Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་དམིགས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཆགས་སྡང་ཅན་དག་ལ་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་འདོད་པར་གཏོགས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་མ་འོངས་པ་གཞིར་བཅས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་སྤང་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁམས་གོང་མ་པ་དག་འཕགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་ཤས་ཆུང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐོང་སྤང་གཞི་མེད་པ་བརྟགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཀུན་འགྲོ་རྣམས་ནི་རང་གིས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པས་གཞན་རྒྱུད་ལ་དམིགས་པའང་ཡོད་པས་སྤང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒོམ་སྤང་ནི་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་དམིགས་པས་གཞི་དང་བཅས་པ་སྤང་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་སྨོན་ནས་ཤེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཀུན་རྗོབ་ཤེས་པ་དང་ས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དང་གང་ཟག་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་དང་རྟེན་གླིང་གསུམ་གྱི་མིའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྨོན་ནས་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པའང་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྨོན་ནས་ཤེས་པ་དེའི་དམིགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ལ་སྨོན་ནས་ཤེས་པ་ནི་འདི་དང་འདི་ཤེས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྨོན་པ་སྔར་བཏང་ནས་རབ་མཐའ་བཞི་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་དེའི་ཡུལ་དུ་ཇི་ཙམ་གྱུར་པ་ཤེས་པའོ། །དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ་གཟུགས་མེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མི་ཤེས་ཏེ། འདི་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ས་པ་ཡིན་པས་གོང་མ་གཟུགས་མེད་པ་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་མངོན་ཤེས་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་རང་དང་འོག་སའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ལུས་དང་སེམས་དམན་ཞིང་ཞི་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ལས་ནི་གཟུགས་མེད་ནས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྙོམས་འཇུག་གི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་གཟུགས་མེད་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ལམ་ཉམས་པ་དང་ལྡན་པས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་ཏེ་ཞིང་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲུ་ལས་ཞིང་དང་ཞིང་ལས་འབྲུ་དཔོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་གི་གཞུང་ལུགས་ལྟར་ན་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པས་གཟུགས་མེད་པའང་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་པར་འདོད་དོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས་ནི། ཉན་ཐོས་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ལྟ། །མི་ཡི་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སྤོང་ཉིད། །གྲོང་སོགས་སུ་དེའི་ཉོན་མོངས་རྣམས། །རྒྱུན་གཅད་རྒྱལ་བའི་ཉོན་མོངས་མེད་ཅེས་ཉན་རང་གི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བདག་ལ་དམིགས་ནས་མི་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་མིའི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པ་ཡིན་པས་ཉི་འཚེ་བ་དང་རེ་ཞིག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གྲོང་ལ་སོགས་པར་སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་འབྱིན་པར་བཞེད་པས་ཁྱབ་པ་དང་གཏན་དུ་བ་ཡིན་པར་བཤད་ལ། སྨོན་ནས་ཤེས་པའང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབད་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་དང་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པས་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ལྷག་མེད་དུ་འཇུག་པས་རེས་འགའ་བ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་མ་སྤངས་པས་འདྲི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལན་མི་ལྡོན་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་མཚན་མ་མེད་པར་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པས་འབད་པ་མེད་པ་དང་། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པས་གཟུགས་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་གནས་པས་རྟག་ཏུ་གནས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་སོ་སོ་རིག་བཞི་བརྙེས་པས་འདྲི་བ་ཀུན་གྱི་ལན་ལྡོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སངས་རྒྱས་སྨོན་ནས་མཁྱེན་པ་ནི། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་དང་ཆགས་སྤངས་དང་། །ཐོགས་པ་མེད་དང་རྟག་གནས་དང་། །འདྲི་བ་ཀུན་ལན་འདེབས་པར་བཞེད་ཅེས་བཤད་དོ། ། གསུམ་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་བཞི་ནི་ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཟག་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཡིན་པ་དང་གླིང་གསུམ་གྱི་མིས་སྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་དང་དོན་དང་ངེས་པའི་ཚིག་དང་སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེ་དག་གི་དམིགས་པ་དང་ས་དང་ངོ་བོ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དེ་དག་ལས་དང་པོ་གསུམ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་མིང་དང་དོན་དང་ངག་རྣམས་ལ་གཞན་གྱིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་པས་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་འཕགས་ལམ་བརྒྱད་དང་། འབྲས་བུའི་ཆོས་མྱང་འདས་རིག་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་རིག་པ་སྟེ་དོན་རྣམས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བསྟན་པའི་ཆོས་སོ། །དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རིག་པ་སྟེ། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ནི་དོ
Chinese
之故。此之所缘，为令他者具贪嗔者不生烦恼，故为修习，烦恼属于欲界，以及未生未来具基之贪等修断者之行境。以其上界者缘于圣者，生烦恼者少故。先已生者不能断故。见断无基，缘于审察一切行者，以自缘于一切，亦有缘于他相续者，故不能断。修断者缘于前二谛，故能断其基。 二者，由愿而知者，如无烦恼之自性，共称知，以及地四禅，以及补特伽罗不动之法性，以及依赡部洲之人依，如是，由愿而知之自性等亦如是。然由愿而知者，其所缘非唯烦恼及其根本，乃色等一切法也。如是，由愿而知者，谓先发愿欲知此与彼，而于第四禅定中入定，知其于彼境中成为几何。于此，分别说者谓，无色者不能现量知，以其为第四禅之境，故上者无色非其境。此与现量知相似，彼乃自与下地之境故。然身心卑劣且寂静之同类因者，谓从无色而生。谓从具等持之行者，无色而生。谓具无色之等持获得道已退失者，将生于无色。当知如农夫由谷而量田，由田而量谷也。依于其他之宗规，谓诸佛之现量境中，无有未成者，故亦谓现量知无色也。《现观庄严论》中云：声闻无烦恼之见，人能永断烦恼，于村落等彼。
English
