Tibetan
་པ་ཡིན་པས་བཟོད་པ་ཆུང་ངུའི་རྣམ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཚང་བར་བསྒོམས་པའི་རྗེས་སུ་ཐོག་མར་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་བཞིའི་དང་པོ་ལམ་བོར་ཏེ་ལྷག་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་སྒོམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ནས་རིགས་པ་བོར་ཏེ་སུམ་ཅུ་དང་། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་བོར་ཏེ་ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་དང་། དེ་ནས་ངེས་པར་འབྱིན་པ་བོར་ཏེ་ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་དང་། དེ་ནས་ལམ་བདེན་ལ་དམིགས་པ་བོར་དེ་ཁམས་གོང་མའི་འགོག་པ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་དམིགས་པ་རྣམས་སྔ་མ་ལྟར་རིམ་གྱིས་རེ་རེ་ནས་དོར་ནས་ལྷག་མ་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་བར་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔ་མ་ལྟར་རེ་རེ་ནས་དོར་ནས་མཐར་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་གང་ཟག་བཞིའི་གཉེན་པོ་འདི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་ལས་གང་རུང་གཅིག་ལན་གཉིས་སུ་བཟླས་ཏེ་སྒོམ་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཁམས་གོང་མའི་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཕྲི་ནས་སྒོམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་མཐར་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ལན་གཉིས་སུ་སྒོམ་པའི་བར་རྣམས་བཟོད་པ་འབྲིང་ཡིན་པས་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་བརྒྱ་དང་དགུ་བཅུ་རྩ་བདུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་གྲངས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དང་པོ་གསུམ་ལ་དགུ་བཅུ་སྟེ། །དེ་ནས་དགྲ་ཉིད་ཕྲི་བ་དགུ། །ཐ་མའི་རྣམ་པ་གཉིས་བསྣན་པ། །འདི་ཡིས་གྲངས་སུ་ངེས་པར་བཟུང་། །ཞེས་གསུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ན་རེ་དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་ཡོད་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་འདོར་བ་མི་འཐད་ཅིང་དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་དོར་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་མི་འཐད་པས་ཐོག་མར་དམིགས་པ་འདོར་བ་ཉིད་འཐད་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པའང་བདེན་པའི་རྣམ་པར་རེ་དང་དམིགས་པ་རེ་རེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བདེན་པ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ཕྲི་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་བཟོད་པ་འབྲིང་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པས་ན་བཟོད་པ་འབྲིང་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དགུ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བཟོད་པ་ཆུང་ངུ་སྔ་མ་ལྟར་རྣམ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཚང་བར་བསྒོམས་པའི་རྗེས་ལ་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་བསྡོམས་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བོར་ཏེ་ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བོར་ཏེ་ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་འགོག་བདེན་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བོར་ཏེ་ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་འདོད་པའི་འགོག་བདེན་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བོར་ནས་ལྷག་མ་བཅུ་དྲུག་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བོར་ཏེ་ལྷག་མ་བཅུ་གཉིས་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་འདོད་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བོར་ནས་ལྷག་མ་བརྒྱད་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བོར་ནས་ལྷག་མ་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་སྒོམ་པ་པོ་དེ་ཡང་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་དང་རྟུལ་པོ་སྲེད་པ་སྤྱད་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་ཡིན་ན་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དང་པོ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་དོར་ནས་ལྷག་མ་གསུམ་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་རྣམ་པ་སྔ་མ་གཉིས་དོར་ནས་ཕྱི་མ་གཉིས་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་དེ་ལའང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྦྱད་པ་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་པོར་ཡིན་ན་བདག་དུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་སུ་སྒོམ་ལ། གཉིས་པ་ཡིན་ན་བདག་གིར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་སུ་སྒོམ་མོ། ། སྲེད་པ་སྤྱད་པ་ཡིན་ན་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་ལས་རྣམ་