Tibetan
ན་གྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པའི་ཚིག་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ངག་རིག་པ་སྟེ། དོན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཚིག་ཡིན་པས་ངེས་པའི་ཚིག་གོ། བཞི་པ་སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་དོན་རྣམས་ཀྱིས་འགལ་བ་དང་འབྲེལ་བ་དོན་དང་འབྲེལ་བའི་རིགས་པ་དང་། གཞན་ལ་ཐགས་ཐོགས་མེད་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་དང་། རང་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་བརྗེད་པས་ལམ་ལ་དབང་བ་ཉིད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དང་པོ་ནི་འབེལ་གཏམ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་སྤོབས་པའང་ཡིན་ལ་སོ་སོ་རིག་པའང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་སོ་སོར་རིག་པའོ། །ཡང་ན་སྤོབས་པ་ནི་རིག་པ་དང་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་སྟེ། དེ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པའོ། །(འདི་བཞི་ཀའང་མིང་དང་དོན་ལ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀར་དམིགས་ལ། སྨྲ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱལ་སྲས་གསུང་ངོ་། །)སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དེའི་དམིགས་པ་ནི་ངག་དང་ལམ་ཡིན་ཏེ། ངག་དང་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ལ་དབང་བ་ནི་ངག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་ལམ་ལ་དབང་བ་ནི་ལམ་ལ་དམིགས་པའོ། །(ལམ་ཡང་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གང་རུང་ཡིན་ནོ་དེ་ལྟ་མིན་ན། ས་ཐམས་ཅད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་དོ། །)དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་པ་དགུ་ཡིན་ཏེ། (ངག་ནི་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ཡིན་པས།) ངག་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཆོས་ཤེས་རྗེས་ཤེས་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་(ཤེས་པ་བདུན་གྱི་)རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་། ལམ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ལམ་དང་ཆོས་ཤེས་རྗེས་ཤེས་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་དང་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་ཀྱི་(ཤེས་པ་དྲུག་གི་)རང་བཞིན་ཡིན་ལ། འདུས་མ་བྱས་ལ་མི་དམིགས་པས་འགོག་ཤེས་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངག་དང་ལམ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ངག་དེ་ཉིད་ཟག་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་ཡང་ཡིན་པས་དེ་ཤེས་པ་ན་དེ་དག་ཤེས་པར་གཞག་གོ། ས་ནི་འདོད་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་ཐམས་ཅད་ན་ཅི་རིཌ་པར་ཡོད་དེ། ངག་དང་ལམ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ལ་འདོད་ན་ནི་ཤེས་པ་བཅུའི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད
Chinese
因为那是殊胜的缘故。辨别了知的词句是通达诸法所说的具有理由的言语，因为是具有意义理由的词句，所以是辨别了知的词句。 第四，无碍辨才，是通达诸法矛盾与关联，与意义相关的道理；以及对于无碍显现表达，无有滞碍地了知；以及由于自己作意，不忘失止观的等持，对于道的自在无有滞碍地了知。初者是善于雄辩，二者是善于自己作意。这是辨才也是各别智慧，因此是各别辨才。或者说，辨才是说与智慧解脱，因为了知它，所以是各别辨才。（这四者都于名与义上，于俱生与随行二者上而缘，宣说只是随其后而获得，如王子所说。）各别辨才的所缘是语言和道，于语言和显现表达自在，是缘于语言，于道自在是缘于道。（道也是有漏无漏任何一种，若非如此，则不会周遍一切地，如是认为。）它的体性是九种智慧，（语言是最初二谛，因此，）缘于语言是世俗和痛苦、集谛、法智、类智、尽智、无生智的（七种智慧）自性，缘于道是道和法智、类智、尽智、无生智和他心智的（六种智慧）自性，因为不缘于无为法，所以除了灭智以外。如果因为缘于语言和道，如何能知痛苦和集谛呢？因为语言本身是有漏的，所以是痛苦，因为产生后世，所以也是集谛，因此了知它时，就安立为了知它们。地是从欲界到有顶之间一切处都有，随其所应，因为缘于语言和道任何一个的缘故。 辨别了知意义，如果认为意义是通达一切法，那么就没有不成为十种智慧所缘的法。
English
Because that is excellent. Discerning the specific words is understanding the speech that has reasons explained by the dharmas, because it is a word with meaningful reasons, therefore it is discerning the specific words. Fourth, the eloquence of fearlessness is understanding the contradictions and connections of things, the reasoning related to meaning; and knowing without obstruction the unobstructed manifestation of expression; and knowing without obstruction the mastery of the path due to not forgetting the samadhi of calm abiding and insight due to one's own attention. The first