Therefore. The object of this is to meditate so that those with attachment and aversion in others do not generate afflictions, so afflictions belong to the desire realm, and the unarisen future, including the basis, such as attachment, are the objects of practice for those who are to be abandoned through meditation. Because those in the upper realms focus on the noble ones, the generation of afflictions is less likely. Because those already born cannot be abandoned. Those to be abandoned by sight are without basis, and those who focus on examining all things, because they themselves focus on everything, there are also those who focus on the continuums of others, so they cannot be abandoned. Those to be abandoned through meditation focus on the first two truths, so they can abandon the basis. Secondly, knowing from aspiration is like the nature of non-affliction, knowing conventionally, as well as the fourth dhyana of the earth, and the nature of the immovable dharma of the person, and the human basis of the three continents, so too are the nature and so on of knowing from aspiration. However, the object of knowing from aspiration is not only afflictions and their root, but all dharmas such as form. Thus, knowing from aspiration is to first make the aspiration to know this and that, and then enter into samadhi in the fourth dhyana, knowing how much it has become in that realm. In this, the Vaibhashikas say that the formless cannot be known directly, because it is the realm of the fourth dhyana, so the upper formless is not its realm. This is similar to direct knowledge, which is the realm of itself and the lower realms. However, those with inferior body and mind and the same cause of peace are said to be born from the formless. It is said that the formless is born from those who have the practice of equipoise. It is said that those who have attained the samadhi of the formless and have lost the path will be born in the formless. It should be known that farmers measure fields from grain and measure grain from fields. According to the tenets of others, there is nothing that has not become an object of direct perception for the Buddhas, so they also say that they directly know the formless. In the Ornament for Clear Realization, it says: The view of the Shravakas without afflictions, humans can completely abandon afflictions, in villages and so on.
Chinese
的烦恼。断绝相续，称为胜者的无烦恼，声闻缘觉的无烦恼等持是以自我为对境，如果某些人的相续中生起烦恼，那是不允许的，因此努力完全断除人的烦恼生起，是短暂的和暂时的。佛陀的无烦恼等持，是因为想要从城镇等地所有具有烦恼的众生那里，从根本上拔除烦恼的种子，所以说是周遍的和永久的。从发愿而知晓，也是声闻等需要努力，执著于相，因为没有断除所知障和习气，所以是有障碍的，因为进入无余涅槃，所以是偶尔的，因为没有断除所知障，所以不回答所有的问题。佛陀的则是无相，自然而然地进入，所以不需要努力，因为没有执著于事物，所以远离对色等的贪著，因为断除了二障及其习气，所以对一切所知都没有障碍，因为存在到轮回存在之时，所以是恒常存在的，因为获得了四种正确的分辨智慧，所以回答所有的问题。如彼经云：佛陀从发愿而知晓，是任运成就和断除贪著，没有障碍和恒常存在，被认为是回答所有问题的。 第三，四种各别正智，如同无烦恼的等持是具有不移动之法之补特伽罗的，以及三洲之人所生起的那样，法、义、词、辩才四种各别正智也与之相同。它们的对境、地、体性则有差别。其中前三种是依次对名、义、语，因为不能被他人所遮止，所以是无碍的知晓。其中，法各别正智，不是修道的法——八正道，也不是果的法——涅槃，而是对非智慧之法的诸法之名、词、字母的集合的智慧，因为是诸义的能诠，所以是教法。义各别正智，是对诸法自相或涅槃的智慧，所要表达的意义是义。
English
of afflictions. Severing the continuum, it is called the absence of afflictions of the Victorious Ones. The samadhi without afflictions of the Hearers and Solitary Realizers is focused on the self, and it is not permissible for afflictions to arise in the continuum of some individuals. Therefore, effort is made to completely eliminate the arising of human afflictions, which is temporary and momentary. The samadhi without afflictions of the Buddhas is said to be pervasive and permanent because they intend to eradicate the seeds of afflictions from the root in all sentient beings with afflictions in towns and so on. Knowing from aspiration also requires effort for Hearers and so on, grasping at signs, and being obstructed because they have not abandoned the obscurations of knowledge and habitual tendencies. Because they enter into nirvana without remainder, it is occasional, and because they have not abandoned the obscurations of knowledge, they do not answer all questions. The Buddhas, on the other hand, are without signs, entering naturally without effort, and because they are not attached to things, they are free from attachment to forms and so on. Because they have abandoned the two obscurations together with their habitual tendencies, they have no obstruction to all objects of knowledge, and because they exist as long as samsara exists, they are eternally present. Because they have attained the four correct analytical wisdoms, they answer all questions. As it is said in that very text: "The Buddhas' knowing from aspiration is spontaneously accomplished and free from attachment, without obstruction and eternally present, and they are considered to answer all questions." Third, the four individual correct knowledges are like the samadhi without afflictions, which belongs to the person who possesses the quality of immovability, and like the arising of the three continents, the four individual correct knowledges of Dharma, meaning, words, and eloquence are also the same. There are differences in their objects, grounds, and essences. Among them, the first three are the knowledge of names, meanings, and words in order, which cannot be reversed by others, so they are unobstructed. Among them, the individual correct knowledge of Dharma is not the Dharma of practice—the Eightfold Noble Path, nor the Dharma of result—nirvana, but the knowledge of the collection of names, words, and letters of non-wisdom Dharmas, because it is the expression of meanings, so it is the Dharma of teaching. The individual correct knowledge of meaning is the knowledge of the self-characteristics of Dharmas or nirvana, and the meaning to be expressed is meaning.