང་གསུམ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། འོག་མའི་ཉོན་མོངས་མངོན་དུ་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་དེ་ཟད་མ་ཟད་བརྟག་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐྱེ་བའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ཐོབ་པ་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། དེ་ལྟར་བརྟགས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་གསུམ་ཡོད་པར་རྟོགས་ནས་ཆུང་གསུམ་སྤོང་ཞིང་དངོས་གཞིའི་དངོས་རྒྱུར་གྱུར་པ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིའང་དང་པོ་དྲུག་སྦྱོར་བ་དང་བདུན་པ་ནི་དངོས་གཞིའོ། ། དེ་ལྟར་གོང་མ་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་གོང་མའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་འོག་སའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་ཅར་སྤངས་པར་བཤད་པ་དེ་ནི་གོང་མ་པའི་ལུགས་ཡིན་གྱི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ལུགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་གང་ཞིག་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་པ་མི་ལྕོགས་མེད་ལ་བརྟེན་ནས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་དེས་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་མཐའ་དག་སྤངས་པར་འགྱུར་ན་བསྒོམ་པས་སྤང་བྱ་མ་སྤངས་ན། འབྲས་བུ་དང་པོ་ལ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པར་འདོད་པ་ལ་ཆགས་བཅས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་པ་དེ
Chinese
（尽头。）中包含着积聚，并且由于未脱离下界的厌恶感，感受也不是快乐也不是痛苦，而是与舍受的自在完全相应。或者，因为必须努力使其正直，所以与舍受相应。由于未脱离下界的厌恶感，并且是脱离贪欲的道路，所以是清净者，而不是与品尝者相应，应如是说。 尊者圣天论师说，对于进入那八种根本等持的作意，说了七种。其中，通过下界寿命短、痛苦多等方式，视其为粗糙等；通过上界与其相反，视其为寂静等方式，从而知晓应断之法和应得之法，并且为了断除和获得而系心，这是与闻思相结合的，能辨别各自体相的作意。以及，造作应断之法和应得之法的结合，即专注于寂静和粗糙之相，超越闻思，是从胜解产生的作意。还有，断除下界的三种大烦恼的，是极寂静的作意。以及，增长对寂静的欢喜，断除三种中等烦恼的，是摄集欢喜的作意。还有，由于下界的烦恼与现行之因分离，为了考察其是否断尽，而作意其生起的相，并且将心安住在对所获之法没有骄慢上，这是观察的作意。如此观察后，认识到存在三种小烦恼，从而断除三种小烦恼，并且成为根本之根本因的，是究竟结合的作意。其中，前六种是结合，第七种是根本。 如此，上部者说，通过上界的世间近分定，断除了下界的所有九种修断法，这是上部者的观点，而不是分别说者的观点。如果那样，那么尚未获得禅定根本，依靠无间道而获得见道者，由于获得了最初的近分定，就会导致断除欲界的所有修断法。如果未断除修所断，那么在名为“入流果”的注释中，那个具有贪欲的见道者
English
(end.) It includes accumulation, and because it is not separated from the aversion to the lower realms, the feeling is neither happiness nor suffering, but is completely in accordance with the equanimity faculty alone. Or, because it must be strived to be straightened, it is in accordance with equanimity. Because it is not separated from the aversion to the lower realms, and it is the path of separation from desire, it is a purifier, not in accordance with a taster, it should be said. The venerable teacher Āryadeva said that for the mental activity of entering those eight fundamental absorptions, he explained seven each. Among them, by way of the lower realms having short lives and much suffering, etc., viewing them as coarse, etc.; by way of the upper realms being the opposite of that, viewing them as peaceful, etc., thereby knowing what should be abandoned and what should be attained, and for the sake of abandoning and attaining, fixing the mind, this is combined with hearing and thinking, the mental activity of distinguishing each characteristic. And, the combination of composing what should be abandoned and what should be attained, that is, focusing on the characteristics of peace and coarseness, transcending hearing and thinking, is the mental activity arising from aspiration. Also, abandoning the three great afflictions of the lower realms is the extremely solitary mental activity. And, increasing the joy of solitude, abandoning the three medium afflictions is the mental activity of gathering joy. Also, because the afflictions of the lower realms are separated from the cause of manifestation, in order to examine whether they are exhausted or not, mentally engaging with the characteristics of their arising, and placing the mind on not having pride in what has been attained, this is the mental activity of investigation. Having investigated in this way, recognizing that there are three small afflictions, thereby abandoning the three small afflictions, and becoming the fundamental cause of the fundamental, is the mental activity of ultimate combination. Among these, the first six are combination, and the seventh is the fundamental. Thus, the upper school says that through the worldly proximate concentration of the upper realm, all nine cultivations to be abandoned of the lower realm are abandoned, this is the view of the upper school, not the view of the Vaibhāṣikas. If that were the case, then whoever has not obtained the fundamental of meditation, having obtained the path of seeing by relying on the uninterrupted path, because of having obtained the initial proximate concentration, it would follow that all cultivations to be abandoned of the desire realm would be abandoned. If the cultivations to be abandoned are not abandoned, then in the commentary called "entering the stream of the first fruit," that path of seeing with attachment
Tibetan