is being skilled in eloquent speech, the second is being skilled in one's own attention. This is both eloquence and individual knowledge, therefore it is individual eloquence. Or, eloquence is said to be liberated from knowledge, because of knowing it, it is discerning individual eloquence. (All four of these focus on both name and meaning, and on both co-emergent and subsequent, and speaking is only obtained after that, as the prince said.) The object of individual eloquence is language and the path, being in control of language and manifestation is focusing on language, being in control of the path is focusing on the path. (The path is also either contaminated or uncontaminated, otherwise, it would not pervade all grounds, so it is believed.) Its essence is nine kinds of wisdom, (language is the first two truths, therefore,) focusing on language is the nature of conventional truth and suffering, the origin of suffering, Dharma-knowing, subsequent-knowing, exhaustion-knowing, non-arising-knowing (seven kinds of wisdom), and focusing on the path is the nature of the path and Dharma-knowing, subsequent-knowing, exhaustion-knowing, non-arising-knowing, and other-minds-knowing (six kinds of wisdom), because it does not focus on the unconditioned, therefore except for cessation-knowing. If because of focusing on language and the path, how can one know suffering and the origin of suffering? Because language itself is contaminated, therefore it is suffering, because it produces the future, therefore it is also the origin of suffering, therefore when knowing it, it is established as knowing them. The ground is in all places from the desire realm to the peak of existence, as appropriate, because of focusing on either language or the path. Discerning the specific meanings, if it is thought that meaning is understanding all dharmas, then there is no dharma that does not become the object of the ten kinds of wisdom.
Tibetan
་པས་ཤེས་པ་བཅུ་ཡིན་པའམ། འོན་ཏེ་མྱང་འདས་རིག་པ་ལ་འདོད་ན་འགོག་པ་ཤེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་ལམ་དང་སེམས་ཤེས་པ་བཞི་ལས་གཞན་པ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དེ་ནི་ས་ཀུན་ན་ཡོད་ལ། དེ་དག་ལས་གཞན་ཆོས་དང་ངེས་པའི་ཚིག་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཆོས་དང་ངག་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་ས་འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དག(སྟེ་ས་ལྔ་ན་ཡོད་དེ།) དེ་ཡན་ཆད་ན་ནི་རྗོད་བྱེད་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དག་སྟེ་ངེས་པའི་ཚིག་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཁོ་ན་ན་ཡོད་དེ། མདོ་ལས། བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་ཚིག་ཏུ་སྨྲའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ངག་ནི་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དེ་དག་གཅིག་ཐོབ་ན་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པས་གང་རུང་གཅིག་མ་ཚང་བར་ནི་དེ་དག་འཐོབ་པ་མེད་དེ། (ལམ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །)འདི་དག་གི་རྒྱུ་སྔོན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་ཁ་ཅིག་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྩིས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དང་། སྒྲ་རིག་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་རིག་པ་ལ་མཁས་པར་བྱས་པས་འཐོབ་པར་འདོད་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཁོ་ནའི་རྣམ་གྲངས་ངོ་བོ་ངེས་ཚིག་དབྱེ་བ་ལ་མཁས་པར་བྱས་པས་འདི་དག་འཐོབ་པར་འདོད་དོ། །(རྣམ་བཤད་རིག་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་། རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཉེ་རྒྱུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡིན། ངེས་པའི་ཚིག་གིས་ནི་ངེས་པའི་ཚིག་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡིན། རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་ནི་སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་ནོ། །)གོ་རིམ་ཡང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། དོན་རྟོགས་པས་ཆོས་སོ་སོར་རིག་ནས་དོན་དང་། དོན་ལས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཤེས་པ་འབྱུང་བས་ངེས་པའི་ཚིག་དང་། དེ་དག་ལས་ནི་རིག་གྲོལ་གྱི་སྤོབས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །(འདི་དག་གི་གོ་རིམ་ནི་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དོན་རྟོགས་ལ། དོན་གྱི་གཅིག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བླ་དགས་དང་། དེ་ད