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་དོར་ནས་ལྷག་མ་དང་པོ་གསུམ་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་རྣམ་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་དོར་ནས་དང་པོ་གཉིས་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་སྲེད་པ་སྤྱད་པ་དེ་ལའང་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ཤས་ཆེ་བ་དང་ལེ་ལོ་ཤས་ཆེ་བ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ཡིན་ན་ང་རྒྱལ་གྱི་གཉེན་པོ་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་སུ་སྒོམ་ལ། གཉིས་པ་ཡིན་ན་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་སུ་སྒོམ་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་བོར་ནས་ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་སྒོམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞིའི་གང་རུང་གཅིག་ལན་གཉིས་སུ་སྒོམ་པའི་བར་རྣམས་བཟོད་པ་འབྲིང་ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དགུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིར་ཡང་། ཉེར་བརྒྱད་རྩ་བཞི་ཉི་ཤུ་དང་། །བཅུ་དྲུག་བཅུ་གཉིས་བརྒྱད་དང་བཞི། །གསུམ་གཉིས་རྣམ་པ་ཐ་མ་གཅིག། ལན་གཉིས་བསྣན་པ་འདིའི་གྲངས་ཞེས་བྱའོ
Chinese
因此，在圆满修习了三十二种小忍的行相之后，首先舍弃上二界的对治道谛的四种行相中的第一种道，修习剩余的三十一种，同样地，之后舍弃理，修习三十种，之后舍弃修，修习剩余的二十九种，之后舍弃决定出离，修习剩余的二十八种，之后舍弃对道谛的专注，如前一样依次舍弃上界的灭谛、集谛和苦谛的行相和专注，修习剩余的。 之后，对于欲界的对治道谛到苦谛之间的行相，也如前一样依次舍弃，最终如下面所说，凭借四种补特伽罗的对治，将苦谛的四种行相中的任何一种重复两次来修习。这样，从舍弃上界的对治道谛的一种行相来修习开始，到最终将欲界的苦谛的一种行相重复两次来修习之间，都是中忍，因此认为是四百九十七刹那。因此，就此数量而言：最初三个有九十，之后减少敌人自身九，最后加上两种行相，以此确定数量。这样说。 第二种观点是，有些人说，明明有对境的真谛，舍弃行相是不合理的，如果舍弃对境的真谛，没有对境的行相是不合理的，因此首先舍弃对境才是合理的，因此阿阇黎的观点也是真谛的行相一个一个和对境一个一个不是这样的，而是每一个真谛的行相是什么，就减少那些的对境。论典中也说中忍是一百一十九刹那，因此中忍是一百一十九刹那，这样，如前一样圆满修习了三十二种小忍的行相之后，舍弃了上二界总和的对治道谛的四种行相，修习剩余的二十八种，之后是欲界的对治道谛。
English
Therefore, after fully meditating on the thirty-two aspects of small forbearance, first abandon the first of the four aspects of the path truth, which is the antidote to the upper two realms, and meditate on the remaining thirty-one. Similarly, after that, abandon reason and meditate on thirty. After that, abandon practice and meditate on the remaining twenty-nine. After that, abandon definite departure and meditate on the remaining twenty-eight. After that, abandon the focus on the path truth, and in the same way as before, gradually abandon one by one the aspects and focus of the truth of cessation, the truth of origin, and the truth of suffering of the upper realms, and meditate on the remaining. After that, for the aspects from the path truth to the truth of suffering, which are the antidotes to the desire realm, also abandon them one by one as before, and finally, as will be said below, by means of the antidote of the four types of individuals, repeat any one of the four aspects of the truth of suffering twice to meditate. Thus, from the beginning of meditating by subtracting one aspect of the path truth, which is the antidote to the upper realms, to the end of meditating by repeating one aspect of the truth of suffering of the desire realm twice, all are medium forbearance, so it is considered to be four hundred and ninety-seven moments. Therefore, in terms of this number: the first three have ninety, then subtract the enemy itself nine, and finally add two aspects, and determine the number by this. So it is said. The second view is that some say that it is unreasonable to abandon the aspects when there is a true object of focus, and it is unreasonable to have aspects without an object of focus if the true object of focus is abandoned. Therefore, it is reasonable to abandon the object of focus first. Therefore, the view of the teacher is not that the aspects of the truth and the objects of focus are one by one, but rather that whatever aspects of each truth are, reduce those objects of focus. The treatise also says that medium forbearance is one hundred and nineteen moments, so medium forbearance is one hundred and nineteen moments. Thus, as before, after fully meditating on the thirty-two aspects of small forbearance, abandon the four aspects of the path truth, which is the antidote to the sum of the upper two realms, and meditate on the remaining twenty-eight. After that, it is the path truth, which is the antidote to the desire realm.