་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྒོམ་སྤང་གཅིག་ཀྱང་མ་སྤངས་པ་འཆིང་བ་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེར་བསྡོགས་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ལས་དང་པོ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མི་ལྕོགས་མེད་ནི་དག་པ་པ་ཡིན་པར་མ་ཟད་འཕགས་པ་ཟག་པ་མེད་པའང་ཡིན་ཏེ། (འདི་ནི་གསལ་བས་རང་འོག་གོང་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་ལོ། །)བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་པ་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེར་བསྡོགས་གཞན་དག་ནི་འོག་མའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མི་བརྟེན་ཏོ། །ཉེར་བསྡོགས་གཞན་རྣམས་ལའང་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་མ་བཞག་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་ནི་དགེ་བ་དག་པ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་ཊཱི་ཀར་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་བརྒྱད་ཅར་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མཉམ་གཞག་མ་ཡིན་པས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་སེམས་ཀྱང་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡང་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་པ་ལས། ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མོད་ཀྱི་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཉིད་དགག་གོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །(མྱང་ལྡན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །) སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་(འདུན་བཟང་ནི་)བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མི་ལྕོགས་མེད་ནི་གསལ་བའི་ཕྱིར་དག་པ་པ་དང་ཟག་མེད་དང་རོ་མྱང་ལྡན་དང་གསུམ་ག་ཡོད་དོ་ཞེས་འདོད་ལ། སློབ་དཔོན་འདུན་བཟང་ན་རེ་མི་ལྕོགས་མེད་ནི་དངོས་གཞི་ལ་སྙོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱང་ལྡན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། (འདི་ལའང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་སེམས་འདོད་ན་དེ་སྲིད་དོ། །)། འོ་ན་ཉེར་བསྡོགས་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་། །བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་ན་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ཅེ་ན། ཐ་དད་དེ། ཉེར་བསྡོགས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་བའི་ལམ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་དེ་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་(འབྲས་ལམ་མིན་གྱི་བྲལ་ཟིན་ཡིན་པས་དེ་ལ་དབྱེ་ན།) དག་པ་པ་དང་ཟག་མེད་དང་རོ་མྱང་ལྡན་དང་རྣམ་པ་གསུམ་ག་དང་། (མི་ལྕོགས་མེད་དེ་ནི།) འབད་ནས་སྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཚོར་བའང་བདེ་བ་ཡང་མིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མིན་པ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་(བ
Chinese
因为据说没有舍弃三界中的任何一个修断，就具有所有的束缚。这八个近分定中，第一个初禅的无间近分定不仅是清净的，而且是圣者无漏的。（这是因为光明能战胜自己下方的三界烦恼。）没有获得禅定正行的人，是依靠超越世间的道而生起的。其他的近分定是依靠下方的正行，因此它们不依赖于超越世间的道。其他的近分定也有入定和未入定两种，第一种只是清净的善，第二种在《 टीका》中说，四无色定的近分定是有烦恼的，因为不是入定，所以是结生，这是一种宗义。因为也是结生心，所以也是有烦恼的。解释中说：近分定的心是结生是有烦恼的，但是在入定时，就遮止了有烦恼。 （据说也有品尝味的等持。） 以前的一些论师（善护）认为，初禅的无间近分定因为光明，所以具有清净、无漏和品尝味三种。论师善护说，无间是接近正行的缘故。据说也有品尝味的等持。（如果这里也认为有结生心，那就是那样。）那么，有时也说是近分定，有时也说是殊胜禅定，是一个还是不同呢？是不同的。近分定是远离贪欲的道，而初禅的正行本身因为远离了寻思而殊胜，所以没有寻思而有伺察的是殊胜禅定。那是（因为不是果道而是已经远离，所以如果对它进行区分的话，）具有清净、无漏和品尝味三种。 （无间定是）因为要努力生起，所以感受也不是快乐也不是痛苦，而是与舍受相应。因此（
English
Because it is said that not abandoning even one of the objects to be abandoned by meditation in the three realms means possessing all bondages. Among those eight access meditations, the first, the unobstructed access meditation of the first dhyana, is not only pure but also noble and without outflows. (This is because clarity overcomes the afflictions of the three realms below itself.) Those who have not attained the actual state of dhyana arise by relying on the path that transcends the world. The other access meditations rely on the actual state of the lower realms, so they do not rely on the path that transcends the world. Among the other access meditations, there are both those in equipoise and those not in equipoise. The first is only purely virtuous, while the second, in the Tika, it says that the access meditation of all eight formless dhyanas is afflicted because it is not in equipoise, so it is a connection. This is an established tenet because it is also a connecting mind, so it is also afflicted. The commentary says: 'The mind of access meditation is afflicted when it connects, but in equipoise, the very nature of being afflicted is refuted.' (It is said that there is also an absorption of tasting.) Some former teachers (like Bhadanta) hold that the unobstructed access meditation of the first dhyana has three qualities: purity, outflowlessness, and tasting, because of its clarity. The teacher Bhadanta says that the unobstructed is close to the actual state. It is said that there is also an absorption of tasting. (If one also considers a connecting mind here, then that is the case.) Then, sometimes it is called access meditation, and sometimes it is called special dhyana. Are they the same or different? They are different. Access meditation is the path of separation from desire, while the actual state of the first dhyana itself is special because it is separated from conceptualization, so that which is without conceptualization but with discernment is special dhyana. That is (because it is not the result path but already separated, so if one distinguishes it), it has all three aspects: purity, outflowlessness, and tasting. (The unobstructed) is to be generated through effort, so the feeling is neither pleasure nor pain, but is associated only with equanimity. Therefore (