Chinese
是凭借（四）无碍解的智慧，还是凭借涅槃的智慧呢？如果认为是涅槃的智慧，那么证悟灭尽是苦、集、道和心识四种之外的六种自性。各自正确地认识意义，这存在于所有地界。除了这些之外，法和决定词各自正确地认识这两种是世俗智慧的自性，因为依次是针对所诠释的名词集合等的法和针对语言。其中，法各自正确地认识存在于欲界和四禅（即五地），在那之上则没有能表达的名词、语句、文字的集合。清净，即决定词各自正确地认识只存在于欲界和初禅，因为经中说：“经过考察和分析后才说话”，所以语言是分别念所引发的自性，而二禅以上没有分别念。这些各自正确地认识，获得一个就获得全部，没有缺少任何一个就无法获得它们（因为是同一条道路的果实）。这些的先前因缘是，有些人认为依次精通算术、佛语、声明学和因明学就能获得。分别说部的人则认为，获得所有这些的因缘是精通佛语的各种名称、体性、定义、分类。 （《辨法释论》的解释中也说：名称是法各自正确地认识的近取因。同样地，类比而言，体性是意义各自正确地认识，定义是决定词各自正确地认识，详细分类是辩才各自正确地认识，这与经文相符。）顺序也是跟随词语文字之后，通过理解意义，从法中各自认识意义，从意义中产生认识名称的各种名称，即决定词，从这些中产生智慧解脱的无碍辩才，因此这样阐述。（这些的顺序是跟随词语和文字之后理解意义，以及意义的一个、两个等词语的术语，以及那些
English
Is it through the wisdom of the four analytical knowledges, or through the wisdom of nirvana? If it is considered the wisdom of nirvana, then the realization of cessation is the nature of the six other than the four, which are suffering, origin, path, and consciousness. Correctly recognizing the meaning individually, this exists in all realms. Other than these, the two, dharma and definitive words, each correctly recognized, are of the nature of conventional wisdom, because they are directed towards the collection of terms and so on that are explained, and towards language, respectively. Among these, the correct individual recognition of dharma exists in the desire realm and the four dhyanas (i.e., the five realms), and beyond that, there is no collection of expressive terms, sentences, or letters. Pure, that is, the correct individual recognition of definitive words exists only in the desire realm and the first dhyana, because the sutra says, "Speak after examining and analyzing," so language is the nature of being aroused by conceptual thought, but there is no conceptual thought beyond the second dhyana. These individual correct recognitions, obtaining one obtains all, without lacking any one, they cannot be obtained (because they are the fruit of the same path). The previous causes of these are that some consider that they can be obtained by mastering arithmetic, the words of the Buddha, grammar, and logic in order. The Vaibhashikas consider that the cause of obtaining all of these is mastering the various names, entities, definitions, and classifications of the Buddha's words. (The commentary on the Abhidharmakosha also says: Names are the proximate cause of the correct individual recognition of dharma. Similarly, by analogy, characteristics are the correct individual recognition of meaning, definitions are the correct individual recognition of definitive words, and detailed classifications are the correct individual recognition of eloquence, which is consistent with the scriptures.) The order is also to follow words and letters, and through understanding the meaning, to individually recognize the meaning from the dharma, and from the meaning to generate the knowledge of the various names of the name, that is, the definitive words, and from these to generate the unobstructed eloquence of wisdom liberation, therefore it is explained in this way. (The order of these is to follow words and letters to understand the meaning, and the terminology of one, two, etc., of the meaning, and those