Chinese
舍弃四种相，修习剩余的二十四种；之后舍弃上二界的灭谛四种相，修习剩余的二十种；之后舍弃欲界的灭谛四种相，修习剩余的十六种；之后舍弃上二界的集谛的四种相，修习剩余的十二种；之后舍弃欲界的集谛的四种相，修习剩余的八种；之后舍弃上二界的苦谛的四种相，修习剩余的欲界的苦谛的四种相；之后，修习者也有利根者修习见，和钝根者修习贪两种，如果是前者，则舍弃欲界的苦谛的最初两种相中的任何一种，修习剩余的三种；之后舍弃之前的两种相，修习之后的两种；之后，修习见者也有修习我见和修习我所见两种，如果是前者，则修习两次对治我见的无我相，如果是后者，则修习两次对治我所见的空性相。 如果是修习贪者，则在欲界的苦谛的四种相中，舍弃最后的两种相中的任何一种，修习剩余最初的三种；之后舍弃最后的两种相，修习最初的两种；之后，修习贪者也有我慢心重和懈怠心重两种，如果是前者，则修习两次对治我慢的无常相，如果是后者，则修习两次对治懈怠的痛苦相。这样，从舍弃上二界的对治道谛的相，修习剩余的二十八种开始，到欲界的苦谛的四种相中的任何一种修习两次之间，都是中品忍，因此会变成一百一十九个刹那，他们这样说。这里也有：二十八，二十四，二十，十六，十二，八和四，三，二，最后一种相，加上两次，这就是此处的数量。
English
Having abandoned the four aspects, meditate on the remaining twenty-four; then, having abandoned the four aspects of the cessation truth of the two upper realms, meditate on the remaining twenty; then, having abandoned the four aspects of the cessation truth of the desire realm, meditate on the remaining sixteen; then, having abandoned the four aspects of the origin truth of the two upper realms, meditate on the remaining twelve; then, having abandoned the four aspects of the origin truth of the desire realm, meditate on the remaining eight; then, having abandoned the four aspects of the suffering truth of the two upper realms, meditate on the remaining four aspects of the suffering truth of the desire realm; then, the meditator also has two types: the sharp-witted who practice view, and the dull-witted who practice desire. If it is the former, then abandon any one of the first two aspects of the suffering truth of the desire realm, and meditate on the remaining three; then abandon the previous two aspects, and meditate on the latter two; then, the practitioner of view also has two types: practicing the view of self and practicing the view of what belongs to self. If it is the former, then meditate twice on the aspect of selflessness, which is the antidote to the view of self, and if it is the latter, then meditate twice on the aspect of emptiness, which is the antidote to the view of what belongs to self. If one practices desire, then among the four aspects of the suffering truth of the desire realm, abandon any one of the last two aspects, and meditate on the remaining first three; then abandon the last two aspects, and meditate on the first two; then, the practitioner of desire also has two types: those with strong pride and those with strong laziness. If it is the former, then meditate twice on the aspect of impermanence, which is the antidote to pride, and if it is the latter, then meditate twice on the aspect of suffering, which is the antidote to laziness. Thus, from abandoning the aspects of the path truth, which is the antidote to the two upper realms, and meditating on the remaining twenty-eight, up to meditating twice on any one of the four aspects of the suffering truth of the desire realm, all are medium endurance, so it will become one hundred and nineteen moments, they say. Here also: twenty-eight, twenty-four, twenty, sixteen, twelve, eight and four, three, two, the last aspect, plus two times, this is the number here.